Eu ben vin estar o moucho
Enriba daquel penedo.
¡ Non che teño medo moucho,
Moucho, non che teño medo ¡
Rosalía de Castro
Son galegista i estou orgulloso de selo, pero a pesares das miñas fondas convinccións políticas non me atrevería a discutilas sabendo que a discusión podía debilitar a solidaridade dos galegos antifeixistas. Todol-os galegos lle queremos á nosa Terra e todos arelamos liberala i engrandecela. Deixémonos, pois, de retesías. A Galiza mártir é arestora a obsesión de todol-os galegos libres, que andamos po-lo mundo, e ninguén pode desertar da obriga que pesa sobor de nós. Os que vivimos a salvo dos verdugos e gozamos de liberdade, non podemos desoir o mandato dos mortos, porque a súa voz resoa constantemente na nosa concencia, e temos que xuntarnos para comprir o noso deber como galegos. ¿ O sangue quente dos nosos mártires non correu xunto ? Pois entón deben correr xuntas as nosas espranzas, n-un soio rio de vontades.
Alfonso R. Castelao
Páxina 91 do libro SEMPRE EN GALIZA
P. D. GALIZA DESPERTA, ÉRGUETE, LOITA POLA TÚA IDENTIDADE, NON ENTENDO, AQUELES QUE DIN QUE TANTO CHE QUEREN, QUE POUCO OU NADA FAN POR TI.
25/7/10
23/7/10
GRECIA
BERCE DE CIVILIZACIÓNS. SABEDORÍA.
FOTOS ATENAS: ACRÓPOLE
E TEATRO DE HERODES.
FOTOS: ILLA SANTORINI
POBO DE OIA.7 - 2010
18/7/10
17/7/10
11/7/10
A XESTA
E agora véxote en rúas e prazas, na liña divisora das autoestradas en definitiva decorando o noso entorno e vendo pasar os deportivos propiedade daqueles que protexeches da choiva, quentáchelles as canelas e que agora, levan a cachola tan erguida que non se decatan que ti aínda estas a perseguilos perfumando co teu cheiro a súa viaxe.Ante tanta utilidade eu declárote un ben de interese nacional.
9/7/10
CARALLO CO TOXO
27/6/10
26/6/10
Carcassone - Francia
Fortaleza Medieval que rodea a parte antiga da cidade. Foi declarada "Patrimonio Mundial" pola Unesco no ano 1997.
Tamén foi declarado Patrimonio Mundial no 1996 o canal que a atravesa a cidade chamado "canal Du Midi.
Fotografías feitas o día 30-5-2010
Tamén foi declarado Patrimonio Mundial no 1996 o canal que a atravesa a cidade chamado "canal Du Midi.
Fotografías feitas o día 30-5-2010
25/6/10
Costumes e tradicións
DESFILE DE CABALOS E CARRUAXES.
O día de San Isidro, patrón dos labradores celébrase, en moitos pobos de Catalunya, un pasa rúas.
As carruaxes son moi variadas, sempre significando a utilidade que antigamente dábaselle a cada un deles.
A vestimenta das persoas nestes desfiles é moi tradicional: boinas escuras ou vermellas, panos arredor do pescozo, camisas brancas ou de cadros e chalecos negros.
Nestas fotografías recóllese unha mostra do acontecido na comarca do Baixo Llobregat o dia 16 -5-2010
Hórreo erguido
Erguido moi erguido e non para que destaque a túa fermosura.Supoño que foi para facilitar o paso dos carros e outros apeiros.Ou quizás para estar mais ventilado e así secar mellor o froito.Estou a pensar nos teus amos...Deus!cada vez que teñen que subir ou baixar! Lembraranse, mais de catro veces, do día en que decidiron poñerte en tal pedestal.
Iso sí, vixía que non te vexa o goberno pois mira a baixada dos xornais dos funcionarios e pensionistas.. Estamos en tempos que cho baixan todo, pero no teu caso, non serviría un real decreto, necesitaríase unha grúa de Fomento e tamén lle chegaron os recortes...polo tanto, segue tranquilo, nada que temer por uns anos.
21/5/10
PERICO E O SEU AMIGO DARWIN
A mediados do mes de Agosto, apareceu pola aldea un can chamado Darwin, corredor e ruador incansábel, que viña reprimido da gran cidade, encontrou neste lugar a liberdade que lle faltaba. Ladraba e ladraba para demostrar o contento que o facía estar entre árbores e a herba que lle servía para emborrallarse.
