Lar dos Avós

"Un día muy triste para la justicia"

2012-02-10T03:39:00.000-08:00

Todos en algún momento de nuestras vidas hemos sufrido cómo de repente una ilusión o una esperanza que has mantenido durante algún tiempo se ven absolutamente truncadas por la más cruda realidad.
En el día de ayer, la inmensa mayoría de las personas que día a día cumplimos con nuestro cometido en la Administración de Justicia, y muy especialmente los que trabajamos en el Juzgado Central de Instrucción número Cinco de la Audiencia Nacional, sentimos de nuevo esa sensación, que provocó un gran vacío y sobre todo una gran frustración. Habían golpeado muy duramente a "uno de los nuestros".
Normalmente, los seres humanos acogemos en nuestro interior a lo largo de nuestra vida a una serie de personas a quienes consideramos un referente, alguien a quien, ya sea por los éxitos en el arte, en la ciencia, en el deporte... en fin, en la vida misma, consideramos conveniente llegar a parecernos y en no pocas ocasiones, seguimos su modelo o su trayectoria profesional.
Baltasar Garzón ha sido, es y será para nosotros, ese referente y la cabeza más visible de una forma de hacer justicia, pero JUSTICIA con mayúsculas. Nadie como él ha sabido sintetizar con su trabajo y dedicación lo que para nosotros, y entendemos que para la mayoría de los españoles, debe ser la función de un juez.
Como titular del Juzgado al que pertenecemos, ha marcado una impronta y ha desarrollado a lo largo de sus 23 años en la Audiencia Nacional una manera de trabajar que ya están presentes para siempre en aquellos que hemos tenido el privilegio y el orgullo de trabajar con él y que seguramente nos acompañará toda la vida. Dentro de unos años, quizá será un motivo de envidia en unos y de admiración en otros, contar que durante un período de tiempo trabajamos con Baltasar Garzón.
No vamos a relatar aquí los grandes logros, ya suficientemente conocidos por los ciudadanos que, incluso a nivel internacional, se han conseguido por la tenacidad y la valentía de Baltasar Garzón, pero debemos considerarnos verdaderamente unos privilegiados, ya que hemos tenido la suerte de haber contribuido con nuestra pequeña colaboración en hacer la vida de los españoles, e incluso de otros ciudadanos del mundo, un poco más llena de confianza y de fe en el Estado de Derecho y en la JUSTICIA.
Hoy, creemos firmemente que la sociedad española ha perdido a uno de los más grandes defensores de ese Estado de Derecho y hemos comprobado con verdadero estupor como esa persona por la que sentimos un sincero aprecio y una enorme admiración ha sido arrojada hacia la más grande de las miserias. Sentimos una pena inmensa y una desazón difíciles de sintetizar en unas pocas líneas y nos parece como si nos faltase algo. Lo peor de todo es que desgraciadamente ese algo ya nunca volverá. Fue en efecto un día muy triste para la JUSTICIA.
Los Funcionarios del Juzgado Central de Instrucción Número Cinco

ATROPELO

2012-01-25T23:35:00.000-08:00

Texto do mensaxe que colga da bicicleta: El día 2 de Enero de 2012 fué atropellada una ciclista en la intersección entre Diputación y Aribau.
Es una imprudencia terrible y una irresponsabilidad enorme fomentar este tipo de vias ciclistas sin informar debidamente a los ciclistas alertándolos de los peligros que conlleva.
Como tambien es una irresponsabilidad máxima invitar a la gente a utilizar la bicicleta de una manera masiva o inconsciente sin haber hecho nada antes por pacificar el tráfico, por difundir una educación vial sobre el respeto mutuo y el derecho preferente de aquellas personas que utilizan los medios de transporte más frágiles y más convenientes para nuestras ciudades y toda una serie de habilidades, actitudes y prevenciones necesarias para circular por la calle en bicicleta.

CASTAÑAS CON LEITE- PARA POSTRE - receita da miña nai

2012-01-08T00:40:00.000-08:00

CASTAÑAS CON LEITE

Ingredientes: Castañas e leite.

Axudándonos dun coitelo,quitarémo-la pel mais grosa da castaña.

Fervemo-la auga con sal e as castañas; Cando estean cocidas, escorrer a auga e sacar a segunda pel.

Depositámolas nunha fonte para postres,para que sexan servidas e mesturadas co leite ao gusto de cada comensal.Que cada cal tome o leite como mellor lle guste,frío ou quente, con ou sen azucre, incluso con mel.

FELIZ ANO 2012

2012-01-01T00:23:00.000-08:00

FELIZ ANO 2012

Neste ano 2011 rompéronse moitas cousas. Algunhas delas son: o PSOE, o retrato da Familia Real, a soberanía popular, o estado do Benestar, a confianza da cidadanía nas institucións etc.

Este ano que ficou, o sistema financeiro e as grandes fortunas, poideron consolidar o seus beneficios e patrimonios.

En Europa, os lideres políticos, están a ser substituídos por tecnócratas que proceden das mesmas corporacións que provocaron a crise : Lehman Brothers, Goldman Sachs, B.C.E.
Faceránse cos gobernos europeos, sen pasar polas urnas.Isto está a significar un golpe do sistema financeiro aos
países que compoñemos a unidade europea.

En Islandia aos golpistas metéronos na cárcere. E na mal chamada Unión Europea recompensámolos cunha carteira no consello de ministros.Semella que a panacea para saír da crise é a rebaixa e conxelación dos xornais dos funcionarios, o copago das receitas médicas, o imposto turístico, a suba dos transportes, do IBI e mais medidas que nos irán dicindo pouco e pouco para non empacharnos.Iso sí, a austeridade por parte dos gobernantes brilla pola súa ausencia. Mal vamos e peor iremos se os indignados non acabamos co goberno dos indignos.

BIZCOCHO CASERO - Avia Conxita

2011-12-29T00:13:00.000-08:00

INGREDIENTES :

1 1º- un yoghourt natural

2 2º- 3 medidas de yoghourt de harina

3 3º- 2 medidas de yoghourt de azúcar

4 4º- ½ medida de yoghourt de aceite

5 5º- 3 huevos enteros

6 6º- 1 sobre de levadura royal

7 7º- Rayadura de limón.

PREPRARACIÓN :

Mezclamos todos estos ingredientes en un bol hasta que quede una masa fina, vertemos en un molde previamente untado con mantequilla , y horneamos unos 25 minutos a 180 grados, desmoldamos y a continuación espolvoreamos con azúcar glass.

BACALLAU CON MEL E CEBOLA CONFEITADA - receita da Avoa

2011-12-22T00:06:00.000-08:00

Ingredientes para 4 persoas:

4 Tacos de bacallau desalado. De 150gr cada un.

5 Cebolas.

1 Culler de mel.

Aceite de oliva.

Bechamel.

ELABORACIÓN

Enfariñamos o bacallau, e fritimos nunha tixola ata que comeza a coller cor,sacamos e deixamos escorrer en papel absorbente. Noutra tixola con aceite de oliva fritimo-la cebola que teremos cortada en xuliana ata que estea ben tenra.Engadimos unha culler de mel e remexemos ata que este ben mesturada. Nunha bandexa de forno colocaremo-la cebola e por encima o bacallau,cubrimos todo cunha bechamel clara e metemos o forno a gratinar.Acompañar cun pemento confitado.

LASAÑA A LA BOLOÑESA --Avia Conxita

2011-12-15T00:19:00.000-08:00

INGREDIENTES PARA 6 PERSONAS

20 Placas de lasaña.
1/2 kg de carne de vacuno y de cerdo mezclada.
1 cebolla mediana.
3 zanahorias

1/2 kg de tomates rojos y carnosos.
Sal, pimienta negra, orégano, nuez moscada
1 litro de leche.
2 cucharadas soperas de harina.
2 nueces de mantequilla.
Aceite de oliva.
Queso rallado para gratinar.

ELABORACIÓN

Sofreimos la cebolla cortada muy pequeña.
Añadimos las zanahorias ralladas con piel.
Añadimos la carne y sofreimos bien, añadir un poco de vino tinto, sal, orégano y pimienta.
Añadimos el tomate triturado y colado por el chino.
Dejamos sofreir hasta que quede bien seco
Hacemos una bechamel sofriendo la mantequilla con la harina y añadiendo la leche caliente poco a poco sin dejar de remover.
Añadimos un par de cucharones de esta bechamel a la carne y removemos bien.
Hervimos las placas de lasaña tal y como indica el fabricante.
Ponemos una capa de bechamel en el fondo de la bandeja.
Ponemos las placas de lasaña,en una bandeja con agua caliente 10 minutos previamente, escurrimos y ponemos la mitad de la carne.
Cubrimos con más capas de lasaña.
Echamos el resto de la carne.
Acabamos con placas de lasaña. Cubrimos de bechamel y ponemos queso para gratinar.
Gratinamos a máxima potencia hasta que quede a nuestro gusto.
Dejaremos reposar unos veinte minutos antes de servir.

FIRA DE SANTA LLÚCIA - Nadal 2011 - Barcelona

2011-12-14T06:52:00.000-08:00

Figuras - Beléns do nadal.

Personaxes da vida pública.

Personaxes do deporte.

Neste posto non te perdoa nin Deux.

TIRAMISÚ - Avia Conxita

2011-12-08T00:41:00.000-08:00

INGREDIENTES:
Bizcocho tipo melindros.
2 claras de huevo.
4 yemas.
100 grs de azúcar.
400 grs de queso mascarpone.
175 ml de café.
200 grs de chocolate negro.
Cacao en polvo.
Licor amareto.
ELABORACIÓN
Preparamos un buen café de calidad y dejamos enfriar.
Batimos las claras y reservamos.
En un bol grande batimos las yemas con el azúcar hasta que espume.
Vamos añadiendo poco a poco el mascarpone y finalmente las claras montadas.
En un molde rectangular ponemos una capa de melindros,que empaparemos con licor y café (que ya estará frio) lo cubrimos con una capa de crema mascarpone y rallamos cholate por encima.
Ponemos otra capa de melindros y volvemos a hacer lo mismo.
Acabamos con una capa de crema de queso mascarpone y cacao en polvo espolvoreado por encima.
Ha de reposar entre 3 horas y un día para que coja consistencia.

PASTELIÑOS EN FORMATO MAGDALENA (Receita da madriña)

2011-12-04T04:18:00.000-08:00

Cupcakes de cenoria con cheese cream crema de queixo)

INGREDIENTES:
225 gr.de cenorias peladas e picadas.
2 ovos.
100gr de sucre (mellor moreno)
120gr aceite vexetal.
1/2 culler extracto natural de vainilla.
Unha pel de laranxa rallada.
120gr de fariña amizada.
1 culler de bicarbonato sódico.
1 culler de canela en polbo.
Unha pica de sal.

PREPARACIÓN:
Poñemos a quenta-lo forno a 180º.
En un bol mesturamos ben os ovos o azucre,engadimos o aceite,o extracto de vainilla e a pel rallada dunha laranxa e batemos todo durante uns minutos.
Noutro bol mesturamos ben a fariña o bicarbonato,canela e a sal, peneiramos cun colador, engadimos pouco e pouco esta mestura co bol onde tiñamos o sucre e mais os ovos, remexendo sen parar ata que todo este ben compactado.Engadimos as cenorias picada e mesturándoas para que queden ben repartidas.
En papeis de magdalena cunha culler encheremos 3/4 partes coa masa. Metemo-lo no forno uns 30 minutos e despois deixaremos 20 minutos en repouso.
CHE CREAN ICING (CREMA)

175gra de queixo cremoso.

250gra azucre glass.

125gra de mantequilla a temperatura ambiente.

PREPARACIÓN:

Batemos cunha barilla a mantequilla e o azucre, ata que quede montada e de cor branco,engadimos o queixo e seguemos batendo uns minutos( 5m aprox.)Cargamos ista crema na manga pasteleira e adornaremos por arriba o noso xeito.
Só quedame desexarlles bo proveito.

O MEU NETO

2011-11-20T09:17:00.000-08:00

Fíxonos agardar.
Hoxe e un bo día.
Chega o noso fogar,
outro neno, outra alegría.

Agardamos nove meses,
por is-te tesouro agochado.
Con berros de nova vida,
amosouse como sol de cada día.

Luce ollos azuis,
e cabelos dourados.
So risos vai repartindo,
a todos para namoralos.

Mira ledo a súa irmán,
collidos das mans,
sorprendidos eles quedan
do so riso que se dan.

Os presentes non deixan de comentar,
is-te neno tan fermoso,
cousa boa el traerá.
Desexando que así sexa,
para el e os seus pais,
Iste avó que se fai vello, así o desexará.

18-11-2011

O PARRULO PREGUICEIRO

2011-11-17T22:51:00.000-08:00

Eran tres parrulos, que paseaban polo marxe do rio Ulla, o carón da presa da Ponte Merced. Eran orfos, os seus pais morreron tiroteados por uns cazadores cando eles eran pequerrechiños.

O muiñeiro da Ponte, un bo home, fixo un caseto o pé do muíño cunhas madeiras, para que os parruliños non tiveran frío polas noites e tamén poideran protexerse dos depredadores. Os tres irmáns foron medrando o carón do muiñeiro e persoas que ían ao muíño a moer; O muiñeiro fíxolles unha cunca de pao para que a xente depositara uns grans de millo ou centeo para que os parruliños poderán comer e medrar, e foran felices no seu fogar.

Fixéronse grandes e foron moi queridos pola xente que por alí pasaba,todos deixaban algo na cunca que sempre estaba a rebousar. Os parrulos tiñan os papos tan cheos que moitas veces parecía que estaban a piques de esbourar,e isto fixo que un deles xa non fixera nada para buscar alimento e converteuse nun auténtico preguiceiro: pasaba o día comendo na cunca e durmindo.

Os seus irmáns traballaban día e noite, xa que o muiñeiro propúxolles que limparan o chan do muíño de grans e fariña que había por tódolos recunchos, e así era unha maneira de gañarse o aprezo de todos os que por alí pasaban.

