PARIS 2ª parte

Son as 17:45horas, do día 25-09-2005. Atópome no aeroporto do Prat acompañado da miña esposa, a punto de embarcar no voo 746 da compañía AIRFRANCE con destino aeroporto de ORLY-PARIS. Duración da viaxe: unha hora e corenta minutos.



Embargado pola emoción comezo a lembrar a miña anterior viaxe, de todo isto fai 33 anos, coma xa expliquei en anterior ocasión, no post titulado “LEVALLOIS PERRET-PARIS”.


Collido da man da miña dona, as bágoas énchenme os ollos e o cor láteme a centovinte por hora.Intentaremos que estes días de lecer sexan o mais fermosos e proveitosos para os dous, nesa cidade, cuna do glamour e da paixón.

Chegamos a ORLY dentro do horario establecido, cóllemo-lo autobús RATP “Orly Bus”que nos leva ata place Denfert-Rochereau, e aquí a línea 10 de metro que nos deixa na rue EMILE ZOLA onde atópase o hotel. Na recepción, facémonos entender no noso humilde francés, e dicímoslle a recepcionista: “Boas tardes, somos españois e temos unha reserva de cinco días” , a moza moi alegre dirixíndose en castelán comenta que os seus pais son de SALAMANCA. Dáno-las chaves da habitación 126 e engade que está na segunda planta. Pídelle a madanme Faina, unha dona de cor, que traslade a maleta e o mesmo tempo nos acompañe. Eu dígolle que non fai falta, que xa nosoutros facíamosnos cargo do traslado da equipaxe; Pois a dicir verdade, véume o recordo a escravitude dos negros no século pasado, eu estaba a pensar o pouco ou nada que cambiaran as cousas. A miña dona non lle da importancia, pensa que Faina está a facer un traballo como calquera outro. Seguramente eu estea nun erro pois se lle deixara subir a maleta e lle dera unha propina estaríalle a facer un mellor favor.


Decidimos dar unha volta antes de que se faga de noite. Viaxar coa miña dona, que é moi organizada, e coma se foras o carón dun guía; Lévao todo apuntado ata tal punto que os lugares mais emblemáticos adícalle á visita un tempo determinado. Deste xeisto é imposible que che quede algo sen ver daquelo que ten interese. Eso si, sempre gardando o último día para visitar os grandes almacéns, neste caso as galerías Lafayette, e como non, sempre coa trotamundos na mán para que non quede recuncho sen ver,nin local de tapas sen visitar.


O día seguente comeza a nosa andaina: ducha, almorzo as sete e media e de seguido,a colle-lo metro.


Primeira visita MUSEO DO LOUVRE, claro que aquí, necesitasen catro días para percorrer con detenimento e observación tódalas obras que nel se espoñen pero a decir verdade, os nosos coñecementos en arte son tan limitados que cun día xa tivemos de sobra. Ademais o tempo apremia e a cidade espéranos para ofrecernos outros recunchos tamén de moito interese, e xa se sabe os días contados teñen isto.


Cansados de camiñar todo o día, decidimos colle-lo metro ata La Saint-Chapelle para ir a cear o restaurante Dishny, na rue Cail, no barrio comercial indocingalés (tal e coma indicou o meu compañeiro de traballo Xosé Luis que está casado cunha francesa). Comemos moi ben e barato, así que recuperadas as forzas e por iniciativa da miña muller imos dar unha volta polo barrio latino. Tomámo-lo o metro e a voltar por este lugar que aproveito para recomendar que a súa visita fágase pola noite, pois ten un encanto especial ( e moita marcha). Son as doce da noite e o cansancio comeza a facer mella en nós, para recobrar forzas nada mellor que uns dolces árabes que degustamos de regreso o hotel.


Son as oito da mañá e toca percorrer a ciudade. Comezamos polas igrexas, a primeira, a Catedral de NOTRE-DAME, despois a de SAINT-GERVAIS-SAINT-PROTAIS que atópase detrás do concello.


Levamos horas de pe, camiñando, e só cun café con leite e uns croissantes, temos un rebulir no estómago que nos obriga a facer unha paradiña no restaurante AU JAMBON DE BAIONA. Co bandullo repleto decidimos rematar na igrexa de SAINT-LOUIS na illa do mesmo nome construida no ano 1644 cunha decoración interior moi fermosa. Calquera pode pensar que somos moi relixiosos e nada mais lexos da realidade... Váise achegando a noite e o cansancio adonase de nos, como último decidimos visitar o ARC DE TRIUNF imaxinamos que iluminado de noite terá o seu atractivo, e aquí neste lugar e nese momento embárgame a emoción pois lémbrome do mes de Agosto de fai trinta e cinco anos, as oito e media da mañá, canda pasaba eu por iste lugar conducindo un Renault 4 para recoller un compañeiro de traballo chamado Santamariña...Teño que recoñecer que tiña o permiso de conducir recén sacado e a atención tiña posta na circulación, o que non me permitiu observar iste monumento emblemático para os Parisinos e tamén para os que non o son, pídolles desculpas.


Hoxe madrugamos un pouco mais, son as sete da mañá e estamos almorzando. Dentro de media hora a miña dona quere saír, di que é a mellor maneira de aproveitar o día. Collemos a cámara fotográfica e votamos a andar. Toca visitar entre outros os INVALIDES, CAMPS-ELYSEOS e MONTMARTRE neste último lugar atópanse uns pintores que ofrecen os visitantes as súas obras de arte, entre eles atópase un home de avanzada idade chamado JOAN un catalán de Barcelona que fuxindo da guerra de España, fixo súa esta cidade encantadora e cosmopolita. Comezamos a falar con el en catalán e as bágoas resbálanselle dos seus ollos, colle o pincel na man dereita e intenta disimular informándonos dos trazados que él imprime a súa pintura, temblorosa a súa voz pídenos desculpas pola emoción que o embarga (cada vez que ten oportunidade de falar o seu idioma materno, lembrándose do seu pasado e da morriña que o atenaza). Para que despois digan que so os galegos temos morriña! Mercámoslle dúas pinturas nas que se topa reflexado o barrio de MONTMARTRE, despedímonos e desexámonos o mellor.


Regresamos o Hotel, pois deberíamos deixar as mercaderías e asearnos un pouco, xa que a media tarde espéranos a subida á torre EIFFEL e eu que lle teño reservada unha sorpresa a miña dona trato de convencela para que vaia ben arranxada. Ela bota unha carcaxada coma se algo sospeitara, di que para subir a torre debemos levar roupa cómoda. Penso que ten razón, o traxe non fai o monxe, tampouca dende as fermosas vistas da ciudade, dende o alto da torre.


Xa comeza a iluminar a ciudade e decidimos dar un paseo en barco polo rio SENA para mais tarde acabar ceando nun dos barcos atracados para tal fin, esta era a sorpresa!


E xa chegamos ao último día da viaxe, reservado para as compras e regalos,e uns paseos pola OPERA e todos os seus arredores.


Son as cinco da tarde e debemos prepararnos para marchar ao aeroporto de ORLY pois o noso voo ten saída as 20 horas e non hai tempo que perder.Un vez no aeroporto ofrecésenos a oportunidade por parte da compañía Iberia de viaxar nun voo que esta a punto de saír, aceptamos o ofrecemento pois supoñía chegar a Barcelona unha hora antes.