A natureza e o destino, mesturado cos rebuznes de Perico e os ladridos de Darwin fixeron que tanto un como outro se sentiran necesitados dun encontro. E isto foi o que aconteceu, Darwin saltou o balo de pedra que o separaba de Perico, e comezou a ladrar dando voltas o seu arredor, o burro, que tiña un perna atada cunha corda a un espeto, rompeu a corda da forza que fixo co susto dos ladridos do can. Comezaron a correr e a dar voltas o derredor da leira,ata que o cansazo fíxoos parar e o mesmo tempo reflexionar... O burro Perico no seu idioma díxolle o can : ¿ porque non somos amigos? E Darwin movendo o rabo dixo: “ e que eu so quero xogar contigo”, Perico baixou o fociño e o can comezou a ulilo e dando saltos de contentos empezaron a rirse un do outro,ja…ja…ja..
Perico, coa boca aberta, ensinando a súa dentadura, emborrallábase no chan, Darwin daba saltos por riba de Perico e facíalle cóchegas nas orellas. Deste xeito estiveron toda a tarde ata ben entrada a noite, e decidiron ir cada un para súa casa.Perico non durmiu en toda a noite pensando no seu novo amigo e movido pola curiosidade de que fará un can nunha gran cidade. Pola maña cedo o burro Perico decidiu ir ver o seu novo amigo Darwin para que lle contara cousas da súa cidade, que fai, como vive…Asomou a cachola por encima do valo e comezou a rebuznar, pero o seu amigo Darwin estaba preso cunha cadea para que non escapara, decisión que tomou o seu dono, polo acontecido o día anterior. O can o ver o burro comezou a ladrar e pedirlle o seu dono que o deixara ir co seu amigo. Finalmente decidiron poñelo en liberdade e Darwin botou a correr ó seu encontro. Moi ledos déronse uns bicos.
Perico pídelle que lle conte cousas da súa cidade, e empezou a explicar que el pasaba a vida na casa vixiando a mesma, “sácanme a paseo tres veces o día e vou atado cunha corda” explicaba Darwin. “Unha vez deixáronme solto e de tanta alegría corrín tanto que rompín unha perna”, engadiu. ”dáste conta que bou coxo?” contaba Darwin. “A vida na cidade non e como vos pensades,sempre de presa entre coches e ruídos,eu alí so podo verme cos meus amigos cando me sacan a pasear; En fin non me fagas falar mais, porque non imos xogar coma onte que estivo moi divertido?”. Perico que o escoitara con moita atención,baixou as orellas e dixo “sabes que che digo, amigo, xa non quero ir para cidade, eu aquí ando solto e non teño nin coches nin ruídos, como o que quero e onde quero, iso si faríame falla un amigo como ti” .
O día seguinte mais do mesmo: a correr, a emborrallarse, a xogar o escóndete...cando se cansaban deitábanse un o carón do outro a durmir a sesta. Así foron pasando as vacacións de Darwin o carón do seu amigo.
Chegou o día de voltar a súa cidade, como tódalas despedidas esta non podía ser diferente, Perico sentado no chan coas orellas gachas, o seu carón Darwin co ravo entre pernas deixando caer algunha que outra bágoa. Comprometéronse a seguir sendo amigos e a contarse por carta todo o que lles aconteza os dous e prométense ver o vindeiro ano. Darwin di que aproxima vez traeralle moitos regalos e Perico comenta que encargara un carro o carpinteiro para paséalo e lévalo a coñecer mais sitios, déronse uns bicos e entre choros descorre a despedida. ¿volveran a verse estes dous amigos? Contereino o vindeiro ano.
Para miña neta, que cumpre un ano.
Avó : Alfonso
17/5/10
SEÑORÍA
Sinceramente después de lo ocurrido creo que el mundo de la justicia tendría que reflexionar y hacerse la pregunta,¿ la justicia es justa ? en mi opinión creo que no. ¿Cuantas personas se estarán alegrando de lo sucedido? Me viene a la memoria los Gal, la operación Nécora, la lucha contra ETA y su entorno, el caso Gürtel, los crímenes cometidos por las dictaduras dentro y fuera de nuestra frontera y tantas otras causas que creo no es necesario comentar por ser de todos conocidas.
Señoría: Le deseo suerte en su caminar, le sugiero que no cambie, la razón y el reconocimiento a su trabajo por millones de ciudadanos de todo el mundo, debe de mantenerle firme en su forma de pensar y de administrar la justicia, como ha venido haciendo hasta ahora.
Hasta pronto Señoría.
Señoría: Le deseo suerte en su caminar, le sugiero que no cambie, la razón y el reconocimiento a su trabajo por millones de ciudadanos de todo el mundo, debe de mantenerle firme en su forma de pensar y de administrar la justicia, como ha venido haciendo hasta ahora.
Hasta pronto Señoría.