Estaban fartos do seu irmán, sempre co bandullo o sol e sen axudar nas tarefas de limpeza, de cando en vez discutían co preguiceiro recriminándolle a súa actitude.

Un bo día o preguiceiro decidiu poñerse mans a obra e púxose a limpar o caseto que lles fixera o muiñeiro para que se refuxiaran polas noite, cando chegaron os seus irmáns atopáronse todo relucente e o preguiceiro díxolles que el se coidaría todos os días de ter todo limpo, os irmáns puxéronse tan ledos que decidiron compoñerlle unha cantiga e esta dicía así: O que dixo que o noso irmán é un preguiceiro non ten razón,é un mentireiro. O que dixo que o noso irmán non traballa é un mentireiro e un canalla.O que dixo que tiña o bandullo que lle esbouraba que non nos dirixa a fala. Os amigos verdadeiros non contan mentiras, non son mentireiros. Esta cantiga cantábana todos os dias a primeira hora da mañan,antes de comezar a limpar no muíño.

Os parrulos, xa adultos, comezaron a poñer ovos que o muiñeiro aproveitaba para facer tortillas.
Un bo dia, un dos parrulos faltaba, estiveron buscándoo pero non o atoparon. Tardou vinteún dias en voltar ao muíño e ese dia chegou rodeado de seis parruliños pequenos,moi fermosos e agudiños, que ían nadando sen parar pola presa da ponte; eran a delicia dos seareiros que ían a moer o muíño.
Pasaron os meses e medraron ata que un mal dia, apareceron uns cazadores coas súas escopetas para darlles caza. Os parrulos, que eran moi intelixentes, comezaron a voar escapando dos perseguidores, quen sabe onde marcharon, nunca mais voltaron a presa da Ponte Merced.

TORTILLA DE MEXILLÓNS - receita da Avoa

2011-11-13T03:45:00.000-08:00

Unha lata de mexillóns en escabeche.

Dous ovos.

Unha cebola.

Sal.

Perexil.

Maionesa.

PREPARACIÓN:

Escorrer os mexillóns.

En un bol batelos dous ovos.

Nunha tixola cunha cullera de aceite de oliva, sofreir a cebola, ata que estea dorada. Mesturamos a cebola cos ovos e botamos todo na tixola, xuntamente co perexil picado.

Cando os ovos comencen a coxar, engadimos os mexillóns.

Dobraremo-la tortilla para que os mexillóns queden dentro da mesma e non se saian, tostámola polos dous lados. Sacámola para un plato e acompañámola con maionesa.

PERNAS DE PAVO AO FORNO

2011-10-24T10:03:00.000-07:00

Ingredientes para 4 persoas :
4 pernas de pavo.
1 cebola grande.
2 dentes de allo.
Sal.
Pementa.
Aceite.
2 vasos de viño branco albariño.
100 grs de améndoas picadas.
300 grs de cirolas secas.
300 grs de castañas cocidas ou asadas.

PREPARACIÓN:
Primeiro salaremos cada unha das pernas do pavo e de seguido adubámola con pementa.
Poñemo-la cazola ao lume con abundante aceite, cando iste estea quente engadiremos as pernas e maila cebola pelada e cortada a tiras así como os dentes de allo, e os 2 vasos de viño albariño, remexéndoo todo durante uns 20 minutos.
Baleiramos todo nunha bandexa de forno, engadiremo-las améndoas picadas, meteremos no forno durante uns 15 minutos ao fogo de grill e 5 minutos antes, engadiremo-las cirolas e as castañas. As cirolas meterémolas en auga uns 10 minutos para que inche antes de utilizar. (consello: colocar a bandexa na metade do forno).
Un auténtico manxar, bo proveito.

REPUBLICA CHECA - PRAGA - (Culta - Elegante)

2011-10-18T10:28:00.000-07:00

PRAGA
Tranvía Línea 5

PRAGA
Ponte de Karlo -Rio Moldava

PRAGA
Castelo e Catedral de san Vito
.

PRAGA
Praza: Malá Strana

PRAGA
Ponte de Karlo
Músicos de Jazz

PRAGA
Torre da Pólvora
Prasná Brána

PRAGA
Exterior: Café Kavárna

PRAGA
Interior: Café Kavárna.

PRAGA
Casa Dafante.

PRAGA
Cimenterio Xudio

PRAGA
Galería d´Arte Národní

PRAGA
Museo Kubista.

PRAGA
Teatro: Rudolfinum

PRAGA
Praza San Wenceslao
(Václavské Námésti)

PRAGA
Reloxo Astrolóxico

PRAGA
Praza Staroméstská

PRAGA
Tenda de Monicreques.

PRAGA
Rúa Neruda

PRAGA
Teatro Nacional.

REALIDADE DA VIDA COTIÁ

2011-10-16T06:43:00.000-07:00

Mentres miles de persoas manifestábanse en diferentes cidades europeas,por un cambio global e contra os recortes sociais, cando o chamamento sacou as rúas a unha multitude en todo o mundo.Outros alleos aos acontecementos, esperaban embarcar no Ferry que os levará a Marrocos,cos agasallos europeos para as súas familias. UNHA FOTOGRAFÍA FALA MAIS QUE MIL PALABRAS

MELLOR AGOCHADO

2011-09-27T02:49:00.000-07:00

Sempre pensei que as palleiras eran un elemento arquitectónico que se utilizaba pra gardar a herva e os apeiros de labranza. Nada mais lonxe da realidade, e para sorpresa miña, tamén sirven para gardar hórreos.

"Curiosidade" Qué construiron primeiro? O hórreo e despois a palleira, ou a palleira e despois o hórreo, Da o mesmo, "tanto monta monta tanto".

O CRUCEIRO DE TRASCASTRO

2011-08-26T04:45:00.000-07:00

Durante catro días, estiveron concentrados en Madrid, a xuventude dos cinco continentes,o parecer a finalidade da xuntanza foi: convivir; intercambiar; meditar e moito, moito rezo...Esto último non tivo aínda resposta, pois como se pode ver nesta fotografía, o cruceiro aguantase grazas as cordas, quizáis ninguén rezou por el, ou as súas oracións, tarden en chegar xa que a distancia ao ceo é moita.
Estou a pensar que un par de rapaces daqueles que andaban sobros por Madrid, podían empurralo para que volte o seu lugar, quizáis a crisi estea afectando os "pilares celestiais", como queira que sexa e para poder comprobalo hai que finar, (que finen outros) eu aquí, estou moi ben.

XAN DAS ZOCAS

2011-08-01T08:53:00.000-07:00

Esta istoria ocorreu na aldea de FREIXAS e o protagonista chamábase Xan das zocas, un sarxento da garda civil coñecido como o chosco, pois o ollo dereito tiñao moi desviado para esquerda, fuxido da xustiza e buscado polo exército do Xeneral Franco por encabezar e defender ideoloxías comunistas. El sempre dicía que prefería morrer por unha boa causa que axeonllarse ante o Xeneral para seguir vivo.
Non o pensou dúas veces, un bo día decidiu deixar o uniforme e como dicía el mesmo, botarse ao monte para loitar contra ameaza fascista, daquel entón.
De cando en vez, saía do seu escondite para dar unha volta pola casa dos mais ricos a requisarlles cartos e comida que despois repartía cos mais probes.
Xan era querido pola maioría e odiado por uns poucos, adicaba boa parte da súa vida a axudar os demais.
Era un galego feito a se mesmo, sen complexos, loitador é porque non dicilo, mullereiro, sen ser mariñeiro pódese dicir que tiña un amor en cada porto. Era popular en todas as aldeas, as rapazas case todas querían ter un encontro con el, pois as malas linguas, dicían que era todo un galán e non había muller que se lle resistira.
O certo é que fíxose moi amigo da filla de Coruxo, uns dous mais ricos do contorno, naquel entón era dono de: dous muiños, un aserradeiro e dous bens no concello da Peroxa (onde recollía cada ano uns dous mil litros de augardente). A boa da rapaza chamada Rufina enamorouse de Xan, que a dicir verdade pola edade podía ser seu pai. Emporiso o amor non entende de idades, é un bo día Rufina decidiu deixar o fogar dos seus pais e botarse ao monte con Xan, para axudarlle no seu cometido e o mesmo tempo, o seu carón disfrutar do amor que lles unía.
O feito do abandono do fogar por Rufina, levou o seu pai Coruxo a declararlle a guerra a Xan. Así que non se lle ocorreu outra cousa que contratar a dous sicarios "os irmans Chiscotes" para rescatar a súa filla e darlle morte a o"queiman" como lle chamaba Coruxo a Xan.
Os Chiscotes adicaban o día e noite á busqueda, xa que o tratado ben valía a pena: cinco centas pesetas para cada un e mil litros de augardente, ademais de dos porcos cebados e dous cabalos que como adianto servirían para a busqueda.
Transcorreron os meses e pasaron anos sen resultados, Xan seguía a facer das súas, roubando os ricos para dárllelo os probes. De todo isto, os Chiscotes enterábanse polo sr. Xerman, copleiro que nas feiras de Monterroso e Golada, vendía as coplas coa noticia (soia berrar: "outra vez Chiscote asalta unha casa". )
Foi pasando o tempo e Coruxo xa comezaba a perder toda esperanza de atopar a súa filla. Os Chiscotes estaban covencidos de que atoparíanna viva e estas promesas erguíanlle un pouco o ánimo a Coruxo.
Transcurridos uns catro anos, un bo día chamou a porta da casa de Coruxo, un neno dicindo que se chamaba Coruxiño e que a súa nai era Rufina e o seu pai Xan. O avó, moi ledo, colléuno en brazos e comezou a darlle bicos sen parar e o mesmo tempo preguntáballe onde se atopaba a súa nai; O neno só sabía dicir que viaxara toda noite por camiños moi escuros e moito tempo durmindo no regazo da súa nai.

Coruxo foi a ver os Chiscotes e comentoulles que tiña con el o seu neto,pero que descoñecía onde estaban os pais do rapaz. Comezou a búsqueda para atopalos e finalmente, deron con eles xantando o pé dun penedo, na chousa da revolta, no montiño de Currelos.
Inicióuse unha loita corpo a corpo, con tiros de escopeta, e nesta refrega caeu morto un dous irmáns dos Chicotes, e quedaron feridos de gravidade Xan e a súa compañeira Rufina.
Trasladáronse os feridos e mailo morto nos dous cabalos que levaban os Chiscotes, a casa de Coruxo.
Forónse repoñendo das feridas coa axuda do doutor Louzao, amigo da familia,e as súas mediciñas caseiras. Déronlle enterro a Pepe dos Chiscotes, falecido na rebolta. O seu irmán cobrou o tratado; Coruxo acolleu no seu fogar a súa filla Rufina é ao seu compañeiro Xan, que mais tarde convertiríanse en marido e muller.
Coruxo para lembrar o acontecido, mandou erguer un monolito na cima do penedo do montiño de Garabolos, perto da parróquia de Sete-fontes.

DíA DA NAZÓN E PATRIA GALEGA

2011-07-25T00:05:00.000-07:00

Airiños,airiños aires,

airiños da miña terra,

airiños,airiños aires,

airiños,levaime a ela

Sin ela vivir non podo,
non podo vivir contenta,
que adonde queira que vaia,
cróbeme unha sombra espesa.
Cróbeme unha espesa nube,
tal preñada de tormentas,
tal de soidás preñada,
que a miña vida envenena.
Levaime,levaime,airiños,
como unha folliña seca,
que seca tamén se puxo
a callentura que queima.
¡Ai!, si non me levás pronto,
airiños, da miña terra,
si non me levás, airiños,
quisais xa non me conesan,
que a frebe que de min come
vaime consumindo lenta,,
e no meu corazonciño
tamén traidora se ceiba.

Rosalia de Castro

P.D. Eu di ti non esquecer,
       e sempre te lembrarei,
       miña segunda nai ti es,
       eu fillo teu sempre serei.
       A.G.G.

OUTRO DESPROPOSITO MAIS

2011-06-29T04:26:00.000-07:00

O xornal La Vanguardia do día 27-6-2001, na páxina de economía, di que o día primeiro de Xullo deixa de prestar servizo o tren de alta velocidade que ten o seu percorrido por Toledo,Cuenca, Albacete, o motivo é a falta de viaxeiros.

Outra vez mais, malgastase o diñeiro dos contribuíntes e sen que ninguén sexa xulgado e se lle faga responsable do acontecido.

E mentres todos estes despropósitos continúan, a miña terra segue pendente das inversións necesarias para levar acabo a finalización do AVE, na que levamos varios anos de demora (temos vías únicas en moitos treitos do vial galego, co perigo que isto comporta para os usuarios) e ademais será un tren que segundo os espertos no alcanzara nin tan sequera os 250 km hora, así que mais que un ave, eu chamaríalle morcego.

ACAMPADA - INDIGNADOS

2011-06-19T11:52:00.000-07:00

Fotografías feitas hoxe 19-6-2011
ACAMPADA - INDIGNADOS
PRAZA DO PILAR - ZARAGOZA

O RAPOSO FARSANTE

2011-05-23T05:25:00.000-07:00

O RAPOSO FARSANTE

No monte de picos pardos habitaba un raposo, que os veciños, puxéronlle de nome farsante . Polas noite o moi bispado soia achegarse as aldeas para escoitar o rebulir das galiñas e galos nos galiñeiros. Cando xa deixaban as galiñas de cacarexar, el con moito disimulo, achegábase a porta por si esta estaba aberta, ou subía ao tellado por se podía ficarse por algún furado; tomaba todas as precaucións para non espertar o galiñeiro, ficábase dentro e ahí comezaba a súa festa. Unha noite ficouse no curral da casa da señora María na aldea da Landra; Esta boa dona tiña as pitas gardadas no curro como facía sempre polas noites, por medo a que viñera o raposo.