Subimos ó avión e comezan os problemas... a miña dona levaba na man, as pinturas que comprara en MONTMARTRE por certo moi ben empaquetadas, pero a azafata dille que non pode levalas con ela pois ese asento e saída de emerxencia. Así que comeza o tira e afrouxa entre ámbalas dúas, ata que ó final un matrimonio que viaxaba detrás noso prestouse a cambiarno-lo sitio. Así son os protocolos: saídas de emerxencia libres e o certo e que estas portas sirven de ben pouco ou nada, pero os protocolos teñen estas cousas, pois a seguridade e o que prima, emprendemos viaxe de regreso e aterramos no PRAT sen novidade, xa cansados do moito que paseamos e vimos e o mesmo tempo recordando o que nos quedou por ver. Se podo penso volver, cando non o sei...

MOITA FERMOSURA

Alta  e esbelta,  ofrécenos  fermosura  aos que te contemplamos de día, ilumínasnos  o camiño de noite, e os visitantes cansados  acóllelos no teu  regazo.
Espero que os depredadores do arte non acaben contigo, como aconteceu noutros casos sustituídas por outras de deseño actual, sen ningún atractivo.

COMPLEXO DA PENEDA – MONTERROSO

• Punto de partida: LAR DOS AVÓS.
• Sistema recomendado: en bicicleta ou en coche.
• Tempo estimado: en bicicleta,(  ida e volta )  1 hora e 10 minutos.
• Distancia aproximada (ida e Volta ) 14km.800metros.
• Cobertura telefónica boa.

Partimos de Alvidrón “LAR DOS AVÓS” en dirección Antas de Ulla. Cando levemos percorrido 1 km xiraremos a esquerda para coller o camiño que lévanos ata Vilapoupre; Unha vez adentrados na aldea ( km 1,9 ) atopámonos un cruce de camiños, seguiremos recto e a uns cincuenta metros atoparemos a igrexa. Sen deixar este camiño ( km 4 ) atoparemos a aldea de Dorra, (km 4,5 ) de seguido aparece un stop da estrada nacional 540, cruzamo-la e a 150m atópanse unhas cantas casas. Colleremos o camiño da esquerda, sen deixalo ata chegar a aldea da Boi  (km 6 do noso percorrido). Xusto a esquerda atópase o Pazo do mesmo nome; Nese punto xiraremos a esquerda, ó cabo duns cincuenta metros xirar á dereita. Continuaremos iste camiño e a 7,4km chegamos o Complexo da Peneda.

Voltearemos polo mesmo itinerario ó lugar de orixe: LAR DOS AVÓS.

Xurxo en París

Rúe Jules Guesde nº158-Levallois-Perret.

No ano 1972, despois de cumprido o servizo militar e sen ningunha perspectiva de traballo na nosa terra, Xurxo decide preguntarlle  a uns curmáns,  que xa levaban tempo na emigración en París, se había traballo para el. Dinlle que traballo sobra, que non o pense e que vaia con eles.

Xurxo fálao con Andrés, o marido dunha curmán que tiña unha xestoría en Lalín, para que lle diga o que precisa para sacar o pasaporte. Preséntalle tódolos  papeis que lle pediu e o cabo de un mes, xa ten a documentación que precisa para ir como turista.

O día cinco de febreiro, as sete da tarde, ven a recollelo un taxi que xa tiña avisado con anterioridade. Debo dicir que, coma de todo isto os seus pais non sabían nada, pra non levantar sospeitas, apalabrou un lugar co taxista Ramón do Ferreiro, a onde el sairía coa maleta para non ser visto.

Coa puntualidade que o caracterizaba, o taxista chega o lugar acordado, xusto onde se atopa agora o cruceiro, pois daquela a ubicación era outra, chamabámoslle o fondo da aldea.

Como xa habían falado con anterioridade, o taxista non lle preguntou o destino,  emprendeu camiño para Lalín, pois na casa da súa curmán Xulia, esperábao ela e o seu home para darlle cama e cea, xa que o día seguinte pola mañá cedo ,tomaría un  autobús de linea que facía o percorrido entre Santiago de Compostela e Paris.

Son as sete da mañá e coa súa maleta chea de lembranzas, sen pechar ollo pola noite, sube ó autobús, pensando como acollerían a noticia os seus pais. Debo dicir que el deixara un veciño sabedor de todo e  debería comunicárllelo, Qué tarefa lle encomendou a Segundo de Ferro! Non quero nin imaxinarme o dor dos seus  pais, acababa de deixalos o único fillo que tiñan.

Chegou  a Ourense alá polas oito da mañá e o condutor fíxolles saber que non sairían ata as doce do mediodía,  o parecer tiñan que facerlle uns arranxos o coche. Así que aproveitou para dar unha volta pola cidade,  que el xa coñecía de cando acompañaba o seu pai ó Ribeiro. Casualidades da vida;  atopouse cun compañeiro do servizo militar, chamado Xaquín, convenceuno  para que o acompañase a mercar un coche, un seat 600 de segunda man e que pagaría ó contado  (25.000 pesetas). Xurxo sorprendeuse  pois el so levaba no peto 100 francos, que lle deixara o seu curmán Tomás, por se necesitaba coller un taxi á chegada. Evidentemente non eran seus e tiña que devolvelos, pero a vida e así de inxusta,  uns tanto e outros tan pouco.

Eran preto das once e deciden  achegarse ó lugar de saída non fora que perdera o autobús e con el, as súas esperanzas de riqueza. Dánse unha aperta  e deséxanse o mellor; Xurxo promételle a Xaquín que se as cousas lle van ben visitarao polo pobo de Cee e de retranca dille que levará un coche mellor que o seu, pois os seus curmáns teñen un da marca Citroen rechamante.

Eran as doce cando Xurxo puxo rumbo a PARÍS. Quedaban 2000 quilómetros por percorrer e chegar a un mundo que non viu.

Circularon toda a tarde, durante a noite e o día seguinte chegaron alá polas oito da tarde. Xurxo pensou: Que cidade Deus meu, nada que ver coas que eu coñezo:  A Cruña, Lugo, Ourense  e Pontevedra, París  tiña o dobre das catro xuntas!

Os seus curmáns quedaran de ir a recollelo pero como dixéronlles que viñan con retraso, decidiron que pasarían mais tarde. De todos xeitos, eles xa advertiran a Xurxo que se non se topaban alí, collera un taxi e fora para o Hotel . E así o fixo. Deulle un papel coa dirección o taxista e sen entenderse na fala, so por sinais e despois de case unha hora de camiño, chegaron ó lugar indicado. Pagoulle vintedous francos e coa súa maleta á costa, ficouse dentro do Hotel. Nos baixos do mesmo, atopábase unha pequena cafetería e o dono da mesma , colleu a maleta e deixouna detrás do mostrador, sen el pedirllo, sírvelle unha cervexa. Xurxo deulles  as grazas en francés e invitouno a fumar un ducados que aceptou gustosamente el  e  dous homes mais que se atopaban apoiados na barra. Estes preguntáronlle, en portugués,  se era o parente dos GUERRAS, Xurxo dixo que sí,  engadiron que estaban a piques de chegar. Con estes xa se entendían, compartían  lingua e comezan a conversar falando de Galiza e de Portugal, o pouco que os separa e o moito que os une. Non pasou nin media hora que xa entraron pola porta os curmáns de Xurxo, déronse uns bicos e coa mesma, dirixíronse as habitacións. Por certo todo moi preparado para recibir a emigración, posto que as habitacións contaban cuns  recunchos con gas cidade onde se podía cociñar, así como un pequeno vertedeiro  para lava-la louza.