15/5/10
TESOIRAZO
Chegou Zapatero coa tesoira e sen consultar con ninguén fainos o traxe á medida; No meu caso o traxe a medida fixéronmo cando casei e por certo iba ben cosido pois no medio da ceremonia caéronme dous botóns da petrina.E falando de traxes e dos nosos gobernantes... da gusto mirar o ben vestidos que van, din que alguns regálanllelos traxes, regalados ou non, van feitos uns perchas nunca mellor dito o de perchas, pois seguro que nin as cremalleiras se lles baixan. Xa sabemos, todo ben cosido e ben atado, feito polos mellores costureiros, non como os xornais dos funcionarios e pensionistas,que atópanse baixados e descosidos e como non, conxelados. Que ninguén pense mal, que todo isto da conxelación, débese ao inverno deste ano, seica foi moi frío, segue a ser frio e non sei, pero vainos costar entrar en calor.
Pero xa ven o que son as cousas, agora a oposición vólcase cos menos favorecidos e convírtense nos defensores dos dereitos sociais, canta hipocresía, e nós satisfeitos de tanta bondade por uns e por outros.
Non sei que futuro nos deparará pero con istes gobernantes penso que será mais negro que a ciza que está a escupir o volcán Islandés EYJAFJALLA. O outro día escoitaba falar entre dúas persoas, unha dicíalle a outra: "Que fixemos para ter istes administradores! " e a outra contestoulle: "elexímolos nós", e dixo a primeira: "tes razón e a quén botamos se non hai nada mellor".
Estou a recordar aquela frase do xeneral Moscardo,que dicíalle ao seu fillo que encomendara a súa ialma a Deus e morrera como un patriota; eu bou encomendar a miña, teño dúbidas a quen o que si sei e que non quero morrer como fillo do xeneral e menos de fame como o parecer pretenden alguns.
Pero xa ven o que son as cousas, agora a oposición vólcase cos menos favorecidos e convírtense nos defensores dos dereitos sociais, canta hipocresía, e nós satisfeitos de tanta bondade por uns e por outros.
Non sei que futuro nos deparará pero con istes gobernantes penso que será mais negro que a ciza que está a escupir o volcán Islandés EYJAFJALLA. O outro día escoitaba falar entre dúas persoas, unha dicíalle a outra: "Que fixemos para ter istes administradores! " e a outra contestoulle: "elexímolos nós", e dixo a primeira: "tes razón e a quén botamos se non hai nada mellor".
Estou a recordar aquela frase do xeneral Moscardo,que dicíalle ao seu fillo que encomendara a súa ialma a Deus e morrera como un patriota; eu bou encomendar a miña, teño dúbidas a quen o que si sei e que non quero morrer como fillo do xeneral e menos de fame como o parecer pretenden alguns.
4/5/10
O CAMIÑO DO COUSO
Iste lugar utilizábase pra cruzar o río Ulla, por uns pasos de pedra, entre os concellos de ANTAS DE ULLA e PALAS DE REI. Un lugar con moita vexetación, tratábase dunha corredoira estreita que estaba mais baixa que os balos das chousas; Foi o lugar propicio pra todo tipo de lendas.
Sabel o zoqueiro que era un home que media case dous metros dicía que alcanzaba a ver ó seu carón, polas chousas, como brincaban catro lobos xuntos, e de cando en vez acercábaselle algún a lamerlle a pucha. De seguido contaba que lle aparecía un home vestido cunha xilaba branca que berrando en árabe, espantáballe os lobos cunha vara e alexábaos.
Cando Sabel chegaba a casa, escoitábaos ouvear enriba da pena grande, e pensaba: “os lobos e os mouros viñeron para quedarse e de feito nunca se foron”.
Facundo da Casanova lembraba que cando cruzaba o río, o día de San Roman de Coence, aparecíanlle, nesta mesma corredoira, catro cabaleiros moi ben vestidos que montando nuns cabalos pintados de negro non o deixaban avanzar e que para espantalos tiña que acender un fachuco de pallas e os cabaleiros ó ver o lume, botaban a galopar, non sen antes darlle cunhas corriscadas nas costas, con moito dor pero sen deixarlle marca.
Facundo sempre dicía que por iste camiño só se tiña que pasar se non había outro.
Antón de San Lourenzo tamén comentaba que varias noites, cando fora á pesca das troitas, cun trasmallo, o carón dos pasos de pedra que cruzan o río, sempre se topaba cunha dona vestida de negro cun pano na cabeza e un rabaño de ovellas vermellas que botándoas ó río non o deixaban pescar. Tiña que fuxir de presa, sen troitas que levar para os festeiros no día de San Lourenzo, pois unha das ovellas seica berraba: “bou-te comer carallo” e el sempre dicía que nesa ovella estaba encarnado o tolo de Villareda polo semellante da fala.
Sabel o zoqueiro que era un home que media case dous metros dicía que alcanzaba a ver ó seu carón, polas chousas, como brincaban catro lobos xuntos, e de cando en vez acercábaselle algún a lamerlle a pucha. De seguido contaba que lle aparecía un home vestido cunha xilaba branca que berrando en árabe, espantáballe os lobos cunha vara e alexábaos.
