¿De verdade
pretenden os políticos dar exemplo, enchéndose os petos con comisións,
reparticións de sobres, falsas facturas, falsos servizos non realizados,
carísimos informes feitos por familiares e amigos, contas en Suíza e outros
paraísos fiscais, inmobles, mochilas a petar de cartos, en definitiva,
ilegalidades e roubos, que os cidadáns
pagamos cos nosos impostos de maneira voluntaria, e con sentido de solidariedade,
sendo así como se nos pide? ¿Pra que? Pra que outros seo repartan? E unha vez
pillados coas mans na masa, ¿que pasa? Pois nada como moito apartalos do cargo,
e seguir cobrando vergonzosas e inmerecidas rentes vitalicias, ¿Coñecen alguén
que devolverá o roubado? Eu non, pór si vostede ou eu nos equivocaramos ou retardaramos
un pago, asegúrelles que caería sobre nos todo o peso da lei, con
ameazas, intereses de demora e sanción incluída.¿ De verdade isto é xusto? ¿Pra
pedir a nosa colaboración teñen que predicar co exemplo.
2/2/13
20/10/12
Londres
Buckingham Palace
Dirixíndose ao relevo da garda.
Londres
Residencia oficial da raíña Isabel II. Estilo, Gregoriano,Clasicista, Neoclásico.Iniciouse a súa construción no ano 1703 acadándose no ano 1826.
Londres
Residencia oficial da raíña Isabel II. Estilo, Gregoriano,Clasicista, Neoclásico.Iniciouse a súa construción no ano 1703 acadándose no ano 1826.
Londres
Rúa: Brompton Road -Barrio Knightsbridge
Atópase no centro da cidade, no seu interior, destaca as escaleiras egipcias,que son toda unha homenaxe o mundo dos faraóns.
Londres
Atópase no centro de Londres, foi construída para conmemorar o triunfo da armada británica, contra os frances e españois nas costas de Cádiz.
Londres
Arquitecto: Norman Foster
Inaugurado no ano 2002, ten 45m de altitude, é atópase o caron do río Támesis.
Londres
Ponte sobre o río Támesis de estilo Victoriano, atópase o caron da Torre de Londres.Despois de oito anos de traballo, foi posto en servizo no ano 1894.
Londres
Altura: 135m
Situada o caron do río Támesis entre os pontes de Westminster é Hunderfort, no distrito de Lambeth.
Londres
Pazo Real da súa Maxestade.
Atópase o caron do río Támesis, no distrito de Tower Hamlets.
Londres
De orixe medieval,residencia real, situado no pobo de Windsor no condado de Bekshire.
Cambio da garda
Londres
De orixe medieval,residencia real, situado no pobo de Windsor no condado de Bekshire.
Londres
De orixe medieval,residencia real, situado no pobo de Windsor no condado de Bekshire.
Londres
De orixe medieval,residencia real, situado no pobo de Windsor no condado de Bekshire.
Londres
De orixe medieval,residencia real, situado no pobo de Windsor no condado de Bekshire.
Londres
Pazo de Westminster (Parlamento)
Patrimonio da Humanidade.
Declarado pola UNESCO no ano 1987
Londres
Pazo de Westminster (Parlamento)
Patrimonio da Humanidade.
Declarado pola UNESCO no ano 1987
Londres
Londres:Cosmopolita,Multirracial,Moderna,Conservadora.
British Museum
Inaugurado no ano 1793
Conta con mais de 8 millons de obxetos.
British Museum
Inaugurado no ano 1793
Conta con mais de 8 millons de obxetos.
18/9/12
Catalunya, Galiza e a vaca cega
Catalunya,Galiza e a vaca cega
Manuel Rivas - El Pais 13-9-2012
É probábel que unha parte de viaxeiros do antigo Shangai participara na marcha reivincativa
¨ Hoxe Galicia paga e Cataluña pide¨ Esa declaración, ademais de inoportuna, nada rigurosa na contabilidade global do Estado, foi feita hai pouco polo presidente da Xunta e circulou rumbosa como un pasacalle pola opinión mais afín e centralista.Agora volvérona a citar algúns,despois da inmensa manifestación independentista de Barcelona, o pasado martes pero xa non para festexar a Nuñez Feijo, senon como exemplo do que un gobernante non debe facer na España de hoxe. Encirrar unha comunidade contra outra, facer electoralismo por conta do anticatalanismo.