A partir de aquí, comezaron os quebracabezas para facerse cos papeis que lle permitiron a Xurxo estar  en situación legal e o mesmo tempo poder traballar. Transcorreron os meses  e estivo traballando sen a documentación nin seguridade social, ata que un bo día dixéronlle que xa todo estaba listo, que so falta un requisito e debe regresar a Irún á oficina de emigración Española.
Acompañado polo seu curmán Manolo, trasladáronse en tren a Irún.Alí entregáronlle uns papeis e unha bolsa de subsistencia que contiña unha barra de pan, dúas latas de sardiñas, un paquete de galletas e uns chocolatiños. Non era moito para un bandullo con fame, pero no caso de Xurxo sobráballe todo, pois o bandullo tíñao cheo, non foi a fame o que o levou á emigrar. 
De volta a Levallois Perret, o ladiño de París, Xurxo presentouse, o día seguinte, na Policía pariseña. O  final todo arranxado: CARTA DE IDENTITE-CARTA DE TRABALL,  en fin, un currante mais,”
pero legalizado.

A dicir verdade, o feito destar lonxe da terra e dos seus, facía que a morriña se apropiara del. Se a todo isto engadímoslle o descoñecemento da lingua e os diferentes costumes, os traballos de segunda categoría que teñen gardados pos emigrantes (sempre os mesmos)...
Cada día levantábase pensando o mesmo, que tiña que voltar, pero quería voltar con algo no peto, sería unha vergonza chegar á casa co mesmo que cando se foi. Isto levábao a non darse conta do tempo e o final pasa media vida.
El voltou o cabo dun ano, con poucos cartos, pero moi ledo destar outra vez coa súa xente.

O ano que estivo alí descorreu entre o traballo e añoranza dos seus, a tristura destar lonxe e non saber como vai a ser esa aventura, se fará fortuna ou se o querer facela convertirate en escravo, que sin darte conta pasaran os anos, lonxe dos teus e sen vivir o mellor da túa vida.
Qué triste ter que emigrar, pero máis triste aínda e ter que pasar fame.Qué mundo mais cabrón; Este é o mundo que nos queremos?

O meu agradecemento as persoas que nomeo, xa que todas elas axudarono a lograr unha vida mellor, penso que o conseguiu e non foi en Paris, a todas e todos grazas.

6-01-2010

EL HECHIZADO

                          

Entre 1665 e 1700 gobernou, en España, este rei chamado el  HECHIZADO, fillo de Felipe lV.

Dícise del que era enfermo e de corta intelixencia, entre outras cousas.

Morreu sen deixar descendencia, por sorte.
Nesta foto pódese observar como se fai referencia a que: el reinaba e a súa nai gobernaba.

Fora como fora, o texto da foto non ten desperdicio, non si?

Xubilación

Canto levamos escoitado istes días. Todo mundo está a falar: os políticos, os sindicatos, a prensa, os empresarios (como non, istes últimos non podían ser menos) Penso eu, non sería mellor que se adicaran a buscarlle relevo a quen os representa? Vaia exemplo de país: as súas empresas en quebra, os traballadores no paro e el agarrado o sillón de máximo representante da patronal Española.

Deste xeito nos vai, para mostra un botón. Fíxense nesta fotografía, cinco graos de temperatura no exterior, unha persoa con setenta e moitos anos, intentando gañarse o sustento que outros lle negan  cunha mísera pensión que non lle chega nin para pagar o aluguer da vivenda.

Qué vergonza para todos e especialmente para os que nos gobernan que teñamos que estar toda unha vida traballando e cando chega a xubilación non nos den suficiente para poder vivir e teñamos que facer como este home, situarnos na rúa máis céntrica dunha cidade, aplicando a máxima inventiva pra gañar uns cuantos euros máis, que nos permitan mal vivir.

Ruta: Ponte Merced - Chorexe - Santa Mariña

• Punto de saída: Alvidron“ LAR DOS AVOS”.

• Distancia a percorrer: (ida e volta) 11,400Km.

• Percorrido: Descorre todo por camiños asfaltados.

• Cobertura telefónica: non moi boa.

A ruta pódese facer andando ou en bicicleta.

• Tempo estimado: andando ida e volta (2 horas,40 minutos) en bicicleta ida e volta (1hora,10 minutos) contando alguna que outra parada para contemplar a natureza e o fluir do rio ulla, que cruzaremos dúas veces por distintas pontes. 

Partimos da aldea de Alvidrón  dirección Ponte Merced. A 400m atopamos a aldea de Feás e a 2km Ponte Merced. 

Cruzamo-la ponte do rio Ulla e a escasos metros atopamos un cruceiro. Un pouco mais adiante ven unha curva moi pechada e perigosa ,neste punto colleremos a esquerda, camiño de Chorexe, tal e como nos indica o cartei. 
A 4,200km atopamos a aldea,colleremos a esquerda e a 200m atoparemos o Pazo de Pardo Ouro (popular Xinecólogo  moi querido nestas terras, alá polo ano 1950). Continuaremos iste camiño ata chegar a Santa Mariña,antes atoparemos de novo outra ponte do rio Ulla, que cruzaremos. De seguido veñen catro casas e un pouco mais adiante un stop, dende iste punto xa se devisa a igrexa de Santa Mariña. No medio da aldea atópase unha praza (km 6,300 do noso percorrido). Nesta aldea podemos ver o pazo dos condes que lle deron nome á parroquia.Os seus restos repousan no cemiterio ó pe da igrexa.

De volta á praza colleremo-lo camino que fai baixada e nos levará á Ponte Merced (km 9,200) xusto  de frente topámonos coa capela, pois ben, debemos coller a dereita polo mesma estrada da ida, ata o punto de partida,(km 11,400)LAR DOS AVOS.

A outra cara da vida

Viven sós e dormen ó raso; Atenazados polo frío son despreciados pola sociedade. O seu corpo desprende cheiro a rancio, as dificultades e avatares da vida arrastróunos a iste furado. Esa vida na que nunca pensaron nin quixeron para eles.
Pel curtida de durmir moitos días e noites en caixeiros, estacións e outros cobixos, refuxiándose en algúns casos no alcohol ( compañeiro inseparábel) que os leva a imaxinación de lugares, de soños e fantasías para esquecer todo aquelo que fixeron mal, que xa non poden arranxar e tampouco voltar atrás.

Reveláronse contra todo e contra todos, so lles queda o compañeiro, o cartón de viño:  “Don Simón”,  ese que durme o seu carón, que lles axuda a esquecer o que foron, o que son, e o que seguirán sendo.

Mais patriota non se pode ser...

Como apréciase na foto mais patriota non se pode ser.

Cadaquén que saque as súas conclusións,  eu as miñas resérvoas para unha mellor ocasión.