Cando Sabel chegaba a casa, escoitábaos ouvear enriba da pena grande, e pensaba: “os lobos e os mouros viñeron para quedarse e de feito nunca se foron”.
Facundo da Casanova lembraba que cando cruzaba o río, o día de San Roman de Coence, aparecíanlle, nesta mesma corredoira, catro cabaleiros moi ben vestidos que montando nuns cabalos pintados de negro non o deixaban avanzar e que para espantalos tiña que acender un fachuco de pallas e os cabaleiros ó ver o lume, botaban a galopar, non sen antes darlle cunhas corriscadas nas costas, con moito dor pero sen deixarlle marca.
Facundo sempre dicía que por iste camiño só se tiña que pasar se non había outro.
Antón de San Lourenzo tamén comentaba que varias noites, cando fora á pesca das troitas, cun trasmallo, o carón dos pasos de pedra que cruzan o río, sempre se topaba cunha dona vestida de negro cun pano na cabeza e un rabaño de ovellas vermellas que botándoas ó río non o deixaban pescar. Tiña que fuxir de presa, sen troitas que levar para os festeiros no día de San Lourenzo, pois unha das ovellas seica berraba: “bou-te comer carallo” e el sempre dicía que nesa ovella estaba encarnado o tolo de Villareda polo semellante da fala.
27/4/10
MONTE LARGO: Fonte das cartas
Se a fonte das cartas falara, cantas cousas saberíamos! Chismes, amoríos, rexoubas...Todo iso pra pasar a mañá ou a tarde mentres gardábanse as vacas ou as ovellas, rozábanse os toxos...fixeras o que fixeras sempre foi punto de encontro.
Fonte milagreira, moita auga no inverno e nin gota no verán, lugar de xuntanza de vellos e novos, de homes e donas ,de cativos
Quen das aldeas pretas non foi a beber e contar algún conto? Quen non pretendeu namorar algunha rapaza ou rapaz? Quen non insinuou saltar o valo da chousa de Lagüelas o Outeiro da Arca pra estar ó abrigo os días de frío? -en moitos casos era a escusa pra roubarlle un bico aquela rapariga máis alegre.
Hoxe a fonte segue no mesmo lugar, pero xa non ten xente o seu arredor, a maioría fóronse cos anos, moitos deles en sestelo están descansando eternamente, casualidades ou non o cemiterio está a mirar ó monte largo.
Xa non hai vacas que gardar nin ovellas pra pastorear nin contos que contar ... qué será do monte e da fonte! Teño a sensación que a vida en moitas das nosas aldeas está a piques de acabarse, espero que alguén se decate do erro e intente arranxalo, pois a liberdade e a tranquilidade so se atopan nestes recunchos: "aldeas" a onde non chegou ni chegara o botellón nin os ruídos e fumes das grandes cidades. Loitemos pra que as administracións nos doten dos servizos mínimos necesarios e teñamos nestes lugares o acougo e benestar que todos desexamos e que volten os contos e murmuracións á fonte das cartas.
Fonte milagreira, moita auga no inverno e nin gota no verán, lugar de xuntanza de vellos e novos, de homes e donas ,de cativos
Quen das aldeas pretas non foi a beber e contar algún conto? Quen non pretendeu namorar algunha rapaza ou rapaz? Quen non insinuou saltar o valo da chousa de Lagüelas o Outeiro da Arca pra estar ó abrigo os días de frío? -en moitos casos era a escusa pra roubarlle un bico aquela rapariga máis alegre.
Hoxe a fonte segue no mesmo lugar, pero xa non ten xente o seu arredor, a maioría fóronse cos anos, moitos deles en sestelo están descansando eternamente, casualidades ou non o cemiterio está a mirar ó monte largo.
Xa non hai vacas que gardar nin ovellas pra pastorear nin contos que contar ... qué será do monte e da fonte! Teño a sensación que a vida en moitas das nosas aldeas está a piques de acabarse, espero que alguén se decate do erro e intente arranxalo, pois a liberdade e a tranquilidade so se atopan nestes recunchos: "aldeas" a onde non chegou ni chegara o botellón nin os ruídos e fumes das grandes cidades. Loitemos pra que as administracións nos doten dos servizos mínimos necesarios e teñamos nestes lugares o acougo e benestar que todos desexamos e que volten os contos e murmuracións á fonte das cartas.
15/4/10
A LENDA DA CORUXA
Cando eu era un cativo, escoitábanse uns berros polas noites, berros tristes e temorosos que asustaban a calquera. Había unha lenda que dicía que os sons eran as discusións que tiñan as meigas e os espíritos cando xuntábanse á deliberar e marcar límites do dominio territorial de cada un, pra exercer mellor o seu cometido sen intromisión os uns no terreo dos outros.