Alá pola media noite, escoitou o ruído dos galos, que botáronse dende o alto do xugo das vacas onde acostumaban a pasar a noite, con moito desespero e sen deixar de cacarexar, a dona que escoitou o barullo despertou ao seu home e díxolle: “ Xosé corre vaite o curro que anda o raposo coas galiñas”. Xosé botouse da cama e colleu unha fouce para ir en busca do farsante; prendeu a luz e no medio do curro atopouse ao raposo que tumbado no chan disimulaba que estaba morto. En vista de que non rebulía dixo Xosé: ” Enchícheste pero xa ves esbourouche o bandullo” Xosé voltou a cama comentoulle a súa dona o sucedido e entre os dous comentaron, (estívolle ven pois fartouse para sempre).

O amañecer, María foi mirar cantas galiñas matara e comera o raposo e o mesmo tempo leva-va un saco para ficalo dentro e tirar con el ao lixo; pero cal foi a súa estrañeza cando o raposo non estaba e as galiñas non faltaba ningunha, ela coméntallo o seu home, é iste cos veciños eo parecer era moi habitual neste rapóso facerse o morto para poder escapar e sobrevivir cando o collían dentro dos galiñeiros. Os seareiros entre eles comentaban e dicían fíxate iste raposo mira que é farsante, como nos engana.

ACAMPADA

2011-05-19T11:14:00.000-07:00

Fotos de hoxe as 17,30 horas, da acampada
na Praza de Catalunya (BARCELONA).

Centos de persoas piden cambios políticos
e sociais.
As mensaxes son o reflexo do pensamento,
da maioría da sociedade.

DIA DAS LETRAS GALEGAS

2011-05-17T06:03:00.000-07:00

Hoxe día das Letras Galegas, homenaxease ao escritor e poeta monfortino, Lois Pereiro.

Desexo que Academia Galega sempre tan acertada nas súas eleccións , algún ano lembre a obra do escritor en ligua Galega, Doutor Manuel Rodriguez Troncoso.

Recollida do seu libro RELEMBRANZAS o poema:

A NOSA LINGUA

¡¡ Deus meu !! ¡¡ Xesús !!

¿Qué vexo hoxe ?

¡ Adicatoria en castelán !

Xoia prezada

da Terra Nosa,

limpa as bagullas sin te enoxar.

Ben sei que sofres,

fala amantiña,

ó verte fora d-onde has de estar,

coma na estatua de Castelao.

Ialma da Terra,

egrexia prenda,

sofres amiga, con dor de nai,

asoballada

por outra fala,

que-anque fermosa e lingua irmán-

non é a lingua

dos nosos pais.

Perdoa ós fillos, que te deleixan

e limpa as bágoas sin te enoxar.

Ano 1988

PAELLA DO HORTO

2011-05-04T23:08:00.000-07:00

INGREDIENTES para 4 persoas:

150 grs de costela de porco.
150 grs de polo.
400 grs de arroz. (100grs por persoa)
1/2 vaso pequeno de aceite de oliva.

1Cebola picada.
1/2 Pemento vermello, picado.
2 Cenorias picadas.
2 Tomates maduros picados.
1 Cabacín picado.
100 grs.de cabaza picada.
125 grs, de xudía verde picada.
1/2 Berinxena, picada.
2 Culleradas de sal.
100 grs de pasas.

PREPARACION :
Poñemos a cazola o lume co aceite, cando este quente o aceite engadimos a costela de porco e mais o polo, sofrexiremos durante uns dez minutos, engadir a cebola, cenorias e xudía verde, uns cinco minutos despois os tomates, a cabaza, o cabacín e mais a berinxena, a fogo lento e remexendoo durante uns dez minutos. Engadir o caldo, 1 litro e 1/2 mais ou menos e cando isto ferva, esparcir o arroz por toda a cazola, sal o gusto de cada-un , tempo de coción de 20 a 30 minutos, cinco minutos antes de que remate a cocción engadir as pasas, deixar que repose cinco minutos antes de consumir. Lembrolles que tamen se pode facer con outras verduras como coliflor, tirabeques, repolo etc.)

CAMERON E A SÚA DONA

2011-04-12T03:25:00.000-07:00

O primeiro ministro británico, David Cameron, e maila súa dona Samantha, viaxaron a Granada. Tódolos medios de comunicación fixéronse eco da noticia, destacando que viaxaron en un voo de baixo coste, aloxáronse nun hostal de tres estrelas, disfrutaron de pratos típicos en restaurantes do mais humilde,vestían de maneira informal e pasearon polas rúas como calquera outro cidadán.

Todo un exemplo que deberían seguir os nosos gobernantes, estes que teñen a caradura de cobrar suculentos xornais, viaxar en clase preferente, durmir nos plenos (cando van), gozan de coche oficial, gardas de protección... Parece ser que o medo atenázoos. Os seus fillos estudian nos mellores colexios, o resto dos cativos en barracóns coma fai corenta anos, os hospitais pechan plantas e non por falta de doentes, pero eles non teñen dúbida, son clientes da medicina privada (mais rápida e non teñen que facer cúa) e non satisfeitos, mais dun apropiase do alleo. E cantas cousas quedan aínda por dicir! Uns aproveitados.

Un exemplo, un eurodeputado cobra mensualmente 7.956 euros, mais 304 en dietas por pleno, uns 4.500 euros, 4.299 en gastos de oficina, 19.700 euros, en contratación de persoal administrativo, e por se isto fora pouco, xubilación aos 63 anos cunha pensión bruta de 5.600 euros (e non son catro a manter que son 50!!).

ORELLA DE PORCO "Á GALEGA"

2011-04-05T07:29:00.000-07:00

INGREDIENTES:
Para 4 persoas.
1 kg de orella curada e salgada.
Aceite de oliva virxe.
Pemento picante.

PREPARACIÓN :
Pola noite do día anterior,deixaremo-las orellas sumerxidas en auga, a desalgar, é recomendabel que antes de cociñar se cambie a auga un par de veces para eliminar o sal.
Despois poñeremos auga nunha pota , e cando isto ferva, meteremos as orellas, a fogo lento durante unha hora e cuarto. Comprobaremos, pinchando as mesmas, a súa cocción.
Unha vez cocidas picarémolas como se de polbo se tratara, e utilizaremos un prato de madeira para a presentación. Regar con abundante aceite de oliva e espolvorear cun chisco de pemento picante.
Así de sinxelo, listas para deleitar!

PAELLA "DA AVOA"

2011-04-03T00:21:00.000-07:00

Paella para seis persoas.

INGREDIENTES:

100 grs de arroz Bomba , por persoa,
1/2 coello, picado.
250 grs de costela de porco celta, picada
1/4 de polo preferible de curral, picado.
2 sepias frescas picadas.
6 cigalas.
6 langostinos.
250 grs de ameixa.
450 grs de mexillóns.
100 grs de chícharros.
1 cebola triturada.
3 tomates maduros triturados.
1 pemento vermello, picado
2 dentes de allo, picados.
Sal.
2 litros de caldo de peixe.
6 culleradas de aceite.
Preparación:
Poñemos a paelleira ó lume co aceite e cando iste este quente, engadiremos o coello, o polo e a costela de porco; Procuraremos ir movéndoa cunha cullera de madeira, e cando a carne estea un pouco dourada, engadiremos as sepias, e mailo pemento vermello. Uns minutos despois a cebola e os allos, remexeremos durante cinco minutos e engadiremos as ameixas, cigalas e langostinos, tamén os tomates triturados.
Manteremos a fogo medio uns 10 minutos remexendoo todo, engadiremos o caldo de peixe e esperaremos a que ferva para engadir o arroz (ben repartido por toda a paelleira), finalmente, deixaremos cocer uns 20 ou 30 minutos. Cinco minutos antes de que finalice a cocción engadir os chícharros repartidos por toda a paelleira, a modo de decoración, espetaremos no arroz os mexillóns que con anterioridade teremos fervidos en auga. É moi importante sempre estar pendentes da cocción do arroz por si necesitaramos engadir mais caldo.Unha vez evaporado o caldo apagar o lume e deixar repousar uns 10 minutos.
Que vos aproveite!

AMOSASE A PRIMAVERA

2011-03-18T05:36:00.000-07:00

A diferencia da Nova Rumasa, que dín os traballadores que lles falta materia prima, neste caso salta á vista que non é deste xeito (materia prima sobra) xa que a istos paxaros, garabullos e árbores, onde levantar os abrigos para protexer os ovos e mailos seus pitiños, de momento, e por sorte hai de sobra. "Lembro istos paxaros non emitiron obrigas"

OUTEIRO DA ARCA

2011-03-16T06:32:00.000-07:00

¿ Lenda ou non ? Dicíase que en Outeiro vivía unha meiga, chamada Arca, que polo día era dona e pola noite convertíase nunha ave rapaz para asustar cos seus berros aos lobos, que de Laguelas pasando pola Pena de Valiños, adoitaban a refuxiarse neste recuncho de monte, onde comían as presas que cazaban noutros lugares.

Coméntase que nunha ocasión, un lobo fíxolle frente comezando a ouvear, isto fixo que acudiran mais lobos e o dito popular di que Arca deixou de ser ave transformándose en meiga. Coas súas vestimentas negras e unha escoba de corres de xesta, ausentounos de tal maneira que o parecer os animais cruzaron a presa de Servan no riu pequeno cara o monte de Barreiro.

Grazas a ela, os lobos desde entón xa non frecuentan este zona. (Daquela o nome do Outeiro da Arca )

Luís "O Fernández"

2011-03-16T06:09:00.000-07:00

Fernández, un vilalbés, de familia moi popular na vila, sempre foi moi inquieto, e alá polos anos sesenta decidiu emigrar a Alemaña. Despois duns anos de traballo neste pais, decidiu voltar a España, en concreto a Barcelona. Unha vez superadas as probas selectivas, entrou a formar parte da policía local (Guardia Urbana) do Concello.

Entre moitos e bos servizos, eu quero destacar o que aconteceu o 31 de xaneiro do 1994, cando se produciu o incendio do TEATRO LICEO. O edificio quedou reducido a cinzas na súa totalidade. Este galego axudou a rescatar moitas e valiosas obras das que alí se expoñían, testemuña de todo isto foron os xornais que sacaron a súa fotografía rescatando un cadro de Picasso.

Dende onde queiras que esteas, quero recordarte por ser tan boa persoa e a túa valentía nos feitos. Como ti dicías, unha vez morto ninguén se acorda de tí, amenos que deixes unha boa herdanza. Neste caso esta é a túa herdanza, e a de todos os que amamos o arte.

Dende o mais alá, espero que poidas contemplar esta fermosa obra, xa que por culpa da túa doenza non estiveches a tempo de coñecer a súa restauración, Ata sempre amigo Fernández.

TERRAS DO EBRO

2011-03-08T00:07:00.000-08:00

Horta de Sant Joan.

Castelo de Miravet

Catedral de Tortosa.

Monumento os caidos, batalla do Ebro.

Ponte colgante de Amposta, 1915-1921

Delta do Ebro-Piragüismo

Aves do Delta.

Desembocadura do rio Ebro o mar Mediterráneo.

O peixe grande

2011-03-07T13:12:00.000-08:00

Isto aconteceu e segue a acontecer ou longo e ancho dá nosa xeografía. (O peixe grande sempre se comeu ou pequeno.)

FONTE DAS CARTAS

2011-02-17T03:47:00.000-08:00

Hai se a fonte das cartas falara... Cantas cousas saberiamos! de chismorreo, amoríos, critequeos, pasabamos moitas mañás ou tardes, gardando as vacas e as ovellas ou mesmo rozando nos toxos...Sempre foi punto de encontro, testemuña da vida más activa do pobo.

Fonte milagreira, moita auga no inverno e nin gota no verán, lémbroa coma lugar de xuntanza de vellos e novos, de homes e donas, de cativos pequenos...
¿Quen destas aldeas non foi a beber e contar algún conto?
¿Quen non pretendeu namorar algunha rapaza ou rapaz?
¿Quen non insinuou saltar o valo da chousa de Laguelas ou o Outeiro da Arca pra estar o abrigo os días de frío, e aproveitar pra roubarlle un bico aquela rapariga mais alegre?

Hoxe a fonte segue no mesmo lugar, pero xa non ten xente o seu arredor, a maioría fóronse cos anos e moitos deles, atópanse no cemiterio, descansando eternamente, alí, en sestelo, que curiosamente está mirando o monte largo. Xa non hai vacas que gardar ni ovellas pra pastorear, tampouco contos a quen contar... Que será do monte e da fonte! teño a sensación que a vida en moitas das nosas aldeas está a piques de pechar, espero que alguén se dea conta do erro e intente arranxalo, pois a liberdade e a tranquilidade so se atopan nestes recunchos, "aldeas" , onde non chegou ni chegará o botellón nin os ruídos e fumes das grandes cidades. Loitemos pra que as administracións nos doten dos servizos mínimos necesarios e teñamos nestes lugares o acougo e benestar que todos desexamos, e volten os contos e chismorreos a fonte das cartas.

GALIZA - NON MAIS BAGOAS

2011-01-21T04:08:00.000-08:00

Os ventos non amainan, azoutan á costa e ó interior, levan tanta forza que déitano todo: a creatividade, o coñecemento, o progreso, ata a prosperidade están a deixar a nosa terra despida, a piques dun coma irreversible.Coido que se require dun bo abrigo para loitar contra as inclemencias metereolóxicas, a efectividade dubidosa dos medicamentos xenéricos aprobados polo Sergas, deben ternos cando menos vixiantes, pois a ben seguro, non poderán sacarnos diste coma. Estou a recordarme do ex-ministro de sanidade Sr.Romay Beccaria que aconsellaba, para a gripe (nada de medicinas) so beber moita auga. A alerta ten que ser máxima, o risco de fortes vendavais ten que manternos a tódolos galegos, como minimo en nivel amarelo.