MUSEO DO XAMON - MADRID

Fíxense no texto desta fotografía: "pan tumaca"; Cando menos curiosa, algún iluminado quixo facer algunha graza porque doutra maneira non se entendería.Para min non ten ningunha, trátase do respeto e aprecio que me merecen tódalas  linguas,como via de comunicación e entendemento entre as persoas. Neste caso estamos a falar do idioma "CATALÁN".O correcto sería con iste texto "pa amb tomàquet" polo demais nada que obxectar as tapas e racións de xamón son moi boas e abundantes.

XUBILARSE OS 67 ANOS

Canto lle temos que agradecer os nosos políticos, en especial ó Presidente do Goberno Sr. Zapatero, que pensou na xubilación dos traballadores. Quere que teña lugar aos 67 anos. A dicir verdade,,non sei como ímoslle pagar tanta xenerosidade, pois en vez de envellecer e morrer na nosa casa, o carón dos nosos fillos e netos, farémolo no traballo, preto do patrón e de ahí, xa nos levarán o tanatorio. Qué ben pensado está! así xa non seremos unha carga pra ninguén. Estou a pensar se non será cómplice cosnosos fillos na toma dunha medida tan ocurrente, e deste xeito terémolos na casa ata os 35 anos..

Qué pouca vergonza teñen aqueles que nos gobernan. Eles póñense os mellores salarios. Eles viaxan a nosa conta e moitos en coche brindado. Viven nos mellores barrios, nas mellores casas, con persoal de limpeza e demais privilexios. Abóndalles estar uns cantos meses gobernando pra ter dereito a xubilación. Convertiron a política nunha horta, onde eles, fan e desfan sen contar con ninguén. Sempre en beneficio propio e a colleita sempre pra os mesmos. Fixeron que sexa hereditario, pasa de pais a fillos, a dona e irmans, curmáns,... como se dunha parcela se tratara. Sitúan nos poderes públicos as persoas ou familia que lles sexa afín.

Sométennos a súa disciplina como se dun rabaño de ovellas se tratara (xa sabemos que as ovellas por onde pasa unha, pasan todas).

Tivemos que salvar a Banca cos nosos cartos. Eu pregunto: qué fai ela por nós? A resposta xa a sabemos, cobrarnos boas comisións, eso sí aos partidos politicos regálanlles os cartos pras campañas electorais.

Temos que revelarnos e dicir ata aquí chegou a hipocrisía e tanto abuso de poder; pois o pobo votaos pra que nos administren con transparencia e o fagan pra todos non so para eles e uns cuantos mais.

Porque non se combate con firmeza aos que se apropian do diñeiro público?

Porque non vixían o fraude fiscal das grandes empresas, en vez de perseguir o pequeno contribuínte?

Porque non moderan o gasto rebaixando o seu xornal: Ministros, Senadores, Diputados, Secretarios, Sub-Secretarios, Directores Xerais etc...etc... ? a lista sería interminábel.

Qué fan na rúa todas as persoas, que teñen ou tiveron cargos e cometeron irregularidades na súa xestión apropiándose de diñeiro público?. Si esto fixéra molo calquera de nós, tiñamos cadea pra tempo.

Arte Salvado

As autoridades Republicanas, crearon o "COMITÉ INTERNACIONAL PARA SALVAMENTO DE LOS TESOROS" sendo o seu Presidente o Sr Timoteo Perez Rubio.
En camións como iste foron trasladadas a Xenebra, obras de arte de grandes pintores, como as Meniñas de Velázquez, para que non foran destruidas na Guerra Civil española.
Grazas a solidariedade de diferentes museos de Europa e América estas obras estiveron a salvo e hoxe podemos contemplalas en varios museos entre eles, o Prado e o Reina Sofía.

De Madrid ao ceo ou inferno?

Hai un dito que di “DE MADRID AO CEO” pois eu, o máis preto que estiven do ceo, foi en Nova York, cando nos levaron de visita a un rañaceos.

Por certo, en Madrid, o que me rañaron foi o peto e non me subiron a ninguna altura... todo foi cos pes pousados na terra. Como se pode ver nunha das fotografías.

“Espero que na miña terra non tomen exemplo” . Como di o meu amigo Xaquín: ”CARALLO POS CASTIZOS”

Viaxe en AVE

Aeroporto de Lavacoia. Día 16-01-2010. Estou a viaxar de Santiago a Barcelona, lendo o xornal GALICIA HOXE que na sua páxina oito está adicada a falar da alta velocidade. Di textualmente: "PESE AO PULO DE FOMENTO O AVE NON CHEGARA NO 2015 “. Adxunto aparece un plano de cómo se atopan na actualidade as obras. Fai mención a primeira data do compromiso de Fomento, o ano 2012, despois falaron do 2015 e agora do 2017 ... e a iste paso non e nada descabelado pensar no 2020 para conexión coa Meseta e xa non digamos, as conexións con LUGO, FERROL ou o mesmo VIGO.

Hoxe, día 24 de xaneiro do 2010, cando son as 19.45 horas, atópome na estación de ATOCHA-MADRID no medio dun barullo moi audible, trátase de xente que viaxa para Navarra e acaban de facerlles saber que o seu tren sairá con retraso, calculan uns trinta minutos. Mentres polo servizo de megafonía invitan aos viaxeiros do AVE con destino Sevilla e Córdoba a embarcar pola porta número 7 e así , de seguido, van anunciando os trens de alta velocidade para destinos diferentes. Bótolle unha ollada ás pantallas e podo comprobar que cada media hora sale un tren para Barcelona e coa mesma frecuencia para outras ciudades do eixe Mediterraneo-Andaluz.

Isto faime lembrar o abandonamento das xentes e pobos do norte da Península, entre eles, a miña terra.Comezo a pensar na de ministros galegos que gobernaron e gobernan na actualidade ,ex-Presidentes de goberno galegos, ex-Presidentes fillo de galego, qué poucos sentimentos a súa terra nai! ¿Qué temos que facer para ser escoitados e atendidos do mesmo xeito que o resto do estado ¿ Acaso non contribuimos cos nosos impostos o mantemento e desenvolvemento das melloras no ámbito nacional? parece que estamos en desigualdade de condicións con respeto outras rexions en tema de servizos, entre eles o que estou a tratar.

Xa son as 20.10 e tócame embarcar pola porta nº5. Sae o tren AVE as 20.30 destino Barcelona.Por razóns informáticas tócame viaxar en asiento diferente ó da miña dona “quedando separados polo pasillo”. Din que non hai mal que por ben non veña, neste caso así foi, pois ó meu carón viaxaba unha rapaza de Zaragoza, chamada Pilar, de profesión veterinaria, moi comunicativa e coñecedora da miña terra. Iniciamos conversación, e contoume que os primeiros anos de Universidade pasóunos en Lugo na facultade de Veterinaria. coméntame a cantidade de horas que pasaba no tren dende Zaragoza a Lugo e o mal comunicadas que están ámbalasdúas ciudades. Invítame a falarlle en galego, di que o entende perfectamente. Lémbrase dos viños e tapas pola Rúa Nova, dos paseos pola Muralla... e voltando o noso idioma, di que é moi doce e meloso e que inspira confianza. Doulle as grazas por tanta alabanza e seguimos a conversa falando da actualidade e como non tamén de política. Respecto a este tema ela teno moi claro, non cree nos políticos , comenta que son persoas con poucos valores e que a ela so lle interesan as persoas bondadosas e solidarias; Faime saber que ven de deixar o seu noivo no aeroporto de Barajas, de profesión médico, que pertence a O.N.G. médicos sen fronteiras, e que marcha con destino a axudar as persoas feridas no terremoto de HAITI . Está preocupada polo que está a acontecer alí e pola sorte que correrá o seu noivo.