Estes berros escoitábanse xa moi entrada a noite, polo monte do Conzado a Cualleira, pena de Valiños, rematando moitas veces no campanario da igrexa,como se este fora o derradeiro lugar de entendemento despois de horas.
Os mais vellos da parroquia dicían que cando os berros se silenciaban, era sinal de que remataron en acordo e os malos espíritos habían gañado. So quedaba pechar portas e ventás ata ó amañecer, para que estes malvados non pasaran pois o mais probable e que viñeran a levarse algún seareiro.
Os mais novos enfundados nunha caroza de xuncos para protexerse, achegábanse o carón da igrexa pra ausentalos. O que realmente conseguían era facer fora unha ave rapaz nocturna, científicamente chamada "ESTRIGIFORMES", que para moitos era o adianto da chamada do mais alá.
Estes berros escoitábanse xa moi entrada a noite, polo monte do Conzado a Cualleira, pena de Valiños, rematando moitas veces no campanario da igrexa,como se este fora o derradeiro lugar de entendemento despois de horas.
Os mais vellos da parroquia dicían que cando os berros se silenciaban, era sinal de que remataron en acordo e os malos espíritos habían gañado. So quedaba pechar portas e ventás ata ó amañecer, para que estes malvados non pasaran pois o mais probable e que viñeran a levarse algún seareiro.
Os mais novos enfundados nunha caroza de xuncos para protexerse, achegábanse o carón da igrexa pra ausentalos. O que realmente conseguían era facer fora unha ave rapaz nocturna, científicamente chamada "ESTRIGIFORMES", que para moitos era o adianto da chamada do mais alá.
6/4/10
PARIS 2ª parte
Son as 17:45horas, do día 25-09-2005. Atópome no aeroporto do Prat acompañado da miña esposa, a punto de embarcar no voo 746 da compañía AIRFRANCE con destino aeroporto de ORLY-PARIS. Duración da viaxe: unha hora e corenta minutos.
Embargado pola emoción comezo a lembrar a miña anterior viaxe, de todo isto fai 33 anos, coma xa expliquei en anterior ocasión, no post titulado “LEVALLOIS PERRET-PARIS”.
Collido da man da miña dona, as bágoas énchenme os ollos e o cor láteme a centovinte por hora.Intentaremos que estes días de lecer sexan o mais fermosos e proveitosos para os dous, nesa cidade, cuna do glamour e da paixón.
Chegamos a ORLY dentro do horario establecido, cóllemo-lo autobús RATP “Orly Bus”que nos leva ata place Denfert-Rochereau, e aquí a línea 10 de metro que nos deixa na rue EMILE ZOLA onde atópase o hotel. Na recepción, facémonos entender no noso humilde francés, e dicímoslle a recepcionista: “Boas tardes, somos españois e temos unha reserva de cinco días” , a moza moi alegre dirixíndose en castelán comenta que os seus pais son de SALAMANCA. Dáno-las chaves da habitación 126 e engade que está na segunda planta. Pídelle a madanme Faina, unha dona de cor, que traslade a maleta e o mesmo tempo nos acompañe. Eu dígolle que non fai falta, que xa nosoutros facíamosnos cargo do traslado da equipaxe; Pois a dicir verdade, véume o recordo a escravitude dos negros no século pasado, eu estaba a pensar o pouco ou nada que cambiaran as cousas. A miña dona non lle da importancia, pensa que Faina está a facer un traballo como calquera outro. Seguramente eu estea nun erro pois se lle deixara subir a maleta e lle dera unha propina estaríalle a facer un mellor favor.
Decidimos dar unha volta antes de que se faga de noite. Viaxar coa miña dona, que é moi organizada, e coma se foras o carón dun guía; Lévao todo apuntado ata tal punto que os lugares mais emblemáticos adícalle á visita un tempo determinado. Deste xeisto é imposible que che quede algo sen ver daquelo que ten interese. Eso si, sempre gardando o último día para visitar os grandes almacéns, neste caso as galerías Lafayette, e como non, sempre coa trotamundos na mán para que non quede recuncho sen ver,nin local de tapas sen visitar.
O día seguente comeza a nosa andaina: ducha, almorzo as sete e media e de seguido,a colle-lo metro.
Primeira visita MUSEO DO LOUVRE, claro que aquí, necesitasen catro días para percorrer con detenimento e observación tódalas obras que nel se espoñen pero a decir verdade, os nosos coñecementos en arte son tan limitados que cun día xa tivemos de sobra. Ademais o tempo apremia e a cidade espéranos para ofrecernos outros recunchos tamén de moito interese, e xa se sabe os días contados teñen isto.