AMOR PASIONAL - 1969

2011-01-13T06:05:00.000-08:00

       Esta fermosa historia ocorre na parroquia de Calamocos Darriba e os protagonistas son: Rosiña e Farruco, dous veciños cativos, da mesma idade, que van medrando un o carón do outro, e comparten colexio e xogos nas tardes de serán. Pois ben, estando a piques de cumprir os dezaseis anos, deciden declararse o seu amor e facerse noivos e o amor apoderase deles, como os fentos da chousa.
        Rosiña era filla única, os seus pais tiñan unha boa propiedade en terras e como era normal querían para a súa filla alguén que aparte de ser bo rapaz ofrecera o mesmo volume de riqueza.
        Farruco era o maior de catro irmáns e os seus pais terra tiñan pouca ademais o traballo no campo non era o que mellor se lle daba, pois el sempre dicía que unha vez cumprido o servicio militar meteríase na Garda Civil xa que era un traballo mais doado e non tan canso.
        Os pais de Rosiña moi traballadores e amantes do campo como ninguén, están a pensar que este rapaz non é o tipo de mozo que lle convén a súa filla, así que deciden ter una conversación con ela. A primeira en falar foi a mai, Rexina, unha muller alta e delgada que impoñía nada mais vela. Non andivo con atallos, foi directa " este mozo non cho queremos ver mais por aquí, así que xa sabes, mellor falas con él coma veciño, pero de ahí que non pase a cousa”. Manoel, o pai, era un home pequeno e regordete, a dicir verdade, non facían moi boa parella, ela tan alta e él tan baixiño, despois de escoitar a súa dona, engadiu “ademais ese rapaz é un preguiceiro que non sabe facer de nada, así que xa sabes, de noivos nada, cadaquén na súa casa e deus na de todos” e dando media volta, marcharon os dous para o curro, deixando a Rosiña na cociña co cor nun puño e pensando o que sería dela, pois o amor por Farruco era tan forte que deixalo sería para os dous unha verdadeira traxedia.
        Rosiña coméntalle a Farruco o acontecido e dándose unha aperta moi forte deciden xurarse amor eterno e idean algunhas estratexias para poder continuar co seu namoramento. Aproveitando que as vivendas de ámbolos dous, atópanse unha en frente doutra e a curta distancia, pensaron que para poder verse podían encender a luz de fora que cada un tiña na fachada da casa tres veces seguidas, as nove da noite, coma sinal. Esta estratexia funcionou durante uns meses pero Rexina, que o que tiña de grande tíñao de ruín, descubre a argallada e decide que Rosiña debe de ir a pasar uns meses cun irmán dela que exerce de Policía na Armada, en Vigo. Prepáranlle a maleta e no coche de liña, acompañada pola súa nai, marcha para Vigo.
Farruco non tivo tempo de nada, seguiu pendente daquela luz, cada día, as nove da noite, pero esta non se prendía, pensaba que o mellor sería a bombilla fundida, o que non sabía era que o seu amor atopábase mais lonxe que nunca e sen poderse comunicar.

Pasados uns dez días, Farruco recibe unha carta na que Rosiña faille saber o sucedido, o rapaz chora desconsolado e non sabe que facer, aínda que ten moi claro que non hai tempo que perder, sabe que esperar a que volva Rosiña pode levalo a desesperación, así que decide viaxar para poder contactar con ela e saber de primeira man se ela o segue querendo ou se pensa deixalo,.

        O encontro foi do mais emotivo, fundíronse nunha aperta e choraron desconsolados, Seguen afianzados no seu amor e dispostos a loita contra vento e marea.
Farruco volta para aldea satisfeito e convencido que o amor da súa vida é Rosiña e que non sabe cando, pero teno moi claro: os dous formaran unha familia.
        Durante seis meses que durou o exilio de Rosiña, comunicábanse por carta, na derradeira, faille saber a Farruco, que volta á aldea, xa que o seu tío díxolle telefonicamente a súa irmán que o mellor que podía facer era deixar os dous rapaces que se quixeran e que decidiran o seu futuro.
        O regreso foi tan esperado, que os amigos de ámbolos dous, preparáronlles un encontro (coa excusa de facer o magosto) pois isto sucedía ala polo mes de Novembro.

Alegría non faltou ese día e moita conversa entre eles, elaboraron novas estratexias e planificaron os seu futuro, que adiviñábase algo espiñoso.

Pasou un tempo, e fóronse vendo con menos dificultade, ata que un bo día, estando Farruco e Rosiña conversando no cubertiño o pe do forno, a súa nai Rexina, acercase a Farruco e dille que pase a cociña que ten que falar con el. Farruco que lle temblaban as pernas como xuncos, decide facer das tripas corazón e escoitar aquela dona.

Rexina, o primeiro que lle di e que xa está ben de mocear, que o que ten que facer e casar con Rosiña. A alegría foi tan grande, que Farruco abrazouse con tanta forza na súa futura sogra que case lle rompe o esqueleto. Rosiña tamén bicou a súa nai e Farruco comenta que dará a noticia aos seus pais e irmáns.
Acordan data para o casamento; o cabo duns meses e nun día pasado por auga, celebrase con toda a solemnidade e rituais necesarios, pois as dúas familias eran moi relixiosas, e o ramo da noiva como é costume, foi regalo para a Virxen.

Diste matrimonio naceron dous fillos: Pepiño e Carola.

Farruco e Rosiña viviron o seu amor durante moitos anos (como indicou o crego na lectura ata que a morte os separe).

POUCA VERGOÑA E MOITA CARA DURA

2010-12-27T06:50:00.000-08:00

Agora entendo algo mais o recorte dos xornais aos funcionarios, a conxelación das pensións, as axudas por nacemento de fillo, as axudas aos parados e outras prestacións socias que desaparecen...

E todo isto a nivel nacional, engadan dezasete comunidades autónomas, goberno central, etc.
Que Deus nos atope confesados!

OS SEN TEITO

2010-12-22T10:03:00.000-08:00

O día cinco de decembro, fíxen mención á Constitución Española, aos artigos 47 e 50. Hoxe, nun xornal gratuito, podemos ler como unha destacada persoa atrévese a por cifras e por certo preocupantes.

PERSOAXES DE NADAL

2010-12-22T06:01:00.000-08:00

CATALUNYA:
El Tió , Trátase dun anaco de árbore decorado, que se tapa cunha manta e que hai que alimentar, uns días antes do Nadal. Os nenos vainlle deixando turrons e outros dolces, para que o tronco engorde e o día vintecatro, esté listo pra facelo "cagar", pegándolle cun pao e o mesmo tempo cantando unha canción que dice mais ou menos : Caga tió, caga turrons, avellanas e piñons; se non os queres cagar golpes de pau imos che dar.
Na actualidade el tió sirve para que regale xoguetes aos mais catívos, antigamente "cagaba" dolces ou caramelos.

GALIZA:
O Apalpador, que data de tempos antigos e que habita nos bosques do Courel, Cebreiro, Quiroga e Os Ancares adícase a recolleita de madeira para producir carbón. É un vello xigante, que sempre usa unha boina na cabeza, utiliza roupa vella e con remendos. Aliméntase de froitos dos bosques e xabarís. Na noite do 24 de decembro (nalgúns lugares é o 31 e outros o 5 de xaneiro) baixa dos montes as casas onde os nenos están durmindo e apalpalles a barriga, de ahí ven o nome do 'Apalpador" para ver se comeron ben durante o ano. Antes de marchar, deixa unhas castañas e fai uns feitizos para que o ano novo chegue con moitos alimentos. Recoméndovos a lectura do Apalpador, de Lua Sender e Alejandro Miguens, con ilustracións de Leandro Lamas, publicada por Edicións de Galicia e Fendi na colección de contos de miúdo.
Hai un cantiga moi fermosa que lle cantan os pais os nenos para tranquilizalos mentres esperan o Apalpador.

Vaite logo, meu meniño (miña meniña)
marcha agora para a camiña
Que vai vir o Apalpador
a apalparche a barriguiña

Xa chegou o día grande
día do noso Señor.
Xa chegou o día grande
e virá o Apalpador.
Mañá é dia de cachela,
que haberá gran nevarada
e há vir o Apalpador
cunha mega de castañas.
Por aquela cemba
xa ven relumbrando
o señor Apalpador
para darvos o aguinaldo.

PAIS VASCO E NAVARRA :
OLENTZERO.

CANTABRIA :
ESTEREU.

ASTURIAS :
ANGUERO.

Foto del Tió 19-12-2010

FOLGA DE FAME

2010-12-19T07:37:00.000-08:00

¿CERTO OU NON? UNHA IMAXE VALE MÁIS QUE MIL PALABRAS.

CAGANER

2010-12-19T07:22:00.000-08:00

Ríos de tinta teñen corrido por culpa deste moneco. Estase a tratar dunha figura tradicional do Belén Catalán e que representa un pagés, "labrador", cagando. Co paso do tempo os fabricantes inxeniosos foron engadindo personaxes políticas e xente famosa, en xeral.

NON AOS RECORTES SOCIAIS

2010-12-19T01:18:00.000-08:00

Onte, milleiros de persoas manifestáronse polas rúas de Barcelona.

AFORCARSE POR AMOR 1937-1995

2010-12-14T01:25:00.000-08:00

Casimiro, un home forte e loitador, traballador incansábel e amigo dos seus amigos, Antía, unha muller moi xeitosa, aínda que sempre foi unha dona delicada de saúde. Cando era nena, os seus pais xa pensaron que morría, pois unha doenza no peito non a deixaba respirar e tívoa apartada, moitos anos, do colexio. Finalmente, grazas o Doutor Rebouza e mais o curandeiro da parroquia de Fornelos da Baixo, conseguiron que a rapaza medrara e afacérase a vivir cos seus achaques, sabendo que se algún día casaba, non lle estaba recomendado ter mais dun fillo.

Casimiro e Antía fixéronse noivos e decidiron casar, froito deste matrimonio naceu unha filla: Sabela. Pasaron uns anos e Antía volveu a quedar embarazada. Preocupada e o mesmo tempo asustada, decidiu acudir a unha destas mulleres, que sen escrúpulos e asasinas por natureza, interrompen o embarazo, usando métodos caseiros e torturadores. Estas donas sen coñecementos de medicina e que, en Galiza abundaban moito, provocaban, a maioría das veces, unhas hemorraxias mortais a súas “pacientes”. Traxicamente deste xeito aconteceu, despois de dous días de loita contra a morte, Antía faleceu na súa casa, unha mañá cedo, nun día escuro de choiva, vento e tronos. Parecía o fin do mundo, os tronos eran tan fortes que daba a sensación de que alguén do mais alá estivera recriminado a atrocidade cometida a Antía.

Casimiro quedou moi apenado, coidando da súa meniña Sabela. Ela foi medrando o carón do seu pai e os dezaseis anos decidiu independizarse. Marchou a traballar a Ourense, a casa da súa tía, irmán da súa nai, que tiña un comercio de ultramarinos preto da estación do ferrocarril.

Casimiro quedou só e a tristura invadíao. O seu corazón pedíalle a berros facerse cunha compañeira e esta apareceu nunha feira en Currelos. Alí atopouse cunha dona de nome Xulia que pretendía venderlle uns capóns. Os dous eran viudos cos fillos casados e compartían moitas loitas e tiñan moitas semellanzas. O destino quixo que o cabo de tres meses Xulia fora a vivir con Casimiro. Estiveron xuntos moitos anos e o amor que se tiñan un polo outro eran inseparables, pero xa se sabe que as cousas duran o que duran... Sabela, a filla de Casimiro no viu con bos ollos que o seu pai fixera constar no testamento que lle deixaba a casa onde vivían a Xulia, e comezaron as disputas.

Xulia chea de malas caras e tensións familiares, non o pensa dúas veces e marchou para súa casa, na que vivira toda vida. Casimiro desesperado foi falar co crego e decidiron ir os dous a convencela para que voltara con el. Xulia que tiña as cousas claras e era moi firme, non cedeu, dixo que se sentía pouco querida e que o seu amor apagouse.

Casimiro voltou para a casa desencaixado, as bágoas non deixaron de correr pola cara abaixo, con esta pena conviviu durante un ano, a paixón e o amor que tiña por Xulia fixeron que un día de amargura, se aforcara, non sen antes escribir unha carta de amor adicada a súa compañeira.

Nunca se soubo o que poñía a carta pois Sabela fíxoa pedazos nada mais ollala.

CAMIÑO DA FABRICA – 12-11-2010

2010-12-13T09:11:00.000-08:00

Esta escultura que representa a un home e unha dona camiñando para o traballo, é unha homenaxe o movemento obreiro, dos anos 1917 a 1978 "Historia, lembranza e loita.´´

Esta obra é da escultora Teresa Ribas.

Pota blava

2010-12-11T08:28:00.000-08:00

Un ano mais e como é costume nestas datas, está a celebrarse a 37a feira do capón de curral, en concreto do pota blava (denominación de orixe catalana) que poderíamos traducir por "perna azul" en galego. É unha raza característica da comarca do Baix LLobregat, concretamente no concello do Prat de Llobregat atópanse os criadores máis antigos; é un ave que se cría en libertade, a súa alimentación está basada nun 80 por cento en cereais, cunha crianza mínima de 90 días.Están identificados cunha etiqueta numerada da Comunidade Europea de indicación de Geografía Protexida. O polo do Prat é o único do Estado español que foi recoñecido con esta Denominación Específica.

O galo protexendo as galiñas, no galiñeiro.
O raposo na noite escura, acochando o poleiro.