Eu lembreime, antes e agora, dos centos de miles de emigrantes galegos en Cataluña.A gran maioria partiu do rural da Galicia interior, das nosas montañas de oriente, Ancares,Incio, oCourel, da serra de Valdeorras... Xente nova que levaba nas entrañas un anhelo xerminal. por unha banda, a perda, o adeus a un mundo agónico, o pais da insuficiencia. Por outra, a procura dun novo afecto. Hai incerteza, mais a ollada de quen emigra sempre está a dicir o que o verso de Celso Emilio: ¨ É dicir, un fogar, pan, respecto, liberdade, esperanza. Por que? ¨ Nas fragas do meu pais remoto / hai caveiras dóciles, / palabras sometidas... Miña patria xa non existe, morreu de cansazo¨.
Cataluña foi para moita xente ese lugar de desexo. Sobre todo nas décadas dos sesenta e setenta, mozas e mozos ateigaron cada viaxe do Shangai. Ese si que era un convoi por un camiño de ferro! Un auténtico tren transoceánico, como quen dí, que unía o Atlantico e o Mediterráneo, en vinte e catro horas polo menos, e tendo en conta que cada hora do Shangai tiña noventa minutos. Como ateigados ian os autocares, abrindo rutas como auténticos coches de liña da diáspora.
O destino daquela xente esperanzada foi diverso. Moita entrou a traballar en fábricas. A estirpe campesiña forneceu a clase obreira. E esa madeira humana deu xente loitadora, bos sindicalistas. Por exemplo, había moitos galegos nos mellores momentos da Seat, tamén no seu comité de empresa. Outra marca galega en Catalunya: os negocios de hostalería.Lembro unha reportaxe de La Vanguardia, nunha serie dedicada ás especialidades de inmigrantes, e que levaba por gran titular: ¨ Los gallegos dan de comer¨ . Que ben! Emprégase moito, e a deshora, a palabra orgullo, pois velaí o orgullo comme il faut, a fachenda ben gañada: Un pobo que dá de comer, si señor!
E que dicir dos fios cultarais? O primeiro rexionalismo galego bebeu moito do catalanismo.Tanto o liberal Manuel Murguía como o conservador Alfredo Brañas.Cómpre ler Murgía, de Xosé Ramón Barreiro. É un pecado non perderse neste libro, a máis sorprendente biografía publicada en Galicia nos últimos anos. O xénero prospera con talento e coas pescudas de tritóns mergulladores. O mellor é cando un remata Murguía, de Galaxia, atopa como novidade outro cabalo de orgullo: Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro, de Ramón Nicolás, en Xerais. En tempos ben diferentes, tanto Murguia como Celso Emilio foron benqueridos en Catalunya. Alí editáronse as cancións de Voces Ceibes, que puseron en vinilo moitos poemas de Longa noite de pedra. Mais non só se pode falar dun lugar de eco ou acollida, senon dun auténtico almeir creador, un viveiro policromo onde andan o Pepe Carvalho de Manolo Vázquez Montalbán, a excentricidade apasionada de Costa Clavell, a encarnación mais sabia e sutil de Merlin en todos os tempos que é Basilio Losada, o mellor coñecedor das vanguardas e da subversión narrativa da serie negra. Xesús González Gómez.... Parte do mellor ensino universitario verbo de Galicia e a lingua galega dáse en Filoloxía das Universidades de Barcelona e da Autonóma. E logo está toda a rede asociativa, a soster actividades e programacións que xa quixeran as principais cidades galegas.
É probábel que unha parte de viaxeiros do antigo Shangai participaba na marcha reivindicativa de antes de onte. O que si é seguro é que alí estaban moitas persoas da segunda e terceira xeración, unha marea chea de fillos e netos. Da xente máis nova para quen Galiza debe de ser unha especie de reverso imaxinario. Moitos de entre eles, seino por experiencia, falan catalán e castelán, e asemade preocupáronse de aprender o galego: Hai que fuxir dos tópicos, pero hai tópicos que non foxen de nós, e eu concordo moito co da capacidade de adaptación do galego aos máis diferentes hábitats. Somos octopus humanos, e que nos dispensen o invertebrado máis intelixente do mundo.
O certo é que un dos lugares do mundo adiante onde mellor se integrou a emigración galega foi en Catalunya. Hai que ter un repecto. E non digo para o señor Núñez Feijoo se presente na diada cunha pulpeira, nin que vaia de casteller á praza San Jaume, nin que faga un mix de sardana e muñeira con Artur Mas, nin que recite La vaca cega de Joan Maragall. Ainda que isto último non estaría de máis, que o presidente da Xunta de Galicia abrise a campaña electoral co inesquecibel poema de Joan Maragall: ¨Topant de cap en una i altra soca, / avancant d´ esma pel cami de l´aigua, / se´n ve la vaca tota sola. És cega¨.