Anuncian por megafonía a chegada a Zaragoza. Trescentos kilómetros percorridos. Unha hora e cuarto de viaxe e o tempo que pasounos sen enterarnos. Despedímonos dela a miña dona e máis eu, desexámonos moita sorte e ela engade que iste ano XACOBEO pensa visitar GALIZA pois é unha terra que namóralle. Por cumpridos que non quede, nós tamén lle dicimos que a súa terra Aragonesa ten unhas paraxes encantadoras e unha xente moi acolledora.

Comeza de novo a circular o tren. A miña muller e mais eu comentamos o agradable e simpática que era a moza pese ao momento de tristura que supoño estaría a pasar.De seguido alcanzamos os 300km hora quedámonos adormilados. Despértanos o so dun teléfono móvil dun pasaxeiro que iba a nosa veira, ó parecer era alguén que se equivocou , pois o señor que recibía a chamada insistía que él non se chamaba Miguel e que non se adicaba á venta de pisos. Para que vexan vostedes, calquera diría que hai crisi ... a verdade, non se nota. O tren vai cheo e o señor ou señora quere comprar un piso as once e media da noite dun domingo, seguro que debía tratarse dunha ganga dada a insistencia do comprador. Mágoa o número equivocado, outra vez será.

Xa non hai tempo para mais. Invitannos a baixar do tren, xa chegamos a destino: BARCELONA -SANTS ¿Poderei contar algún día, un conto viaxando en AVE a GALIZA? Boas noites.

Castelo de Pambre

Esta Ruta pódese facer en bicileta ou en coche. Existe sinalización en todo o percorrido.

Punto de partida: Alvidrón-LAR DOS AVOS

Cobertura telefónica: Non moi boa

Descorre: por camiños asfaltados.

Tempo estimado: en bicicleta( ida e volta 3 horas) contando as paradiñas que imos facer para contemplar a natureza que nos acompaña en todo o percorrido. En coche ( 1 hora e 10 minutos)

O Castelo de Pambre, atópase na parroquia de Pambre, comarca da Ulloa, Concello de Palas de Rei. Foi construído no século XIV por Gonzalo Azores Ulloa. Esta construcción foi o único Castelo que sobreviviu as reboltas irmandiñas (século XV) .Na actualidade é propiedade privada.

O percorrido que fariamos dende O LAR DOS AVOS descorrería pola estrada que nos leva a Ponte Merced (km 2) ; Unha vez alcanzado este lugar cruzaremos pola ponte medieval. De contado veremos un cruceiro a nosa dereita e a uns 200 metros un curva moi pechada, xusto ahí, un cruce de camiños, onde colleremos o que nos levará a Pidre (km 2,900 ). Adentrarémonos na aldea e ó chegar ó campo da festa, colleremos a man dereita . Seguindo esa estrada a 1 km, atopámonos outra mais estreita, tomaremo-la vía da man esquerda que nos levará a aldea de Santo Xurxo (km 5,100 ).Chegado a este lugar atoparémonos con outra estrada un pouquiño mais ancha que colleremos a esquerda. Seguiremos por ela ata chegar a primeira aldea, aquí atoparemos un rótulo que nos indica Pambre a esquerda. A continuación ven unha aldea chamada San Cibrao, seguiremos por este camiño ata chegar o castelo ( km 9,400).

A volta farémola á inversa.

Recomendación:non esquecer a cámara fotográfica.

Igrexa de Antas de Ulla

Así gastan os cartos os nosos políticos, mais de cen mil euros, doados pola Consellería de cultura, para o arranxo da Igrexa.

Paréceme un despropósito e un insulto á intelixencia.Os gobernantes teñen á pobación das zonas rurais abandoadas a súa sorte: nin auga potable, red de sumidoiros nin se arranxan os camiños...

Existe unha lei de obrigado cumprimento para istos servizos que data de hai moitos anos e que están incumplindo facendo oídos xordos a mais dunha queixa.

Ademais paréceme que vai sendo hora de que fagamos uso da Carta Magna, a Constitución, e de que España sexa un país laico e aconfesional.

Xa sei que moitos estarán a dicir que a Igrexa trátase dun patrimonio de todos, pero teño as miñas dúbidas e fágome esta pregunta :"Quen ten a chave da igrexa?" A resposta é doada, a chave tena o crego que é o seu dono.

Pareceríame ben o seu arranxo se só existira unha única igrexa,pro neste caso son dúas para unha pobación de sete- centas persoas:Non sería mellor adicar estes cartos a mellora do centro de saúde para que tivera mais capacidade,obter unha asistencia de calidade, dotando de mais medios e persoal? Cada día esta a estoupar de xente e un non se da rebulido en tan pouco espazo.Pero isto non importa para os que nos gobernan, é mais sinxelo que a xente reze pola súa saúde. Así entre rezos e oracións vai pasando o tempo e as aldeas e a poboación van envellecendo, á vez, ámbalas dúas. Os clérigos ledos e todo queda como estaba.

Eu tiven un profesor que adicóuse a política pro mentres exerceu de mestre sempre dicía esta frase de algo que non comprendía: ”VALGAME DEUS O QUE SOMOS DICÍA O DOUTOR PANDOLFO DIANTE A CAVEIRA DUN BURRO,VALGAME DEUS….”

16-1-2010

AVE

Como pódese ver na fotografía, colgando dunha das torres da Sagrada Familia de Barcelona atópase unha pancarta na que se pide o desvío do AVE.
Paréceme ben se realmente pode afectar as estructuras do templo; Aproveito pra darlle unha idea a Fomento: "que o desvíen e o leven a Galiza" pois descorrería por paraxes e terras nas que non se atopa ningún monumento nin tesouro e os galegos estaríamoslle moi agradecidos. Dispoñeríamos dun tren rápido para viaxar; Non como agora que tárdase catorce horas en unir as dúas nazóns, e xa postos a pedir, que fagan unha estación en Palas de Rei. E a dicir verdade non sería nada desatinado, pois co goberno de Felipe Gonzalez a alta velocidade chegou a Andalucía, gobernando Aznar levóuno a Valladolid, aínda que descoñezo se ten parada en Quintanilla de Onésimo,onde acostumaba a xogar a partida de cartas. Agora que temos Xosé Blanco de ministro - orixinario de Palas de Rei - (ESO SÍ, DE FALAR A SÚA LINGUA MATERNA NIN TORTA) paréceme moi acertada esta idea, seguro que os cataláns veríanno con bos ollos pois eles que son viaxeiros incansables, amantes da gastronomía galega e dos seus paisaxes estou convencido que non terían recelo en apoiar esta iniciativa.

9-01-2010

o Gato Roque

Roque era un gato de cor amárelo, que na casa e fora dela sempre estaba preto do seu dono. Cando saían xuntos a pasear, Roque sempre ía o seu carón, co rabo levantado refregándose as pernas do seu amo e de cando en vez, levantaba a cachola e respondía con un miou...pero iso sí, facíao moi frouxiño, suficiente para que o seu amigo Xesús se dera conta de que estaba na súa compañía.