OS SEN TEITO

2010-12-05T21:50:00.000-08:00

Mañá cúmprese 32 anos da Constitución Española. Cantos anos mais terán que pasar, para que estas persoas necesitadas, que vivindo na rúa, subsistindo das moedas que boamente lles doan os transeúntes, poidan abandonar a mesma e ter unha vida mais digna?
Hai dous días decretábase o estado de alarma e militarización para poñer orde e regular o tránsito aéreo, ¿A quen temos que militarizar para que dea respostas a estas necesidades? Lémbro os artigos 47 e 50

ARTIGO 47
Todos os cidadáns españois teñen dereito a gozar dunha vivenda digna e axeitada. As autoridades públicas deben promover as condicións necesarias e establecer normas axeitadas para facer efectivo este dereito, regular o uso da terra, de acordo co interese xeral para evitar a especulación.

ARTIGO 50
As autoridades públicas deben garantir, a través de pensións axeitadas e actualizadas periodicamente, unha renda suficiente para os cidadáns en idade avanzada. Ademais, con independencia da familia, promover o seu benestar mediante un sistema de servizo social que ofrece para os seus problemas específicos de saúde, vivenda, cultura e lecer.

A MIN TAMEN ME MILITARIZARON

2010-12-04T14:07:00.000-08:00

Hoxe todo o mundo, está a falar da folga dos controladores e case tódolos xornais, están a dicir o mesmo: O CAOS NOS AEROPORTOS FARALLE MOITO MAL A IMAXE DE ESPAÑA NO MUNDO.
Neste caso que nos acontece, houbo que facer dos consellos de ministros e formar un gabinete de crise para declararlles a guerra aos controladores, usando medidas que non se emprearon dende que ficou a dictadura: "MILITARIZACION´´. De todo isto, sabe moito o que lles está a falar, pois aconteceume o mesmo en Correos o día 2-01-1975, só coa única diferencia, que o soldo dun controlador pode chegar a os cincocentos mil euros, e o meu naquel entón non chegaba a 11.000 pesetas, uns escasos sesenta e seis euros en definitva, nosoutros loitabamos para poder subsistir.
Que pouco ou nada cambiaron as cousas, aínda non somos capaces de chegar a acordos que deixen as duas partes satisfeitas, sen necesidade de chegar a esta situación.Desexo e espero polo ben de todos, que este sexa o último conflicto laboral destas características, para que ninguén poña en dúbida a nosa credibilidade como pais, e postos a pedir que nos equiparen cos xornais dos controladores.

PASOMINO - 1948

2010-11-30T03:12:00.000-08:00

Pasomino, naceu nunha casa da Galiza rural, alá polo ano 1936. Formaban a súa familia os avós Aniceto e Carmiña, os pais Benedicto e Adelaida e oito irmáns mais. De tódolos irmáns el era o mais maior e o seu pai Aniceto decidiu que como xa cumprira os doce anos, o rapaz xa era mozo e debía poñerse a traballar.

Nada mais nin nada menos, comezou a servir nunha casa. Era moi doado naquel entón, adicarse ao mal chamado criado, hoxe con moito mais respeto chamámoslles empleados do fogar. Sexa como sexa, con eufemismos ou sen eles, tratábase dun neno, é evidente que unha persoa de doce anos, non ten que traballar, o seu traballo tiña que ser o colexio e progresar nos seus estudios, en definitiva, formarse para ser unha persoa ben preparada e capacitada para, coa súa sabedoría, enriquecer o seu pais.

Voltando ao tema, Aniceto púxese a traballar obedecendo aos seus pais aínda que con moita tristura pois con esa idade aínda sigue a necesitar dos seus pais.

Os pais falaron con Brais, o dono da casa dos faltruqueiros, na aldea de Ribadulla. Unha propiedade duns dous mil ferrados de terra e que precisaba duns vinte Pasominos. Chegaron ao acordo de que o rapaz traballara só pola comida, en definitiva o mais importante, xa se lle supoñía que no acordo tamén estaba incluída unha cama onde durmir e a vestimenta do rapaz.

Un martes daqueles diferentes aos do dito :”nin da túa familia te apartes”... Puxéronse ao camiño os pais e Pasomino, dende Furelos ata a casa dos Brais onde os esperaban para quedarse co rapaz. Alá pola media tarde, chegaron cansados, despois de moito andar.

Unha vez na casa dos Brais, a Pasomino tocóulle vivir o momento mais duro, despedirse do seu pai Benedicto e de Adelaida, que entre vágoas e sollozos díxolle adeus e quedaron de verse cada dezanove de mes, na feira, en Palas.

Pasaron os días, e o rapaz, grazas a súa humildade e bon facer, conseguiu o aprecio e o respeto da nova familia, pero sen esquecer o día dezanove para ver os seus pais, sobre todo a súa nai Adelaida, moi delicada de saúde, que lle recriminaba o seu home que puxera a Pasomino a servir, pois ela dicía que fame non ían pasar, aínda que fora con patacas íalles encher a barriga.

Chegou o día dezanove, as sete da mañá, Palomino atopábase na eira debaixo dun castiñeiro, refuxiándose do orballo, ía coas súas mellores vestimentas para o encontro cos seus pais. O seu amo Brais, viuno debaixo da árbore e recomendoulle que se refuxiara na palleira, pois o orballo, pouco a pouco ía mollando.

As oito da mañá, Brais púxose ao camiño, ó lombo da besta Parrocha, que aínda que xa tiña os seus anos, a galope non lle gañaba calquera. Cando chegou a Palas, buscou por tódala feira para atopar os pais de Pasomino. Deron unhas voltas e non os viron. Finalmente, Brais que, era un gran fumador decidiu ir o estanco a comprar tabaco e o chegar o estanco atopouse cos pais de Pasomino (Benedicto era outro gran fumador que o primeiro que pensaba era sempre en abastecerse de vicio) . A nai, cando viu o seu fillo, abrazouno e botouse a chorar, en canto o seu pai pagou o paquete de tabaco fundiuse no abrazo tamén.

Pasados os primeiros momentos e xa todos mais tranquilizados, deron unha volta pola feira e Brais decidiu convidalos a comer o polbo. Os pais, aproveitaron para falar con Pasomino, querían saber como estaba, el díxolles que moi contento porque o trataban como se fora un fillo, que lle mercaron roupa nova e que o señor Brais e mais a súa dona Sara eran moi boas persoas. Unha vez finalizado o xantar, chegou a despedida, asomaron bagoas outra vez.

Pasomino e mais o seu amo Brais, voltaron o mercado para mercar uns pantalóns e uns zocos a Pasomino. Rematada-las feiras regresan a casa e o chegar a aldea, a muller de Brais preguntoulle polo encontro cos seus pais. Pasomino, entre bágoas explicoulle que moi ben pero que non puxeron data para verse e como non había telefono non sabe como terá que facer para verse con eles. A señora Sara díxolle que non se preocupara, que o levarían a Furelos para ver os seus pais cando el quixera, as palabras bondadosas da muller e unha aperta agarimosa relaxáronno. A continuación, dirixiuse ao cuarto para ficarse na cama, pois viña moi canso, o día fora moi intenso emocionalmente. Comeza a escurecer, hai que repoñer forzas para o día seguinte e continuar coas labores do campo.

MANCEGAR

2010-11-24T00:14:00.000-08:00

Iste sinal da a sensación que esté a pedir benevolencia os deus das alturas.Tardaron en poñelo e as presas demostran que non son boas compañeiras.
Creo que está a rezar para que o poñan como se merece.

Foto Novembro 2010

A CERVELA

2010-11-24T00:06:00.000-08:00

O sinal que estamos a ver, quixo pasar a mellor vida, bicando ao chan e as hervas,parece dárllelas grazas pola acollida.
A dicir verdade leva uns cantos meses no chan.(XA VAI SENDO HORA DE QUE O ERGAN) pois da maneira que se atopa, para ir a Cervela hai que levantar o voo.

Foto feita 10-11-2010

A 50 KM

2010-11-18T22:58:00.000-08:00

Nesta estrada, hai que ser adiviño para coñece-la velocidade máxima permitida na circulación de vehículos, pois a sinalización descansa no chan despois de pasar a máquina que limpa as silvas o carón da estrada. Este equipo ten tanta forza que o corta todo, "ata o ferro", aínda que tamén estou a chegar a un razoamento...a escasos metros existe outra señai de paso de vacas e quizais foi cortada para que os animais vaian mais depresa e non teñan que respetar ningunha velocidade.

VALENCIA

2010-11-02T02:48:00.000-07:00

Vangardismo, Deseño, Excentricidade, Contraste.

Fotos 1/11/ 2010

Feira de Monterroso

2010-10-28T06:25:00.001-07:00

Hai uns cincuenta anos,cando eu era un cativo,estaba desexando que chegara o día primeiro de cada mes para, conxuntamente co meu tío Marcelino, ir os dous axudar a despachar a casa dos meus tíos Eladia e Xesús, pois tiñan unha fonda e panadería en Monterroso .

Lémbrome que para min era moi divertido. O meu traballo consistía en encher botellas de viño para os comensais e o meu tío facía rebuxos de pan e conxuntamente co viño leváballelo á mesa. Con esta tarefa tiña contacto con outras xentes, que viñan doutras provincias no so de Galiza; atopábanse mercadores de Asturias,Cantabria, de Castela León, Zamora) e incluso de Portugal...

Comprábase e vendíase de todo, o que mais abundaba era o gando. Organizábase en zonas segundo o tipo de mercadoría. Estou a lembrar a feira das ovellas e cabras ou mesmo o gando ovino, que atopábase onde na actualidade encontrámo-la sala de festas. A feira das vacas, cabalos e porcos ocupaban o que hoxe e a cúpula e todo o seu arredor. A feira dos queixos, coellos,pitas e ovos, lacóns, xamóns, etc. atopábase na estrada que vai para Taboada na Praza que hai frente o pazo do Xeneral Salgado, a feira da froita e cereais na Praza da Carballeira, detrás da casa Vázquez (esta casa, que actualmente, se atopa no medio do pobo, entón era das derradeiras de Monterroso) . Camiño de Lugo, a un kilometro e medio, atopábase a aldea de SeteIgrexas, hoxe unida a Monterroso e formando a mesma urbe. A feira de Santos celébrase o día primeiro de Novembro. En xeral, tódalas feiras tiñan moita actividade comercial, pero esta caracterizábase por aumentar en mais do dobre os visitantes.

O meu tío Xesús sempre estaba preparado nestas feiras, pois naquel entón, so existía unha entidade bancaria “Caja de ahorros y Monte de Piedad¨ e el facíalles de prestamista para todos aqueles que se habían excedido nas compras, coma tratantes de vacas e porcos, en definitiva, xente do negocio que na seguinte feira volvían a mercar e o mesmo tempo a devolver o prestado. Quero deixar moi claro que non lles cobraba ni unha peseta mais do prestado.Foron tantos os favores que fixo que, o día da feira, os tratantes facían cola para comer, mercar pan e ofrecerse ao que necesitara.Pechaban toda a súa amistade e agradecemento con un apretón de mans! Unha cousa parecida coma hoxe! Lémbrome tamén, que a feira de santos, case sempre facía mal día: chovía, vento, frío...incluso moitos anos neve, por iso o meu tío sempre tiña dúas ducias de paraugas, para deixárllelos aqueles que lle había esquecido: todo un home de negocio . E así, axudando os demais, o seu negocio prosperaba.

Penso que o meu tío fixo moito polo pobo, pois naquel entón, so existía a súa fonda e a súa panadería. Grazas a el, o visitante que viña unha vez, voltaba e ademais traia outro, e ese a outro... e así chegou Monterroso a ser coñecido mais alá de Galiza.

Opino que as autoridades municipais deberían adicarlle unha rúa a xente que, como o meu tío fixeron que o pobo medrara e chegara a ser o que é hoxe.

XOANIÑA

2010-10-22T05:47:00.000-07:00

Lémbrome desta historia que me contou a miña nai e que sucedeu nunha aldea de nome Poucavergoña.

O 28 de febreiro do ano 1913, naceu nunha familia moi probe, unha nena que nomearon Xoaniña. Como era filla de moza solteira (e estes embarazos estaban moi mal vistos polo entorno veciñal e familiar) non se lles ocorreu outra cousa que, alá pola media noite, abandonar a meniña recen nacida envolta nunha toalla diante a porta da casa dunha veciña. A muller que atopábase durmindo, escoitou chorar, e sen pensalo votouse da cama e correu ao rescate da neniña. A veciña, sospeitaba quen fora o que lle deixara aquel fermoso regalo e foi petarlle á porta. Iniciouse unha discusión polo sucedido e esta boa muller ameazou a familia con denuncialos feitos.

O día seguinte pola mañá, a veciña contoulle os feitos ao curmán da nai da nena, que vivía a dous kilómetros na aldea do lado. Este, a cabalo da besta, acercouse a casa da familia de Xoaniña para levarse con él a meniña; Así foi, non sen antes ter unha discusión moi forte coa súa curmán cando lle recriminou os feitos.

Xoaniña, arroupada cun cobertor a cabalo da besta chispiña, chegou ao seu novo fogar. Alí vivían os oito fillos e dona do seu salvador, que lle deron todo o que necesitou aquel ser que acaba de nacer. A dona (que pensou que isto era un milagre) xuntou os seus fillos que xa eran maiores, e díxolles: “a partir de hoxe sodes nove irmáns”.

Todo o amor e cariño foi pouco para aquela neniña, pasaron os días e foi medrando, a fermosura abondou nela como se de un ser especial se tratara.

Cando estivo a punto de cumprir os vinte anos, faleceu o seu pai e un ano despois a súa nai, -sí digo ben, os seus pais, os que a criaron e educaron como persoa, pois os pais biolóxicos fóronse para Cuba e nunca se lembraron dela-.

A moza Xoaniña, quedou na casa cos seus irmáns – efectivamente, os seus irmáns, pois ela era unha mais e as diferencias entre eles non existían-.

No ano 1946, o amor chamoulle a porta, recen cumpridos os trinta e tres anos. Antón era un rapaz moi xeitoso e traballador, así que Xoaniña decidiu casar con el. Fixéronlle unha casamento por todo lo alto, non faltou de nada e foron convidados familia e veciños. Relucente co seu vestido branco deulle o “sí quero” a Antón, o home que a faría feliz toda a vida. Tiveron unha filla a que entregaron todo o seu amor e loitoran por ela para darlle canto alcanzaban, educárona respectando os valores da solidariedade, amor e bondade. Xoaniña endexamais a abandonaría : Todo un exemplo.