Semella que estamos no tempo da política da vaca cega. O problema de Galicia é que a vaca está cega. O único mérito que se presenta é o da austeridade. E será porque a vaca cega non come, ou come o que apaña nos sucos ermos, como as respigadeiras. Galicia paga, Catalunya pide. E non sería mellor pedir, pensar en pedir algo con xeito, cando a demografía lévanos camiño de ser, en viente e cinco anos, un gran xeriátrico. Cando se están a perder mes tras mes máis postos de traballo que na media española. E falando da vaca cega, cando en dez anos tiveron que pechar o 65% das explotacións leiteiras. Máis da metade das nosas granxas en dez anos! Un dos grandes fracasos da autonomia, unha auténtica catástrofe, é non ser quen os partidos de acadar uns acordos minimos para que Galicia non acabara de vaca cega. Un deles a creación dunha gran central leiteira. Como no cartel do Estatuto do 36, a vaca é Galicia mais os tetos manéxanos outros, mentres os gandeiros son na práctica man de obra subalterna con aparencia de propietarios.
Esta semana ocorreou algo significativo no noso pais da vaca cega. Algo esperanzador. Mentres en Barcelona se movía esa marcha reivindicativa, centos de miles de persoas, que producían revolución óptica en todo España e a obriga de reflexionar despois de tanta preguiza, pois ao mesmo tempo, uns centos de persoas, de pais e alumnos, vellos e novos, mulleres e homes, nenas e nenos, viñan dende a Galicia rural, mesmo das montañas remotas de onde sairon tantos emigrantes, pero non para marchar desta vez no Shangai, senón para denunciar o estrangulamento do ensino e o abandono que algúns chaman austeridade.
A vaca non está cega. Ainda vai ver máis do que pensamos.
Manuel Rivas - El Pais 13-9-2012
É probábel que unha parte de viaxeiros do antigo Shangai participara na marcha reivincativa
¨ Hoxe Galicia paga e Cataluña pide¨ Esa declaración, ademais de inoportuna, nada rigurosa na contabilidade global do Estado, foi feita hai pouco polo presidente da Xunta e circulou rumbosa como un pasacalle pola opinión mais afín e centralista.Agora volvérona a citar algúns,despois da inmensa manifestación independentista de Barcelona, o pasado martes pero xa non para festexar a Nuñez Feijo, senon como exemplo do que un gobernante non debe facer na España de hoxe. Encirrar unha comunidade contra outra, facer electoralismo por conta do anticatalanismo.
Eu lembreime, antes e agora, dos centos de miles de emigrantes galegos en Cataluña.A gran maioria partiu do rural da Galicia interior, das nosas montañas de oriente, Ancares,Incio, oCourel, da serra de Valdeorras... Xente nova que levaba nas entrañas un anhelo xerminal. por unha banda, a perda, o adeus a un mundo agónico, o pais da insuficiencia. Por outra, a procura dun novo afecto. Hai incerteza, mais a ollada de quen emigra sempre está a dicir o que o verso de Celso Emilio: ¨ É dicir, un fogar, pan, respecto, liberdade, esperanza. Por que? ¨ Nas fragas do meu pais remoto / hai caveiras dóciles, / palabras sometidas... Miña patria xa non existe, morreu de cansazo¨.
Cataluña foi para moita xente ese lugar de desexo. Sobre todo nas décadas dos sesenta e setenta, mozas e mozos ateigaron cada viaxe do Shangai. Ese si que era un convoi por un camiño de ferro! Un auténtico tren transoceánico, como quen dí, que unía o Atlantico e o Mediterráneo, en vinte e catro horas polo menos, e tendo en conta que cada hora do Shangai tiña noventa minutos. Como ateigados ian os autocares, abrindo rutas como auténticos coches de liña da diáspora.
O destino daquela xente esperanzada foi diverso. Moita entrou a traballar en fábricas. A estirpe campesiña forneceu a clase obreira. E esa madeira humana deu xente loitadora, bos sindicalistas. Por exemplo, había moitos galegos nos mellores momentos da Seat, tamén no seu comité de empresa. Outra marca galega en Catalunya: os negocios de hostalería.Lembro unha reportaxe de La Vanguardia, nunha serie dedicada ás especialidades de inmigrantes, e que levaba por gran titular: ¨ Los gallegos dan de comer¨ . Que ben! Emprégase moito, e a deshora, a palabra orgullo, pois velaí o orgullo comme il faut, a fachenda ben gañada: Un pobo que dá de comer, si señor!