Algunha vez alexábase un pouco para xogar entre as herbas con algún saltamontes que se lle cruzaba no camiño, pois topaba moi divertido os saltos que daba este insecto voador; cando el chegaba a onde se pousara no primeiro salto, o saltamontes xa non se topaba alí, xa fixera outro salto... e así entre salto e salto descorría o tempo e o xogo.

O seu amigo Xesús decidiu traerlle un compañeiro para que xogara con Roque: a gatiña Merruxiña, esta era de cor agrisado moi presumida, sempre estaba a limpar os seus pes coa lingua, como se levara zapatos de charol e lles estivera sacando brillo,. De seguido fixeron amistade; as carreiras dentro da casa eran frenéticas como se dunha competición se tratara. Un día toparon un carolo do millo que o converteron en pelota de xogar o fútbol, pasábano dun o outro, elevábano no aire e a diversión non cesaba.

Pasou o tempo e un bon día o seu amo viu que só xogaba Roque e que faltaba Merruxiña. Preocupado por se lle houbera pasado algo malo, decidiu buscala, chamando polo seu nome :Merruxiña.a.a.a.a Merruxiña.a.a.a.a e desta que se escoita unha voz moi frouxa miau.au…miau.au.. O son saía dunha caixa de madeira,. Xesús achegouse pra observar e dentro dela atopou a Merruxiña cos seus catro fillos recén nacidos, cos olliños pechados como se non quixeran saber nada do que acontecía. Durmían o calor da súa nai mentres ela lamíaos unha e outra vez.

Pasaron os días e os gatiños foron medrando. Comezaron a saír da súa cama, a correr e a xogar entre eles cunhas landras que toparon debaixo da mesa da cociña; Roque e Merruxiña pendentes dos pequenos, en todo momento, para que non se fixeran mal, decidiron para-lo xogo, voltar á casa e mostrarlles tódolos recunchos do seu fogar.

Un veciño chamado Xosé da tendeira que rexentaba unha taberna, decidiu falar con Roque e Merruxiña para que lle deran consello, pois tiña que botar fora uns ratos que estábanlle a come-las galletas e o arroz que tiña na tenda, ademais non o deixaban dormir polas noites co tropel que facían no faio.

Roque escoitou con atención ó seu veciño e finalmente aconsellouno para que esperara uns meses a que medraran os gatiños e que cando estes foran grandes, dous deles quedarían a durmir no local e asalarían os donos do alleo. Xosé comprometeuse a facer unha cama de virutas de carpinteiro, enrriba do mostrador, para que tiveran un bo sitio para exercer a vixiancia.

Transcorrido o tempo acordado, Roque falou cos seus meniños e organizaron o plan. Levóunos a falar con Xosé, quen ensinoulle-la cama e os furados por onde entraban os ratos.

Aquela mesma noite apousentáronse no canastro coas virutas e de seguido comezaron a controlar. De cando en vez, facían un percorrido arredor das caixas das galletas e mais do arroz.

Pola mañán cedo, a súa nai que os botara moito en falta foi xunto deles para saber como pasaran a noite. Abriu a porta da tenda e atopouse cos dous gatiños moi ledos e satisfeitos , pois en toda noite non rebuliu ningún rato.

Así seguiron facendo durante unhas noites e dado o éxito que tiveron, Xosé decidiu facer unha festa para darlle nome os gatiños eficientes e a os seus irmáns.

Celebraron a festa con tódolos gatos da parroquia como invitados e tamén tódolos veciños, estes acordaron poñerlles o nome de Isidoro, Sonia, Micifú e Pinto, iste último polos cores branco e negro tan rechamantes que tiña.

O remate da festa, tomou a palabra o Sr, Xosé e anunciou os invitados que posto que todos estaban dacordo, concederían a Isidoro e Pinto a vixiancia da aldea.

Dende aquela reunión, a familia de gatos é un referente dentro da súa comunidade, Pasean a turnos. aldea arriba, aldea abaixo. Todos os veciños están moi contentos xa que non hai nin rastro de ratos.

Sonia quedouse a vivir cos seus país e Micifú foi para Cruña pois sempre dicía que non lle gustaba a aldea, que el tiña que vivir onde houbera porto de mar, aínda que tódolos veráns pásavos cos seus país e irmáns na aldea. Así que marchou pra cerca da torre de Hércules onde polas mañás, daba unha volta polos acantilados na procura de facerse con algún peixe. O mediodía regresaba ó seu fogar para estar na compaña dos seus donos.

Así descorreu a vida distes gatiños moi queridos por todos os que os coñecían. A súa presencia non deixaba ninguén indiferente pois eran moi educados e correctos con todo o mundo, saudaban a todo bicho que se lles cruzara no camiño e sempre estaban dispostos a botar unha man a quen os necesitara.

1-01-2010

Avó: Alfonso

A PITIÑA CURRUPELA

A GALIÑA COS SEUS SETE PITIÑOS

Despois de vinteún días que a pitiña Currupela estivo quentando coas súas plumiñas, os sete ovos, comeza abrirse e a saír os pitiños de color amarelo, moi agudiños un deles chamado Currupín correndo… correndo… vai a beber auga e os seus irmáns , Currupón e Currupes, van detrás pra beber eles tamén, e a súa nai Currupela comeza a berrar "non bebades esa auga esta moi fría e iádesvos costipar"; pero Currupin xa bebera e o cabo dunhas horas comeza atoparse mal. Refuxado debaixo das plumas da súa nai empeza toser e ten moitos mocos. A súa nai preocupada, decide levalo a un curandeiro con moita experiencia, chamado galo Crispin. Este dille que ten que obedecer a súa nai, que mentres sexa pequeniño non se separe dela e que durman todos xuntos así co calor de todos curarase de seguido. Currupela pregúntalle canto lle ten que pagar e o galo Crispin,repóndelle que cun bico dos tres pitiños el xa está mais que pago.
Currupes vai correndo e dálle o bico ,Currupin que esta o seu carón dálle outro e Currupón bótase a chorar, non lle quere dar o bico; A súa nai Currupela toda a avergoñada trata de convencelo dicíndolle que cando cheguen a casa, daralle para comer grans de millo. O final decide darlle o bico pero deseguido refuxiase debaixo da plumaxe da súa nai.

Cando van para casa, van cantando Currupón…Currupín….Currupés… os pitiños somos tres,Currupón…Currrupín…Currupés…os pitiños somos tres.

Chegan a casa e a súa nai ponse a escarbar nunhas herbas diante da porta, en busca de comida. Currupón comeza a chorar e a dicirlle á súa nai que el quere os grans de millo que lle prometera había un anaco. Currupín e o seu irmán Currupés esgázanse a rir dicíndolle "eres un chorón". E mentres isto sucede Currupón comezar a correr ó carón da súa nai. Había catro pitiños mais pois eran os catro ovos que deixara Currupela abandonados para ir a curar Currupín. Todos contentos empezan a darlle nome os outros irmáns e deciden poñerlles Currupata, Currupote,Currupato e Currupete.
Todos moi ledos comenzan a cantar unha canción, Currupón…Currupín… Currupés… Corrupata…Currupote…Currupato...Currupete que xa somos sete repiten isto unha e outra vez e así xogando o carón da súa nai foron medrando.
Currupón xa non chorou mais a súa nai deulles grans de millo a todos. Fixéronse grandes e foron todos moi felices converténdose na envexa do galiñeiro.