Xoaniña, de horóscopo Celta PINO símbolo de potencia vital, sentido do humor, enamoradizos e apaixonados, equilibrados no traballo, non soportan o fracaso.
!Casualidade ou non!
Naceu o día 28 de febreiro do 1913, xoves.
Casouse o día 1 de Agosto do 1946, xoves.
Faleceu o día 4 de Novembro do 1993, xoves.

O GAITEIRO DE SAN XUSTO

2010-10-10T23:03:00.000-07:00

O día 3-10-2010 tivo unha merecida homenaxe na que participou a familia e asociacions culturais da comarca.
Curiosamente, o día 8-5-2009 adiquei a miña lembranza a este home, de nome Ramiro Villamor; Agora entendo, él sempre fixo honor as catro últimas letras do seu apelido “AMOR" : amor polo seu e polo noso, en definitiva pola cultura que nos distingue e identifícanos.

Merecida foi adicarlle unha rúa en Palas de Rei, quizáis tardaron demasiado, pero como di o dito (nunca é tarde). Dende aquí fago unha chamada aos responsables políticos para que casos coma iste, de xente anónima, que fixeron tanto para conservar a nosa identidade como pobo, non se esquezan e sexa recoñecida a súa labor, adicándolle rúas e prazas no seu honor.

O FUXITIVO RAMIRO

2010-09-29T05:35:00.000-07:00

Recen acabada a guerra civil Española, moitas persoas estaban fuxidas, algunhas delas vivían en zulos feitos na casa ou nos montes. Iste caso que estou a comentar, transcorreu nunha aldea chamada Desentober na parroquia de Lavecer. Neste lugar vivía unha familia moi probe chamada “os felaid”; Tiñan un fillo único, Ramiro, que estaba casado con Filomena. Vivían cos pais del: Manoel e Felisa.

Ramiro que desertara do servicio militar para non ir a guerra, atopábase fuxido da xustiza que o buscaba incansábel día e noite (mais de noite ca de día, por ser esta propicia para adentarse na aldea e facer serán coa súa familia).

Pero sempre hai alguén disposto a colaborar e delatar as visitas polas noites que lle facía a súa familia.A dicir verdade nunca se soubo quen fora o delator, as culpas botábanllelas a Celestino, o irmán mais vello dos catro que vivían na casa grande “dos piñeiro”. El sempre o negou.

Casualidade ou non, a Garda Civil soia facer mais dunha parolada o carón da lareira, na casa dos Piñeiro, e como Celestino falador era moito, mais dunha vez, seguramente, se lle escaparía que o seu veciño Ramiro baixaba do monte a facer algunha visita ós seus. Razón non lle faltaba pois Ramiro baixaba moitas veces e moitas delas non so eran visitas familiares, senón que tamén se adentraba noutras casas doutras aldeas, xa que a fame facíano ficarse en mais dunha despensa a comer chourizos e touciño ata encher o bandullo.

O día do aniversario da súa nai decidiu achegarse pola noite a casa dos pais a compartir cea. A Garda Civil que de cando en vez dábase unha volta pola aldea, sabedores desta data ou avisados por alguén, decidiron alá polas dúas da mañá rodear a casa e intentar coller o fuxido.A presa estaba dentro. Comezaron os verros do brigada: “ Ramiro sae, sabemos que estás, sae coas mans en alto, non vamos a dispararche”. Ramiro, que sabía da recompensa que tiña a captura dun fuxido (cen pesetas e unha semana de permiso), escoitando a voz do brigada pensou “se saio son home morto, aguantarei todo o que poida”.

A súa nai Felisa decidiu saír pola fiestra e dicirlles aos gardas "non está na casa, fai mais dun ano que non sabemos nada de el”, “non sabemos se está vivo ou morto”, engadiu. A todo isto, o seu fillo fixo un burato na parede que comunicábase co palleiro de palla, atravesouno e valéndose da escuridade logrou fuxir.

Cando a Garda Civil decidiu entrar na casa, el xa non se atopaba e o seu pai Manoel, xa puxera as pedras do furado no seu sitio como se non houbera pasado nada. Os gardas remexérono todo: os armarios, debaixo das camas, enriba no faio, no vertedoiro ( que atopábanse uns pratos sen lavar e algúns restos de comida)... O brigada, coa rabia, rompeuno todo, ata un refaixo de Filomena que sacara pra darse un arrechucho co seu marido Ramiro.

Pasaron varios anos e Ramiro seguía sen aparecer ante a xustiza, e ela sen esquecerse de Ramiro. O 11 de Novembro do 1941, o crego de Lavadoiras a cabalo da súa besta, dende a altura que esta lle proporcionaba, ollou un home emporcallado detrás dunha xesta ó pe da cuneta da estrada, como se dun borracho se tratara,. Acercouse a el e decatouse que era o fuxitivo Ramiro. Decidiu poñelo en coñecemento da Garda Civil, estes acompañados do crego situáronse doutro lado da estrada e dispararon cos seus fusís, cando se acercaron puideron observar que eles non lle deran morte, a autopsia confirmou que morrera por unha pneumonía e non polos disparos dos gardas civís. O crego non lle deu a extremaunción xa que para a Igrexa tratábase dun bandoleiro e estes non teñen sitio no paraíso, ata tiveron que enterralo de noite, nun cemiterio alleo, a escondidas do crego e das autoridades.

Descanse en paz Ramiro.

Nesta foto pódese ver o cruceiro que a súa familia levantou no seu nome.

O SAPO FERMIN

2010-09-28T05:05:00.000-07:00

O Sapo Fermín, amodiño pero seguro, saía polas noites a facer o seu percorrido; As súas características fisiolóxicas eran as comúns da súa especie, pero tiña un instinto especial que facíao diferente. Estaba afeito a que o chamaran polo seu nome e ó escurecer saía da súa guarida e acompañábanos nos paseos polas noites estreladas da Galiza.

Alvidrón Agosto 2010

GALIZA

2010-09-06T09:01:00.000-07:00

VERDE- AUGA- PEDRA- PEREGRINAXE- PAIXÓN- MORRIÑA- LEMBRANZAS - FERMOSURA.

FOTOS AGOSTO 2010

POLBO POL

2010-09-05T10:25:00.000-07:00

Inventiva non lles falta. ¿Canto hai que facer para vender ?
O dolce non é caro, pero o parecido ó polbo nada que ver coa realidade.

O Carballiño 24-8-2010

ROMA

2010-09-04T03:57:00.000-07:00

Berce da civilización Occidental. Centro espiritual do catolicismo. Lenda: Rómulo e Remo. Arte e Arquitectura. Patrimonio da Humanidade.

Fotos 9-2009

LAGARTA

2010-09-04T02:34:00.000-07:00

Expectante pero relaxada, os calores do verán, fan que se deleite ó sol, e como se dunha vedette se tratara expon o seu corpo ao obxetivo da cámara.

Alvidrón 22-8-2010

CABAZO

2010-09-04T02:24:00.000-07:00

Construcccións tradicionais Galegas.
Feito de varas de xesta, utilízase para gardar o millo.

Foto feita en Albá 8-2010

DÍA DA NAZÓN E PATRIA GALEGA

2010-07-25T04:16:00.000-07:00

Eu ben vin estar o moucho
Enriba daquel penedo.
¡ Non che teño medo moucho,
Moucho, non che teño medo ¡

Rosalía de Castro

Son galegista i estou orgulloso de selo, pero a pesares das miñas fondas convinccións políticas non me atrevería a discutilas sabendo que a discusión podía debilitar a solidaridade dos galegos antifeixistas. Todol-os galegos lle queremos á nosa Terra e todos arelamos liberala i engrandecela. Deixémonos, pois, de retesías. A Galiza mártir é arestora a obsesión de todol-os galegos libres, que andamos po-lo mundo, e ninguén pode desertar da obriga que pesa sobor de nós. Os que vivimos a salvo dos verdugos e gozamos de liberdade, non podemos desoir o mandato dos mortos, porque a súa voz resoa constantemente na nosa concencia, e temos que xuntarnos para comprir o noso deber como galegos. ¿ O sangue quente dos nosos mártires non correu xunto ? Pois entón deben correr xuntas as nosas espranzas, n-un soio rio de vontades.

Alfonso R. Castelao
Páxina 91 do libro SEMPRE EN GALIZA

P. D. GALIZA DESPERTA, ÉRGUETE, LOITA POLA TÚA IDENTIDADE, NON ENTENDO, AQUELES QUE DIN QUE TANTO CHE QUEREN, QUE POUCO OU NADA FAN POR TI.

GRECIA

2010-07-23T23:40:00.000-07:00

BERCE DE CIVILIZACIÓNS. SABEDORÍA.
FOTOS ATENAS: ACRÓPOLE
E TEATRO DE HERODES.

FOTOS: ILLA SANTORINI
POBO DE OIA.
7 - 2010

NOVA YORK

2010-07-18T01:22:00.000-07:00

COSMOPOLITA - MODERNIDADE - CONTRASTE

FOTOS : 12 - 2009

VENEZIA - BURANO - ITALIA

2010-07-17T11:43:00.000-07:00

AUGA, BELEZA E ENCANTO.

FOTOS : 10 - 2007

ESTATUT

2010-07-11T10:05:00.000-07:00

Un pobo, a súa xente, unha maneira de pensar.

10-07-2010

A XESTA

2010-07-11T08:01:00.000-07:00

A diferencia do toxo, ti non pinchas, aínda que tedes cousas en común, coma as flores de cor amarelo, tamén as hai brancas,quen sabe, o mellor únevos algún parentesco! As dúas estades consideradas como especies depredadoras, sen embargo, de ti aproveitáronse para quentarse o carón do teu lume, aqueles que non tiñan outra leña, mellor dicir os mais proves, os que andaban a buscar garabullos no inverno." VAI A PENA DE VALIÑOS E CORTA UNHAS XESTAS PARA O LUME " unha frase feita dos que mais tiñan para falar dos que tiñan menos, a dicir verdade eras a leña dos mais humildes, coas túas polas facían cabeceiras, cestos, cubrían cubertizos, quentaches fornos, facías de escoba, tapabas furados... e na lareira dos ricos fuches despreciada, eles utilizaban leña de carballo,que era mellor e mais señorial.

E agora véxote en rúas e prazas, na liña divisora das autoestradas en definitiva decorando o noso entorno e vendo pasar os deportivos propiedade daqueles que protexeches da choiva, quentáchelles as canelas e que agora, levan a cachola tan erguida que non se decatan que ti aínda estas a perseguilos perfumando co teu cheiro a súa viaxe.Ante tanta utilidade eu declárote un ben de interese nacional.

CARALLO CO TOXO

2010-07-09T06:25:00.000-07:00

Naces nos montes, nas leiras, nos prados, alí onde te deixan e tes oportunidade, es mais galego que ninguén, aproveitáronse e aprovéitanse de ti, ata fixeron licor das túas frores o chamado whisky galego. Fuches utilizado para alimentar e dar acougo e cama aos animais, tamén para fertilizante da terra, chegaches a Galiza da man de vai ti saber quen, quedácheste connosco para formar parte da nosa identidade e cando chega a primavera cóbreste de encanto co teu manto de cor amarelo, non mordes, por espiñas, fixeron de ti un dito que se utiliza para defnir aqueles que son pouco ou nada agradables din deles"eres coma un toxo" es un toxo, e se de min dependera declararíate un ben de interese cultural e protexido como o están os hórreos, pois formades parte do encanto da nosa terra, aínda que non temos que esquecer que hai que controlarte, teñente considerada unha das cen especies invasoras do mundo, ( e ademais espiñas .)

LEIRA DE PAPOULAS

2010-06-27T02:47:00.000-07:00

Din desta fermosa planta que ten propiedades curativas.Tamén utilízase na gastronomía e os feitizos das meigas. Din que ten propiedades de fertilidade, amor, diñeiro e sorte. Con todas estas ventaxas teremos que facer mais plantacións.
( foto 28-5-2010 NARBONNE sur de Francia )

Carcassone - Francia

2010-06-26T01:30:00.000-07:00

Fortaleza Medieval que rodea a parte antiga da cidade. Foi declarada "Patrimonio Mundial" pola Unesco no ano 1997.
Tamén foi declarado Patrimonio Mundial no 1996 o canal que a atravesa a cidade chamado "canal Du Midi.

Fotografías feitas o día 30-5-2010

Costumes e tradicións

2010-06-25T01:30:00.000-07:00

DESFILE DE CABALOS E CARRUAXES.
O día de San Isidro, patrón dos labradores celébrase, en moitos pobos de Catalunya, un pasa rúas.
As carruaxes son moi variadas, sempre significando a utilidade que antigamente dábaselle a cada un deles.
A vestimenta das persoas nestes desfiles é moi tradicional: boinas escuras ou vermellas, panos arredor do pescozo, camisas brancas ou de cadros e chalecos negros.
Nestas fotografías recóllese unha mostra do acontecido na comarca do Baixo Llobregat o dia 16 -5-2010

Hórreo erguido

2010-06-25T01:27:00.000-07:00

Erguido moi erguido e non para que destaque a túa fermosura.Supoño que foi para facilitar o paso dos carros e outros apeiros.Ou quizás para estar mais ventilado e así secar mellor o froito.

¿E se foi para que non subiran os ratos? Co intelixentes que estes son, buscarán outro hórreo mais preto do chan.

Estou a pensar nos teus amos...Deus!cada vez que teñen que subir ou baixar! Lembraranse, mais de catro veces, do día en que decidiron poñerte en tal pedestal.