Cansados de camiñar todo o día, decidimos colle-lo metro ata La Saint-Chapelle para ir a cear o restaurante Dishny, na rue Cail, no barrio comercial indocingalés (tal e coma indicou o meu compañeiro de traballo Xosé Luis que está casado cunha francesa). Comemos moi ben e barato, así que recuperadas as forzas e por iniciativa da miña muller imos dar unha volta polo barrio latino. Tomámo-lo o metro e a voltar por este lugar que aproveito para recomendar que a súa visita fágase pola noite, pois ten un encanto especial ( e moita marcha). Son as doce da noite e o cansancio comeza a facer mella en nós, para recobrar forzas nada mellor que uns dolces árabes que degustamos de regreso o hotel.
Son as oito da mañá e toca percorrer a ciudade. Comezamos polas igrexas, a primeira, a Catedral de NOTRE-DAME, despois a de SAINT-GERVAIS-SAINT-PROTAIS que atópase detrás do concello.
Levamos horas de pe, camiñando, e só cun café con leite e uns croissantes, temos un rebulir no estómago que nos obriga a facer unha paradiña no restaurante AU JAMBON DE BAIONA. Co bandullo repleto decidimos rematar na igrexa de SAINT-LOUIS na illa do mesmo nome construida no ano 1644 cunha decoración interior moi fermosa. Calquera pode pensar que somos moi relixiosos e nada mais lexos da realidade... Váise achegando a noite e o cansancio adonase de nos, como último decidimos visitar o ARC DE TRIUNF imaxinamos que iluminado de noite terá o seu atractivo, e aquí neste lugar e nese momento embárgame a emoción pois lémbrome do mes de Agosto de fai trinta e cinco anos, as oito e media da mañá, canda pasaba eu por iste lugar conducindo un Renault 4 para recoller un compañeiro de traballo chamado Santamariña...Teño que recoñecer que tiña o permiso de conducir recén sacado e a atención tiña posta na circulación, o que non me permitiu observar iste monumento emblemático para os Parisinos e tamén para os que non o son, pídolles desculpas.
Hoxe madrugamos un pouco mais, son as sete da mañá e estamos almorzando. Dentro de media hora a miña dona quere saír, di que é a mellor maneira de aproveitar o día. Collemos a cámara fotográfica e votamos a andar. Toca visitar entre outros os INVALIDES, CAMPS-ELYSEOS e MONTMARTRE neste último lugar atópanse uns pintores que ofrecen os visitantes as súas obras de arte, entre eles atópase un home de avanzada idade chamado JOAN un catalán de Barcelona que fuxindo da guerra de España, fixo súa esta cidade encantadora e cosmopolita. Comezamos a falar con el en catalán e as bágoas resbálanselle dos seus ollos, colle o pincel na man dereita e intenta disimular informándonos dos trazados que él imprime a súa pintura, temblorosa a súa voz pídenos desculpas pola emoción que o embarga (cada vez que ten oportunidade de falar o seu idioma materno, lembrándose do seu pasado e da morriña que o atenaza). Para que despois digan que so os galegos temos morriña! Mercámoslle dúas pinturas nas que se topa reflexado o barrio de MONTMARTRE, despedímonos e desexámonos o mellor.
Regresamos o Hotel, pois deberíamos deixar as mercaderías e asearnos un pouco, xa que a media tarde espéranos a subida á torre EIFFEL e eu que lle teño reservada unha sorpresa a miña dona trato de convencela para que vaia ben arranxada. Ela bota unha carcaxada coma se algo sospeitara, di que para subir a torre debemos levar roupa cómoda. Penso que ten razón, o traxe non fai o monxe, tampouca dende as fermosas vistas da ciudade, dende o alto da torre.
Xa comeza a iluminar a ciudade e decidimos dar un paseo en barco polo rio SENA para mais tarde acabar ceando nun dos barcos atracados para tal fin, esta era a sorpresa!
E xa chegamos ao último día da viaxe, reservado para as compras e regalos,e uns paseos pola OPERA e todos os seus arredores.
Son as cinco da tarde e debemos prepararnos para marchar ao aeroporto de ORLY pois o noso voo ten saída as 20 horas e non hai tempo que perder.Un vez no aeroporto ofrecésenos a oportunidade por parte da compañía Iberia de viaxar nun voo que esta a punto de saír, aceptamos o ofrecemento pois supoñía chegar a Barcelona unha hora antes.
Subimos ó avión e comezan os problemas... a miña dona levaba na man, as pinturas que comprara en MONTMARTRE por certo moi ben empaquetadas, pero a azafata dille que non pode levalas con ela pois ese asento e saída de emerxencia. Así que comeza o tira e afrouxa entre ámbalas dúas, ata que ó final un matrimonio que viaxaba detrás noso prestouse a cambiarno-lo sitio. Así son os protocolos: saídas de emerxencia libres e o certo e que estas portas sirven de ben pouco ou nada, pero os protocolos teñen estas cousas, pois a seguridade e o que prima, emprendemos viaxe de regreso e aterramos no PRAT sen novidade, xa cansados do moito que paseamos e vimos e o mesmo tempo recordando o que nos quedou por ver. Se podo penso volver, cando non o sei...