Para miña neta : AINA

Avó Alfonso.

19-12-2009

Chegada a Galiza

Ainiña miña netiña,
cantas ganas de verte eu tiña,
xa me contaron canto te rías
e so foron cartoce días.
Nesta túa terra chamada Galiza
chega a miña neta co seu sorriso,
moi ledos todos e ela tamén
celebramos a súa chegada por primeira vez.
Xa so me queda
pedirche cariño por esta aldea,
e amor por esta terra,
pois aínda estando lonxe, ela sempre espera.


26/08/2009 avó: Alfonso

Qué fermosa eres

A MIÑA NETA

Aina qué fermosa eres,

Canto me gustas

Canto che quero.

Chegaches moi leda,

ollos azuis

cariña de nena.

Soriso de paz

como as nenas da aldea.

Manciñas pequenas

que moito me apretan.

Que ledo me fas,

como moves as pernas.

Os teus choros soan,

alborada galega.

30-05-2009 avó:Alfonso

O galo gañador

“Hai galo que ben estás no medio de tantas galiñas” quen che ía dicir que gañaría-lo primeiro premio...Nin ti, nin os teus compañeiros podíadesvos imaxinar, que seriades visitados polas autoridades e expostos á tanta xente. Curiosos que non deixan de mira-las pernas azuis, o plumaxe e a crista grande e roxa , o máximo encanto o teu corpo.

Enxaugáronte pra que non te escapes, como se dun delincuente se tratara e todo o mal que ti fixeches, foi namorarte dunhas pitas nun galiñeiro sabe Deus onde... “ canto te votaran en falla”. Olla non acabes como case todo nestas datas do Nadal, primeiro cébante, vas a concurso, despois expoñente e o final acabas no pucheiro dalgún seareiro. Desexo equivocarme e poder verte o próximo ano concursando e gañando outro premio.

Beleza exterior

Nada mellor que adozarnos cos ricos manxares deste forno-docería e como non, contemplar a beleza da fachada, enriquecedora do noso pasado.

NADAL

Avenidas iluminadas, escaparates adornados e a petar de atractivos regalos, rúas cheas de xente cargadas de bolsas con compras, moitas delas sen sentido e con pouco ou ningún proveito; en definitiva manipulación e mais manipulación.Da a sensación que só comemos, e mercamos regalos por estas datas.Non sería mellor un consumo sostido que axudara a conservación e mantemento dos recursos deste planeta?
Loitemos por un consumo razoable e por unha mellor calidade de vida,non nos deixemos levar polas mensaxes publicitarias."Consumamos só aquelo que realmente precisamos".

PARADOXOS

A fotografía reflexa os paradoxos da vida"Non so de pan vive o home"Tamén de evitar os riscos laborais. Isto é o que está a facer no día de hoxe esta oficina, antiga panadaría.

Noites de inverno co tío Marcelino

Lémbrome daquelas noites de inverno, o carón da lareira, escoitando os contos do meu tío Marcelino que, sempre remataban ofrecendo cinco pesos o rapaz que dera unha volta arredor do cemiterio. Os cartos xa nos gustaban pero o medo podía máis e o meu tío esnaquizándose de risa, gardábaos no peto pra outra mellor ocasión.

¿Que teñen os cemiterios que tanto medo nos dan? a resposta é ben sinxela , manternos lonxe canto máis tempo mellor, pois tempo teremos de descansar neles e de atoparnos co tío Marcelino pero non coa moeda de cinco pesos que, a ben seguro quedou na casa, a morte é o que ten, non che da tempo a coller nin a levarte nada.

E todo isto pasaba quentándonos o carón do lume, mentres os homes da casa xogaban a brisca, as mulleres arranxaban a cea, os nenos carretabamos leña e o lume non deixaba de facer brasa, pra que o caldeiro dos nabos, cocera canto antes .


Nunha angarela, preto do caldeiro, atopábase colgando un aparello cadrado, que non tiña nome; Fora feito polo meu avó, aproveitando unha lata de pemento que se comprou pra mesturarlle á zorza e facer os chourizos,. Enchiamola de castañas, achegabámoslle lume e despois de non moito tempo, rematada a partida de cartas dos homes da casa e dalgún outro da aldea, comezábamos a degusta-lo magosto, sempre acompañado polo viño tinto, que se dicía: "é moi dixestivo". Os rapaces so podíamos beber un vasiño pequeno mesturado con auga e antes de ir a durmir, outro vaso, neste caso de leite.

Así que coa barriga chea, o lume dicindo adeus e a noite moi encima, ibamos todos pra cama ata o próximo día.

A CRISI PRA ALGUNS NON É CRISI

Como pódese ver, trátase dunha sucursal da caixa Castilla la Mancha situada onde non fai moito tempo, atopábase unha farmacia modernista.
Quero pensar que os directivos fixérono con toda a intención. Xa sabedes que onde houbo, sempre queda, así que as paredes aínda terán gusto de antibiótico e iso favorecerá tanto os traballadores da entidade coma os clientes: os empregados atoparánse en perfecto estado de saúde e poderán explicar con toda claridade os porcentaxes das comisions; O mesmo tempo, os clientes que entren enfermos sairán sans e salvos.Ben, ” ...O que é salvos…” salvar, salvámolos os españois, a esta entidade non fai moito, cunha aportación duns cantos millóns de euros.
Como se pode apreciar teñen bo gusto na ubicación da actividade.

O QUE QUEDA DA FARMACIA

Como pódese ver na fotografía, xa non se pode entrar a mercar medicinas; Dentro, temos roupa de abrigo que neste tempo, tampouco vai nada mal para protexernos dos fríos do inverno.
Neste caso parabens ó Concello, pois aínda que so é a fachada , protexeu un ben modernista, de incalculable valor.

Imaxinación

Davant del Palau de la Música, trobem una plaça que s'anomena Lluís Millet, aquest és la seva denominació habitual, però algú ha estat creatiu i l'ha rebatejat, posant-li un altre nom dels clan Millet, en aquest cas, Fèlix, però substituint el seu cognom per Billet. (Com es pot observar en la fotografia).

A la persona o persones que responsables de tal enginy, els hi envio la meva felicitació, i jo, a més a més, afegiria de segon cognom Pocavergonya.

Diante do Palacio da Música, atópase unha pequena praza, chamada Lluis Millet, pero alguén ocorréuselle, moi acertadamente, poñerlle o nome doutro Millet, neste caso, Felix, e ademais, cambiarlle o apelido por Billet "de billetes" (Como pódese ver na fotografía).

A persoa ou persoas responsables desta anécdota enxeñosa, a miña felicitación, pero eu ademais de segundo apelido engadiría Caradura.

O home que mercaba case todo

Cándido foi unha personaxe polifacética e boa coñecedora das cousas que tiñan valor e das que non o tiñan. Mercaba de todo, pero a súa preferencia era o ouro, especialmente moedas, pendentes e reloxos, todo o relacionado con este precioso metal e tamén os santos vellos, tallas en madeira nobre e con traballos moi elaborados.
Viaxeiro incansábel percorría coa súa carteira de coiro tódalos mercadillos de España, dicía que o mellor atopábase en Barcelona, na Praza Das Glorias, chamado mercado do Bellcaire, comentaba que soia ser lugar moi frecuentado por xente doutros países que viña a mercar cousas antigas.