Iso sí, vixía que non te vexa o goberno pois mira a baixada dos xornais dos funcionarios e pensionistas.. Estamos en tempos que cho baixan todo, pero no teu caso, non serviría un real decreto, necesitaríase unha grúa de Fomento e tamén lle chegaron os recortes...polo tanto, segue tranquilo, nada que temer por uns anos.

PERICO E O SEU AMIGO DARWIN

2010-05-21T00:39:00.000-07:00

Perico era un burro moi esvelto e presumido ,tratábase do único exemplar que había na súa aldea e nas aldeas do arredor, isto facíao ser moi querido, ademais compartía abeiro e pastoreo co as vacas do seu amo. Tiña un andar moi elegante cousa que o destinguía dos seus semellantes, sempre coas orellas guichas pendente do sucedido, o seu característico rebuznar non deixaba a ninguén indiferente, podía escoitarse nas aldeas do arredor e practicamente a todas horas.

A mediados do mes de Agosto, apareceu pola aldea un can chamado Darwin, corredor e ruador incansábel, que viña reprimido da gran cidade, encontrou neste lugar a liberdade que lle faltaba. Ladraba e ladraba para demostrar o contento que o facía estar entre árbores e a herba que lle servía para emborrallarse.

A natureza e o destino, mesturado cos rebuznes de Perico e os ladridos de Darwin fixeron que tanto un como outro se sentiran necesitados dun encontro. E isto foi o que aconteceu, Darwin saltou o balo de pedra que o separaba de Perico, e comezou a ladrar dando voltas o seu arredor, o burro, que tiña un perna atada cunha corda a un espeto, rompeu a corda da forza que fixo co susto dos ladridos do can. Comezaron a correr e a dar voltas o derredor da leira,ata que o cansazo fíxoos parar e o mesmo tempo reflexionar... O burro Perico no seu idioma díxolle o can : ¿ porque non somos amigos? E Darwin movendo o rabo dixo: “ e que eu so quero xogar contigo”, Perico baixou o fociño e o can comezou a ulilo e dando saltos de contentos empezaron a rirse un do outro,ja…ja…ja..

Perico, coa boca aberta, ensinando a súa dentadura, emborrallábase no chan, Darwin daba saltos por riba de Perico e facíalle cóchegas nas orellas. Deste xeito estiveron toda a tarde ata ben entrada a noite, e decidiron ir cada un para súa casa.Perico non durmiu en toda a noite pensando no seu novo amigo e movido pola curiosidade de que fará un can nunha gran cidade. Pola maña cedo o burro Perico decidiu ir ver o seu novo amigo Darwin para que lle contara cousas da súa cidade, que fai, como vive…Asomou a cachola por encima do valo e comezou a rebuznar, pero o seu amigo Darwin estaba preso cunha cadea para que non escapara, decisión que tomou o seu dono, polo acontecido o día anterior. O can o ver o burro comezou a ladrar e pedirlle o seu dono que o deixara ir co seu amigo. Finalmente decidiron poñelo en liberdade e Darwin botou a correr ó seu encontro. Moi ledos déronse uns bicos.

Perico pídelle que lle conte cousas da súa cidade, e empezou a explicar que el pasaba a vida na casa vixiando a mesma, “sácanme a paseo tres veces o día e vou atado cunha corda” explicaba Darwin. “Unha vez deixáronme solto e de tanta alegría corrín tanto que rompín unha perna”, engadiu. ”dáste conta que bou coxo?” contaba Darwin. “A vida na cidade non e como vos pensades,sempre de presa entre coches e ruídos,eu alí so podo verme cos meus amigos cando me sacan a pasear; En fin non me fagas falar mais, porque non imos xogar coma onte que estivo moi divertido?”. Perico que o escoitara con moita atención,baixou as orellas e dixo “sabes que che digo, amigo, xa non quero ir para cidade, eu aquí ando solto e non teño nin coches nin ruídos, como o que quero e onde quero, iso si faríame falla un amigo como ti” .

O día seguinte mais do mesmo: a correr, a emborrallarse, a xogar o escóndete...cando se cansaban deitábanse un o carón do outro a durmir a sesta. Así foron pasando as vacacións de Darwin o carón do seu amigo.

Chegou o día de voltar a súa cidade, como tódalas despedidas esta non podía ser diferente, Perico sentado no chan coas orellas gachas, o seu carón Darwin co ravo entre pernas deixando caer algunha que outra bágoa. Comprometéronse a seguir sendo amigos e a contarse por carta todo o que lles aconteza os dous e prométense ver o vindeiro ano. Darwin di que aproxima vez traeralle moitos regalos e Perico comenta que encargara un carro o carpinteiro para paséalo e lévalo a coñecer mais sitios, déronse uns bicos e entre choros descorre a despedida. ¿volveran a verse estes dous amigos? Contereino o vindeiro ano.

Para miña neta, que cumpre un ano.

Avó : Alfonso

SEÑORÍA

2010-05-17T23:09:00.001-07:00

Sinceramente después de lo ocurrido creo que el mundo de la justicia tendría que reflexionar y hacerse la pregunta,¿ la justicia es justa ? en mi opinión creo que no. ¿Cuantas personas se estarán alegrando de lo sucedido? Me viene a la memoria los Gal, la operación Nécora, la lucha contra ETA y su entorno, el caso Gürtel, los crímenes cometidos por las dictaduras dentro y fuera de nuestra frontera y tantas otras causas que creo no es necesario comentar por ser de todos conocidas.

Señoría: Le deseo suerte en su caminar, le sugiero que no cambie, la razón y el reconocimiento a su trabajo por millones de ciudadanos de todo el mundo, debe de mantenerle firme en su forma de pensar y de administrar la justicia, como ha venido haciendo hasta ahora.

Hasta pronto Señoría.

TESOIRAZO

2010-05-15T00:00:00.000-07:00

Chegou Zapatero coa tesoira e sen consultar con ninguén fainos o traxe á medida; No meu caso o traxe a medida fixéronmo cando casei e por certo iba ben cosido pois no medio da ceremonia caéronme dous botóns da petrina.E falando de traxes e dos nosos gobernantes... da gusto mirar o ben vestidos que van, din que alguns regálanllelos traxes, regalados ou non, van feitos uns perchas nunca mellor dito o de perchas, pois seguro que nin as cremalleiras se lles baixan. Xa sabemos, todo ben cosido e ben atado, feito polos mellores costureiros, non como os xornais dos funcionarios e pensionistas,que atópanse baixados e descosidos e como non, conxelados. Que ninguén pense mal, que todo isto da conxelación, débese ao inverno deste ano, seica foi moi frío, segue a ser frio e non sei, pero vainos costar entrar en calor.
Pero xa ven o que son as cousas, agora a oposición vólcase cos menos favorecidos e convírtense nos defensores dos dereitos sociais, canta hipocresía, e nós satisfeitos de tanta bondade por uns e por outros.
Non sei que futuro nos deparará pero con istes gobernantes penso que será mais negro que a ciza que está a escupir o volcán Islandés EYJAFJALLA. O outro día escoitaba falar entre dúas persoas, unha dicíalle a outra: "Que fixemos para ter istes administradores! " e a outra contestoulle: "elexímolos nós", e dixo a primeira: "tes razón e a quén botamos se non hai nada mellor".
Estou a recordar aquela frase do xeneral Moscardo,que dicíalle ao seu fillo que encomendara a súa ialma a Deus e morrera como un patriota; eu bou encomendar a miña, teño dúbidas a quen o que si sei e que non quero morrer como fillo do xeneral e menos de fame como o parecer pretenden alguns.

O CAMIÑO DO COUSO

2010-05-04T03:49:00.000-07:00

Iste lugar utilizábase pra cruzar o río Ulla, por uns pasos de pedra, entre os concellos de ANTAS DE ULLA e PALAS DE REI. Un lugar con moita vexetación, tratábase dunha corredoira estreita que estaba mais baixa que os balos das chousas; Foi o lugar propicio pra todo tipo de lendas.

Sabel o zoqueiro que era un home que media case dous metros dicía que alcanzaba a ver ó seu carón, polas chousas, como brincaban catro lobos xuntos, e de cando en vez acercábaselle algún a lamerlle a pucha. De seguido contaba que lle aparecía un home vestido cunha xilaba branca que berrando en árabe, espantáballe os lobos cunha vara e alexábaos.

Cando Sabel chegaba a casa, escoitábaos ouvear enriba da pena grande, e pensaba: “os lobos e os mouros viñeron para quedarse e de feito nunca se foron”.

Facundo da Casanova lembraba que cando cruzaba o río, o día de San Roman de Coence, aparecíanlle, nesta mesma corredoira, catro cabaleiros moi ben vestidos que montando nuns cabalos pintados de negro non o deixaban avanzar e que para espantalos tiña que acender un fachuco de pallas e os cabaleiros ó ver o lume, botaban a galopar, non sen antes darlle cunhas corriscadas nas costas, con moito dor pero sen deixarlle marca.

Facundo sempre dicía que por iste camiño só se tiña que pasar se non había outro.

Antón de San Lourenzo tamén comentaba que varias noites, cando fora á pesca das troitas, cun trasmallo, o carón dos pasos de pedra que cruzan o río, sempre se topaba cunha dona vestida de negro cun pano na cabeza e un rabaño de ovellas vermellas que botándoas ó río non o deixaban pescar. Tiña que fuxir de presa, sen troitas que levar para os festeiros no día de San Lourenzo, pois unha das ovellas seica berraba: “bou-te comer carallo” e el sempre dicía que nesa ovella estaba encarnado o tolo de Villareda polo semellante da fala.

MONTE LARGO: Fonte das cartas

2010-04-27T00:27:00.000-07:00

Se a fonte das cartas falara, cantas cousas saberíamos! Chismes, amoríos, rexoubas...Todo iso pra pasar a mañá ou a tarde mentres gardábanse as vacas ou as ovellas, rozábanse os toxos...fixeras o que fixeras sempre foi punto de encontro.

Fonte milagreira, moita auga no inverno e nin gota no verán, lugar de xuntanza de vellos e novos, de homes e donas ,de cativos

Quen das aldeas pretas non foi a beber e contar algún conto? Quen non pretendeu namorar algunha rapaza ou rapaz? Quen non insinuou saltar o valo da chousa de Lagüelas o Outeiro da Arca pra estar ó abrigo os días de frío? -en moitos casos era a escusa pra roubarlle un bico aquela rapariga máis alegre.

Hoxe a fonte segue no mesmo lugar, pero xa non ten xente o seu arredor, a maioría fóronse cos anos, moitos deles en sestelo están descansando eternamente, casualidades ou non o cemiterio está a mirar ó monte largo.

Xa non hai vacas que gardar nin ovellas pra pastorear nin contos que contar ... qué será do monte e da fonte! Teño a sensación que a vida en moitas das nosas aldeas está a piques de acabarse, espero que alguén se decate do erro e intente arranxalo, pois a liberdade e a tranquilidade so se atopan nestes recunchos: "aldeas" a onde non chegou ni chegara o botellón nin os ruídos e fumes das grandes cidades. Loitemos pra que as administracións nos doten dos servizos mínimos necesarios e teñamos nestes lugares o acougo e benestar que todos desexamos e que volten os contos e murmuracións á fonte das cartas.

A LENDA DA CORUXA

2010-04-15T00:36:00.000-07:00

Cando eu era un cativo, escoitábanse uns berros polas noites, berros tristes e temorosos que asustaban a calquera. Había unha lenda que dicía que os sons eran as discusións que tiñan as meigas e os espíritos cando xuntábanse á deliberar e marcar límites do dominio territorial de cada un, pra exercer mellor o seu cometido sen intromisión os uns no terreo dos outros.

Estes berros escoitábanse xa moi entrada a noite, polo monte do Conzado a Cualleira, pena de Valiños, rematando moitas veces no campanario da igrexa,como se este fora o derradeiro lugar de entendemento despois de horas.

Os mais vellos da parroquia dicían que cando os berros se silenciaban, era sinal de que remataron en acordo e os malos espíritos habían gañado. So quedaba pechar portas e ventás ata ó amañecer, para que estes malvados non pasaran pois o mais probable e que viñeran a levarse algún seareiro.

Os mais novos enfundados nunha caroza de xuncos para protexerse, achegábanse o carón da igrexa pra ausentalos. O que realmente conseguían era facer fora unha ave rapaz nocturna, científicamente chamada "ESTRIGIFORMES", que para moitos era o adianto da chamada do mais alá.

PARIS 2ª parte

2010-04-06T04:20:00.001-07:00

Son as 17:45horas, do día 25-09-2005. Atópome no aeroporto do Prat acompañado da miña esposa, a punto de embarcar no voo 746 da compañía AIRFRANCE con destino aeroporto de ORLY-PARIS. Duración da viaxe: unha hora e corenta minutos.

Embargado pola emoción comezo a lembrar a miña anterior viaxe, de todo isto fai 33 anos, coma xa expliquei en anterior ocasión, no post titulado “LEVALLOIS PERRET-PARIS”.

Collido da man da miña dona, as bágoas énchenme os ollos e o cor láteme a centovinte por hora.Intentaremos que estes días de lecer sexan o mais fermosos e proveitosos para os dous, nesa cidade, cuna do glamour e da paixón.

Chegamos a ORLY dentro do horario establecido, cóllemo-lo autobús RATP “Orly Bus”que nos leva ata place Denfert-Rochereau, e aquí a línea 10 de metro que nos deixa na rue EMILE ZOLA onde atópase o hotel. Na recepción, facémonos entender no noso humilde francés, e dicímoslle a recepcionista: “Boas tardes, somos españois e temos unha reserva de cinco días” , a moza moi alegre dirixíndose en castelán comenta que os seus pais son de SALAMANCA. Dáno-las chaves da habitación 126 e engade que está na segunda planta. Pídelle a madanme Faina, unha dona de cor, que traslade a maleta e o mesmo tempo nos acompañe. Eu dígolle que non fai falta, que xa nosoutros facíamosnos cargo do traslado da equipaxe; Pois a dicir verdade, véume o recordo a escravitude dos negros no século pasado, eu estaba a pensar o pouco ou nada que cambiaran as cousas. A miña dona non lle da importancia, pensa que Faina está a facer un traballo como calquera outro. Seguramente eu estea nun erro pois se lle deixara subir a maleta e lle dera unha propina estaríalle a facer un mellor favor.