Embargado pola emoción comezo a lembrar a miña anterior viaxe, de todo isto fai 33 anos, coma xa expliquei en anterior ocasión, no post titulado “LEVALLOIS PERRET-PARIS”.
Collido da man da miña dona, as bágoas énchenme os ollos e o cor láteme a centovinte por hora.Intentaremos que estes días de lecer sexan o mais fermosos e proveitosos para os dous, nesa cidade, cuna do glamour e da paixón.
Chegamos a ORLY dentro do horario establecido, cóllemo-lo autobús RATP “Orly Bus”que nos leva ata place Denfert-Rochereau, e aquí a línea 10 de metro que nos deixa na rue EMILE ZOLA onde atópase o hotel. Na recepción, facémonos entender no noso humilde francés, e dicímoslle a recepcionista: “Boas tardes, somos españois e temos unha reserva de cinco días” , a moza moi alegre dirixíndose en castelán comenta que os seus pais son de SALAMANCA. Dáno-las chaves da habitación 126 e engade que está na segunda planta. Pídelle a madanme Faina, unha dona de cor, que traslade a maleta e o mesmo tempo nos acompañe. Eu dígolle que non fai falta, que xa nosoutros facíamosnos cargo do traslado da equipaxe; Pois a dicir verdade, véume o recordo a escravitude dos negros no século pasado, eu estaba a pensar o pouco ou nada que cambiaran as cousas. A miña dona non lle da importancia, pensa que Faina está a facer un traballo como calquera outro. Seguramente eu estea nun erro pois se lle deixara subir a maleta e lle dera unha propina estaríalle a facer un mellor favor.Decidimos dar unha volta antes de que se faga de noite. Viaxar coa miña dona, que é moi organizada, e coma se foras o carón dun guía; Lévao todo apuntado ata tal punto que os lugares mais emblemáticos adícalle á visita un tempo determinado. Deste xeisto é imposible que che quede algo sen ver daquelo que ten interese. Eso si, sempre gardando o último día para visitar os grandes almacéns, neste caso as galerías Lafayette, e como non, sempre coa trotamundos na mán para que non quede recuncho sen ver,nin local de tapas sen visitar.
O día seguente comeza a nosa andaina: ducha, almorzo as sete e media e de seguido,a colle-lo metro.
Primeira visita MUSEO DO LOUVRE, claro que aquí, necesitasen catro días para percorrer con detenimento e observación tódalas obras que nel se espoñen pero a decir verdade, os nosos coñecementos en arte son tan limitados que cun día xa tivemos de sobra. Ademais o tempo apremia e a cidade espéranos para ofrecernos outros recunchos tamén de moito interese, e xa se sabe os días contados teñen isto.
Cansados de camiñar todo o día, decidimos colle-lo metro ata La Saint-Chapelle para ir a cear o restaurante Dishny, na rue Cail, no barrio comercial indocingalés (tal e coma indicou o meu compañeiro de traballo Xosé Luis que está casado cunha francesa). Comemos moi ben e barato, así que recuperadas as forzas e por iniciativa da miña muller imos dar unha volta polo barrio latino. Tomámo-lo o metro e a voltar por este lugar que aproveito para recomendar que a súa visita fágase pola noite, pois ten un encanto especial ( e moita marcha). Son as doce da noite e o cansancio comeza a facer mella en nós, para recobrar forzas nada mellor que uns dolces árabes que degustamos de regreso o hotel.
Son as oito da mañá e toca percorrer a ciudade. Comezamos polas igrexas, a primeira, a Catedral de NOTRE-DAME, despois a de SAINT-GERVAIS-SAINT-PROTAIS que atópase detrás do concello.
Levamos horas de pe, camiñando, e só cun café con leite e uns croissantes, temos un rebulir no estómago que nos obriga a facer unha paradiña no restaurante AU JAMBON DE BAIONA. Co bandullo repleto decidimos rematar na igrexa de SAINT-LOUIS na illa do mesmo nome construida no ano 1644 cunha decoración interior moi fermosa. Calquera pode pensar que somos moi relixiosos e nada mais lexos da realidade... Váise achegando a noite e o cansancio adonase de nos, como último decidimos visitar o ARC DE TRIUNF imaxinamos que iluminado de noite terá o seu atractivo, e aquí neste lugar e nese momento embárgame a emoción pois lémbrome do mes de Agosto de fai trinta e cinco anos, as oito e media da mañá, canda pasaba eu por iste lugar conducindo un Renault 4 para recoller un compañeiro de traballo chamado Santamariña...Teño que recoñecer que tiña o permiso de conducir recén sacado e a atención tiña posta na circulación, o que non me permitiu observar iste monumento emblemático para os Parisinos e tamén para os que non o son, pídolles desculpas.