Iste home alto e corpuleto, era moi protexedor da Natureza, daba boa mostra de isto, no seu xardín, frondoso luar cuberto de moitas especies vexetais; por destacar algunha: buxos, acibros , loureiros e tantas outras, todas elas, hoxe protexidas. Aniñaban nelas toda crase de paxaros: xilgueiros, merlos, papos rubios, canarios etc, Lémbrome que debaixo dos buxos tiña os seus bancos pra sentarse a contemplar tanta fermosura paisaxística. Nun dos recunchos había unha mesa pequena onde poñía as pezas mercadas e con moita maestría, ollábao todo cos seus anteollos de prata.
As raiolas de sol que se colaban polo frondoso xardín facían resplandecer as moedas de ouro e os pendetes que soia mercar as mulleres das aldeas. Lémbrome que unha tía miña, tiña uns pendentes feitos de moedas de ouros que lle regalara un tío meu que estivera nas Americas. Cándido ofrecíalle mil pesetas por eles, pero a miña tía sempre dicía o mesmo, que se trataba dun regalo e non pensaba vendelos. Cada certo tempo intentábao de novo e así foron pasando os anos sen conseguir os preciados pendentes.

Cando mercaba algún reloxo, case sempre viña a ensinarllo o meu pai, coma o meu avó fora reloxeiro, Cándido sempre dicía que” onde houbo sempre queda “ e o meu pai constestaba que el de reloxos non entendía, que el tiña unha adega e era so,un bo coñecedor do viño.
Unha das veces Cándido trouxo ademais, un santiño pequeno que mercara en Valdeporrás; ofreceullo o meu pai para que lle protexera a adega, dicía que era San roque e o meu pai, que ía tódolos s anos a festa a Melide, dicía que non se lle parecía en nada. A venta non se fixo e o santiño foise co seu dono.
Pasadas unhas semanas chegaron pola aldea, outros mercaderes ben distintos: “os xamoneiros”, xente que viña a cabalo a merca-los xamóns. Como cada ano, feita a compra dos mesmos, tiñan parada obrigada na adega. Repoñían forzas con pan, chourizo, queixo e viño...pero a sorpresa foi cando vin colgando dos cabalos, entremedio dos xamóns, o santiño, que un distes homes lle cambiou a Cándido por dous xamóns. Xa vedes o que é a vida: o santo a protexe-los cabalos e os xamóns a protexe-lo bandullo de Cándido.

A súa muller María sempre dicía "iste home para pouco na casa", razón non lle faltaba pois a súa vida de mercader levábao de pobo en pobo, en busca daqueles tesouros que él tanto apreciaba.

Os anos foron pasando e Cándido, fíxose vello. Un día de inverno, lonxe do seu fogar e non preto do seu xardín, nunha das pousadas que facía servir para o seu repouso, ficou o carón da súa compañeira de viaxe: a carteira de coiro gastada polas andainas ó longo dunha vida.

6-06-2009

A Nugalla

 Cando eu era rapaz, preguntaba os meus pais que significaba ista pequena escultura de pedra, eles sempre dicían o mesmo, trátase da “nugalla” e de seguido engadían:"Fíxate ben, é unha persoa que ten unha man na boca e outra no cu, pois iso quere dicir que é unha preguiceira, non quere traballar, logo non pode comer e chámanlle “nugalla”.
Teño preguntado a mais dun crego e ninguén soubo darme resposta.
Penso que agora xa a teño, deuma un periodista e escritor: Josep mª Espinás.
Naquel entón era moi doado que nas igrexas e demáis construcións Medievais, os albaneis deixaran estas pequenas esculturas significando o desprezo polas persoas que lles pagaban míseros xornais. Como pódese imaxinar non tiñan outra maneira de protestar, había forte represión exercida polos poderes eclesiásticos.

Esta fotografía esta feita no exterior da igrexa de Alvidrón, na entrada, a Nugalla está a man esquerda, a altura do tellado.

Conserva de castañas

Primeiro: Preparamo-los potes de cristal, que sexan de peche hermético, eu adoito aproveita-los que mercamos con garavanzos ou outras legumes,. Teñen que estar moi limpos e esterilizados.Se non temos máquina de esterilización podemos facelo en auga fervendo, sempre con moita hixiene.
Asámo-las castañas, procurando que non estean queimadas .Se quedan pouco feitas tamén nos serven.
Sacámoslle-la cáscara e imos meténdoas nos potes que xa teremos limpos e esterilizados.

Segundo: preparamo-lo almibar:
1 litro de auga.
600 gramos de azucre branco.
1 cullerada grande de zume de limón.

Todo isto nun cazo ó lume ata que se disolva o azucre.Tempo aproximado uns 10 minutos.
Sen deixalo enfriar, verterémo-lo almíbar nos potes de cristal, onde xa se atopan as castañas. Débese deixar medio centímetro sen chegar a tapa e as castañas deben quedar totalmente cubertas polo almíbar.
Apretámo-la tapa e poñemo-los potes ó baño maría uns cinco minutos. A continnuación deixámolos enfriar. Gardalos en sitio fresco.

Unha vez abertos hai que consumilas.
O sabor é excelente e o tempo de conservación 12 meses.
A elaboración é moi sinxela e sirve para acompañar todo tipo de carnes en calquer mes do ano. Usar este produto é todo un luxo.
Que vos aproveite.

CALZOLAIO

Zapateiro remendón :Profesión que tende a desaparecer pero que a crise fai que volva rexurdir. Fai anos era un dos lugares máis frecuentados, atrévome a dicir mais que as tabernas, “quen non pasou por un zapateiro pra que lle arranxara algo”
Lémbrome dos cheiros característicos do coiro e dos tintes pois non deixaba a ninguén indiferente.
Foto foi feita en Italia.

Tempo de magosto

Como é costume a finais do mes de outono, primeiros de Samartiño, comeza a caída das castañas sacudidas polos ventos do noroeste e as choivas do inverno.
En tódalas aldeas de Galiza comezan as xuntanzas dos veciños pra face-los magostos en noites de serán, onde non faltan ademais das castañas, outros manxares como as rosquillas, as filloas ...Todo regado pola chegada do viño novo."Noite de troula e lembranza".
Pódese observar nesta fotografía que os ricos manxares non teñen fronteiras, neste caso trátase dun posto de venta nunha ciudade centro Europea, eso sí, non son castañas Galegas e o que as fai non é de Seoane.

A BOCA DA VERDADE

Esta cara redonda de marmól, chámase A BOCA DA VERDADE atópase na Igrexa de Santa maría de Cosmedín en Roma, din que se utilizaba na época medieval pra castigar as persoas que habían delinquido.Facíanlles meter a man na boca, se non dicía a verdade, a pedra cortáballe a man.
Estou a recordar aquel dito que moita xente tira a pedra e esconde a man, nesta lenda o contrario metes a man e a pedra coidase de cortala.

Din dos galegos...

Din dos Galegos que cando nos atopamos nunha escaleira non se sabe se subimos ou baixamos.Pois neste caso podo asegurarlles que baixa.NON TEÑAN NINGUNHA DÚBIDA.