E que dicir dos fios cultarais? O primeiro rexionalismo galego bebeu moito do catalanismo.Tanto o liberal Manuel Murguía como o conservador Alfredo Brañas.Cómpre ler Murgía, de Xosé Ramón Barreiro. É un pecado non perderse neste libro, a máis sorprendente biografía publicada en Galicia nos últimos anos. O xénero prospera con talento e coas pescudas de tritóns mergulladores. O mellor é cando un remata Murguía, de Galaxia, atopa como novidade outro cabalo de orgullo: Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro, de Ramón Nicolás, en Xerais. En tempos ben diferentes, tanto Murguia como Celso Emilio foron benqueridos en Catalunya. Alí editáronse as cancións de Voces Ceibes, que puseron en vinilo moitos poemas de Longa noite de pedra. Mais non só se pode falar dun lugar de eco ou acollida, senon dun auténtico almeir creador, un viveiro policromo onde andan o Pepe Carvalho de Manolo Vázquez Montalbán, a excentricidade apasionada de Costa Clavell, a encarnación mais sabia e sutil de Merlin en todos os tempos que é Basilio Losada, o mellor coñecedor das vanguardas e da subversión narrativa da serie negra. Xesús González Gómez.... Parte do mellor ensino universitario verbo de Galicia e a lingua galega dáse en Filoloxía das Universidades de Barcelona e da Autonóma. E logo está toda a rede asociativa, a soster actividades e programacións que xa quixeran as principais cidades galegas.
É probábel que unha parte de viaxeiros do antigo Shangai participaba na marcha reivindicativa de antes de onte. O que si é seguro é que alí estaban moitas persoas da segunda e terceira xeración, unha marea chea de fillos e netos. Da xente máis nova para quen Galiza debe de ser unha especie de reverso imaxinario. Moitos de entre eles, seino por experiencia, falan catalán e castelán, e asemade preocupáronse de aprender o galego: Hai que fuxir dos tópicos, pero hai tópicos que non foxen de nós, e eu concordo moito co da capacidade de adaptación do galego aos máis diferentes hábitats. Somos octopus humanos, e que nos dispensen o invertebrado máis intelixente do mundo.
O certo é que un dos lugares do mundo adiante onde mellor se integrou a emigración galega foi en Catalunya. Hai que ter un repecto. E non digo para o señor Núñez Feijoo se presente na diada cunha pulpeira, nin que vaia de casteller á praza San Jaume, nin que faga un mix de sardana e muñeira con Artur Mas, nin que recite La vaca cega de Joan Maragall. Ainda que isto último non estaría de máis, que o presidente da Xunta de Galicia abrise a campaña electoral co inesquecibel poema de Joan Maragall: ¨Topant de cap en una i altra soca, / avancant d´ esma pel cami de l´aigua, / se´n ve la vaca tota sola. És cega¨.
Semella que estamos no tempo da política da vaca cega. O problema de Galicia é que a vaca está cega. O único mérito que se presenta é o da austeridade. E será porque a vaca cega non come, ou come o que apaña nos sucos ermos, como as respigadeiras. Galicia paga, Catalunya pide. E non sería mellor pedir, pensar en pedir algo con xeito, cando a demografía lévanos camiño de ser, en viente e cinco anos, un gran xeriátrico. Cando se están a perder mes tras mes máis postos de traballo que na media española. E falando da vaca cega, cando en dez anos tiveron que pechar o 65% das explotacións leiteiras. Máis da metade das nosas granxas en dez anos! Un dos grandes fracasos da autonomia, unha auténtica catástrofe, é non ser quen os partidos de acadar uns acordos minimos para que Galicia non acabara de vaca cega. Un deles a creación dunha gran central leiteira. Como no cartel do Estatuto do 36, a vaca é Galicia mais os tetos manéxanos outros, mentres os gandeiros son na práctica man de obra subalterna con aparencia de propietarios.
Esta semana ocorreou algo significativo no noso pais da vaca cega. Algo esperanzador. Mentres en Barcelona se movía esa marcha reivindicativa, centos de miles de persoas, que producían revolución óptica en todo España e a obriga de reflexionar despois de tanta preguiza, pois ao mesmo tempo, uns centos de persoas, de pais e alumnos, vellos e novos, mulleres e homes, nenas e nenos, viñan dende a Galicia rural, mesmo das montañas remotas de onde sairon tantos emigrantes, pero non para marchar desta vez no Shangai, senón para denunciar o estrangulamento do ensino e o abandono que algúns chaman austeridade.
A vaca non está cega. Ainda vai ver máis do que pensamos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