Hoxe madrugamos un pouco mais, son as sete da mañá e estamos almorzando. Dentro de media hora a miña dona quere saír, di que é a mellor maneira de aproveitar o día. Collemos a cámara fotográfica e votamos a andar. Toca visitar entre outros os INVALIDES, CAMPS-ELYSEOS e MONTMARTRE neste último lugar atópanse uns pintores que ofrecen os visitantes as súas obras de arte, entre eles atópase un home de avanzada idade chamado JOAN un catalán de Barcelona que fuxindo da guerra de España, fixo súa esta cidade encantadora e cosmopolita. Comezamos a falar con el en catalán e as bágoas resbálanselle dos seus ollos, colle o pincel na man dereita e intenta disimular informándonos dos trazados que él imprime a súa pintura, temblorosa a súa voz pídenos desculpas pola emoción que o embarga (cada vez que ten oportunidade de falar o seu idioma materno, lembrándose do seu pasado e da morriña que o atenaza). Para que despois digan que so os galegos temos morriña! Mercámoslle dúas pinturas nas que se topa reflexado o barrio de MONTMARTRE, despedímonos e desexámonos o mellor.
Regresamos o Hotel, pois deberíamos deixar as mercaderías e asearnos un pouco, xa que a media tarde espéranos a subida á torre EIFFEL e eu que lle teño reservada unha sorpresa a miña dona trato de convencela para que vaia ben arranxada. Ela bota unha carcaxada coma se algo sospeitara, di que para subir a torre debemos levar roupa cómoda. Penso que ten razón, o traxe non fai o monxe, tampouca dende as fermosas vistas da ciudade, dende o alto da torre.
Xa comeza a iluminar a ciudade e decidimos dar un paseo en barco polo rio SENA para mais tarde acabar ceando nun dos barcos atracados para tal fin, esta era a sorpresa!
E xa chegamos ao último día da viaxe, reservado para as compras e regalos,e uns paseos pola OPERA e todos os seus arredores.
Son as cinco da tarde e debemos prepararnos para marchar ao aeroporto de ORLY pois o noso voo ten saída as 20 horas e non hai tempo que perder.Un vez no aeroporto ofrecésenos a oportunidade por parte da compañía Iberia de viaxar nun voo que esta a punto de saír, aceptamos o ofrecemento pois supoñía chegar a Barcelona unha hora antes.
Subimos ó avión e comezan os problemas... a miña dona levaba na man, as pinturas que comprara en MONTMARTRE por certo moi ben empaquetadas, pero a azafata dille que non pode levalas con ela pois ese asento e saída de emerxencia. Así que comeza o tira e afrouxa entre ámbalas dúas, ata que ó final un matrimonio que viaxaba detrás noso prestouse a cambiarno-lo sitio. Así son os protocolos: saídas de emerxencia libres e o certo e que estas portas sirven de ben pouco ou nada, pero os protocolos teñen estas cousas, pois a seguridade e o que prima, emprendemos viaxe de regreso e aterramos no PRAT sen novidade, xa cansados do moito que paseamos e vimos e o mesmo tempo recordando o que nos quedou por ver. Se podo penso volver, cando non o sei...
18/3/10
MOITA FERMOSURA
Espero que os depredadores do arte non acaben contigo, como aconteceu noutros casos sustituídas por outras de deseño actual, sen ningún atractivo.
10/3/10
COMPLEXO DA PENEDA – MONTERROSO
- Punto de partida: LAR DOS AVÓS.
- Sistema recomendado: en bicicleta ou en coche.
- Tempo estimado: en bicicleta,( ida e volta ) 1 hora e 10 minutos.
- Distancia aproximada (ida e Volta ) 14km.800metros.
- Cobertura telefónica boa.
Partimos de Alvidrón “LAR DOS AVÓS” en dirección Antas de Ulla. Cando levemos percorrido 1 km xiraremos a esquerda para coller o camiño que lévanos ata Vilapoupre; Unha vez adentrados na aldea ( km 1,9 ) atopámonos un cruce de camiños, seguiremos recto e a uns cincuenta metros atoparemos a igrexa. Sen deixar este camiño ( km 4 ) atoparemos a aldea de Dorra, (km 4,5 ) de seguido aparece un stop da estrada nacional 540, cruzamo-la e a 150m atópanse unhas cantas casas. Colleremos o camiño da esquerda, sen deixalo ata chegar a aldea da Boi (km 6 do noso percorrido). Xusto a esquerda atópase o Pazo do mesmo nome; Nese punto xiraremos a esquerda, ó cabo duns cincuenta metros xirar á dereita. Continuaremos iste camiño e a 7,4km chegamos o Complexo da Peneda.
Voltearemos polo mesmo itinerario ó lugar de orixe: LAR DOS AVÓS.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