Decidimos dar unha volta antes de que se faga de noite. Viaxar coa miña dona, que é moi organizada, e coma se foras o carón dun guía; Lévao todo apuntado ata tal punto que os lugares mais emblemáticos adícalle á visita un tempo determinado. Deste xeisto é imposible que che quede algo sen ver daquelo que ten interese. Eso si, sempre gardando o último día para visitar os grandes almacéns, neste caso as galerías Lafayette, e como non, sempre coa trotamundos na mán para que non quede recuncho sen ver,nin local de tapas sen visitar.

O día seguente comeza a nosa andaina: ducha, almorzo as sete e media e de seguido,a colle-lo metro.

Primeira visita MUSEO DO LOUVRE, claro que aquí, necesitasen catro días para percorrer con detenimento e observación tódalas obras que nel se espoñen pero a decir verdade, os nosos coñecementos en arte son tan limitados que cun día xa tivemos de sobra. Ademais o tempo apremia e a cidade espéranos para ofrecernos outros recunchos tamén de moito interese, e xa se sabe os días contados teñen isto.

Cansados de camiñar todo o día, decidimos colle-lo metro ata La Saint-Chapelle para ir a cear o restaurante Dishny, na rue Cail, no barrio comercial indocingalés (tal e coma indicou o meu compañeiro de traballo Xosé Luis que está casado cunha francesa). Comemos moi ben e barato, así que recuperadas as forzas e por iniciativa da miña muller imos dar unha volta polo barrio latino. Tomámo-lo o metro e a voltar por este lugar que aproveito para recomendar que a súa visita fágase pola noite, pois ten un encanto especial ( e moita marcha). Son as doce da noite e o cansancio comeza a facer mella en nós, para recobrar forzas nada mellor que uns dolces árabes que degustamos de regreso o hotel.

Son as oito da mañá e toca percorrer a ciudade. Comezamos polas igrexas, a primeira, a Catedral de NOTRE-DAME, despois a de SAINT-GERVAIS-SAINT-PROTAIS que atópase detrás do concello.

Levamos horas de pe, camiñando, e só cun café con leite e uns croissantes, temos un rebulir no estómago que nos obriga a facer unha paradiña no restaurante AU JAMBON DE BAIONA. Co bandullo repleto decidimos rematar na igrexa de SAINT-LOUIS na illa do mesmo nome construida no ano 1644 cunha decoración interior moi fermosa. Calquera pode pensar que somos moi relixiosos e nada mais lexos da realidade... Váise achegando a noite e o cansancio adonase de nos, como último decidimos visitar o ARC DE TRIUNF imaxinamos que iluminado de noite terá o seu atractivo, e aquí neste lugar e nese momento embárgame a emoción pois lémbrome do mes de Agosto de fai trinta e cinco anos, as oito e media da mañá, canda pasaba eu por iste lugar conducindo un Renault 4 para recoller un compañeiro de traballo chamado Santamariña...Teño que recoñecer que tiña o permiso de conducir recén sacado e a atención tiña posta na circulación, o que non me permitiu observar iste monumento emblemático para os Parisinos e tamén para os que non o son, pídolles desculpas.

Hoxe madrugamos un pouco mais, son as sete da mañá e estamos almorzando. Dentro de media hora a miña dona quere saír, di que é a mellor maneira de aproveitar o día. Collemos a cámara fotográfica e votamos a andar. Toca visitar entre outros os INVALIDES, CAMPS-ELYSEOS e MONTMARTRE neste último lugar atópanse uns pintores que ofrecen os visitantes as súas obras de arte, entre eles atópase un home de avanzada idade chamado JOAN un catalán de Barcelona que fuxindo da guerra de España, fixo súa esta cidade encantadora e cosmopolita. Comezamos a falar con el en catalán e as bágoas resbálanselle dos seus ollos, colle o pincel na man dereita e intenta disimular informándonos dos trazados que él imprime a súa pintura, temblorosa a súa voz pídenos desculpas pola emoción que o embarga (cada vez que ten oportunidade de falar o seu idioma materno, lembrándose do seu pasado e da morriña que o atenaza). Para que despois digan que so os galegos temos morriña! Mercámoslle dúas pinturas nas que se topa reflexado o barrio de MONTMARTRE, despedímonos e desexámonos o mellor.

Regresamos o Hotel, pois deberíamos deixar as mercaderías e asearnos un pouco, xa que a media tarde espéranos a subida á torre EIFFEL e eu que lle teño reservada unha sorpresa a miña dona trato de convencela para que vaia ben arranxada. Ela bota unha carcaxada coma se algo sospeitara, di que para subir a torre debemos levar roupa cómoda. Penso que ten razón, o traxe non fai o monxe, tampouca dende as fermosas vistas da ciudade, dende o alto da torre.

Xa comeza a iluminar a ciudade e decidimos dar un paseo en barco polo rio SENA para mais tarde acabar ceando nun dos barcos atracados para tal fin, esta era a sorpresa!

E xa chegamos ao último día da viaxe, reservado para as compras e regalos,e uns paseos pola OPERA e todos os seus arredores.

Son as cinco da tarde e debemos prepararnos para marchar ao aeroporto de ORLY pois o noso voo ten saída as 20 horas e non hai tempo que perder.Un vez no aeroporto ofrecésenos a oportunidade por parte da compañía Iberia de viaxar nun voo que esta a punto de saír, aceptamos o ofrecemento pois supoñía chegar a Barcelona unha hora antes.

Subimos ó avión e comezan os problemas... a miña dona levaba na man, as pinturas que comprara en MONTMARTRE por certo moi ben empaquetadas, pero a azafata dille que non pode levalas con ela pois ese asento e saída de emerxencia. Así que comeza o tira e afrouxa entre ámbalas dúas, ata que ó final un matrimonio que viaxaba detrás noso prestouse a cambiarno-lo sitio. Así son os protocolos: saídas de emerxencia libres e o certo e que estas portas sirven de ben pouco ou nada, pero os protocolos teñen estas cousas, pois a seguridade e o que prima, emprendemos viaxe de regreso e aterramos no PRAT sen novidade, xa cansados do moito que paseamos e vimos e o mesmo tempo recordando o que nos quedou por ver. Se podo penso volver, cando non o sei...

MOITA FERMOSURA

2010-03-18T10:38:00.000-07:00

Alta e esbelta, ofrécenos fermosura aos que te contemplamos de día, ilumínasnos o camiño de noite, e os visitantes cansados acóllelos no teu regazo.
Espero que os depredadores do arte non acaben contigo, como aconteceu noutros casos sustituídas por outras de deseño actual, sen ningún atractivo.

COMPLEXO DA PENEDA – MONTERROSO

2010-03-10T01:05:00.000-08:00

Punto de partida: LAR DOS AVÓS.
Sistema recomendado: en bicicleta ou en coche.
Tempo estimado: en bicicleta,( ida e volta ) 1 hora e 10 minutos.
Distancia aproximada (ida e Volta ) 14km.800metros.
Cobertura telefónica boa.

Partimos de Alvidrón “LAR DOS AVÓS” en dirección Antas de Ulla. Cando levemos percorrido 1 km xiraremos a esquerda para coller o camiño que lévanos ata Vilapoupre; Unha vez adentrados na aldea ( km 1,9 ) atopámonos un cruce de camiños, seguiremos recto e a uns cincuenta metros atoparemos a igrexa. Sen deixar este camiño ( km 4 ) atoparemos a aldea de Dorra, (km 4,5 ) de seguido aparece un stop da estrada nacional 540, cruzamo-la e a 150m atópanse unhas cantas casas. Colleremos o camiño da esquerda, sen deixalo ata chegar a aldea da Boi (km 6 do noso percorrido). Xusto a esquerda atópase o Pazo do mesmo nome; Nese punto xiraremos a esquerda, ó cabo duns cincuenta metros xirar á dereita. Continuaremos iste camiño e a 7,4km chegamos o Complexo da Peneda.

Voltearemos polo mesmo itinerario ó lugar de orixe: LAR DOS AVÓS.

Xurxo en París

2010-03-04T07:13:00.000-08:00

Rúe Jules Guesde nº158-Levallois-Perret.

No ano 1972, despois de cumprido o servizo militar e sen ningunha perspectiva de traballo na nosa terra, Xurxo decide preguntarlle a uns curmáns, que xa levaban tempo na emigración en París, se había traballo para el. Dinlle que traballo sobra, que non o pense e que vaia con eles.

Xurxo fálao con Andrés, o marido dunha curmán que tiña unha xestoría en Lalín, para que lle diga o que precisa para sacar o pasaporte. Preséntalle tódolos papeis que lle pediu e o cabo de un mes, xa ten a documentación que precisa para ir como turista.

O día cinco de febreiro, as sete da tarde, ven a recollelo un taxi que xa tiña avisado con anterioridade. Debo dicir que, coma de todo isto os seus pais non sabían nada, pra non levantar sospeitas, apalabrou un lugar co taxista Ramón do Ferreiro, a onde el sairía coa maleta para non ser visto.

Coa puntualidade que o caracterizaba, o taxista chega o lugar acordado, xusto onde se atopa agora o cruceiro, pois daquela a ubicación era outra, chamabámoslle o fondo da aldea.

Como xa habían falado con anterioridade, o taxista non lle preguntou o destino, emprendeu camiño para Lalín, pois na casa da súa curmán Xulia, esperábao ela e o seu home para darlle cama e cea, xa que o día seguinte pola mañá cedo ,tomaría un autobús de linea que facía o percorrido entre Santiago de Compostela e Paris.

Son as sete da mañá e coa súa maleta chea de lembranzas, sen pechar ollo pola noite, sube ó autobús, pensando como acollerían a noticia os seus pais. Debo dicir que el deixara un veciño sabedor de todo e debería comunicárllelo, Qué tarefa lle encomendou a Segundo de Ferro! Non quero nin imaxinarme o dor dos seus pais, acababa de deixalos o único fillo que tiñan.

Chegou a Ourense alá polas oito da mañá e o condutor fíxolles saber que non sairían ata as doce do mediodía, o parecer tiñan que facerlle uns arranxos o coche. Así que aproveitou para dar unha volta pola cidade, que el xa coñecía de cando acompañaba o seu pai ó Ribeiro. Casualidades da vida; atopouse cun compañeiro do servizo militar, chamado Xaquín, convenceuno para que o acompañase a mercar un coche, un seat 600 de segunda man e que pagaría ó contado (25.000 pesetas). Xurxo sorprendeuse pois el so levaba no peto 100 francos, que lle deixara o seu curmán Tomás, por se necesitaba coller un taxi á chegada. Evidentemente non eran seus e tiña que devolvelos, pero a vida e así de inxusta, uns tanto e outros tan pouco.

Eran preto das once e deciden achegarse ó lugar de saída non fora que perdera o autobús e con el, as súas esperanzas de riqueza. Dánse unha aperta e deséxanse o mellor; Xurxo promételle a Xaquín que se as cousas lle van ben visitarao polo pobo de Cee e de retranca dille que levará un coche mellor que o seu, pois os seus curmáns teñen un da marca Citroen rechamante.

Eran as doce cando Xurxo puxo rumbo a PARÍS. Quedaban 2000 quilómetros por percorrer e chegar a un mundo que non viu.

Circularon toda a tarde, durante a noite e o día seguinte chegaron alá polas oito da tarde. Xurxo pensou: Que cidade Deus meu, nada que ver coas que eu coñezo: A Cruña, Lugo, Ourense e Pontevedra, París tiña o dobre das catro xuntas!

Os seus curmáns quedaran de ir a recollelo pero como dixéronlles que viñan con retraso, decidiron que pasarían mais tarde. De todos xeitos, eles xa advertiran a Xurxo que se non se topaban alí, collera un taxi e fora para o Hotel . E así o fixo. Deulle un papel coa dirección o taxista e sen entenderse na fala, so por sinais e despois de case unha hora de camiño, chegaron ó lugar indicado. Pagoulle vintedous francos e coa súa maleta á costa, ficouse dentro do Hotel. Nos baixos do mesmo, atopábase unha pequena cafetería e o dono da mesma , colleu a maleta e deixouna detrás do mostrador, sen el pedirllo, sírvelle unha cervexa. Xurxo deulles as grazas en francés e invitouno a fumar un ducados que aceptou gustosamente el e dous homes mais que se atopaban apoiados na barra. Estes preguntáronlle, en portugués, se era o parente dos GUERRAS, Xurxo dixo que sí, engadiron que estaban a piques de chegar. Con estes xa se entendían, compartían lingua e comezan a conversar falando de Galiza e de Portugal, o pouco que os separa e o moito que os une. Non pasou nin media hora que xa entraron pola porta os curmáns de Xurxo, déronse uns bicos e coa mesma, dirixíronse as habitacións. Por certo todo moi preparado para recibir a emigración, posto que as habitacións contaban cuns recunchos con gas cidade onde se podía cociñar, así como un pequeno vertedeiro para lava-la louza.

A partir de aquí, comezaron os quebracabezas para facerse cos papeis que lle permitiron a Xurxo estar en situación legal e o mesmo tempo poder traballar. Transcorreron os meses e estivo traballando sen a documentación nin seguridade social, ata que un bo día dixéronlle que xa todo estaba listo, que so falta un requisito e debe regresar a Irún á oficina de emigración Española.
Acompañado polo seu curmán Manolo, trasladáronse en tren a Irún.Alí entregáronlle uns papeis e unha bolsa de subsistencia que contiña unha barra de pan, dúas latas de sardiñas, un paquete de galletas e uns chocolatiños. Non era moito para un bandullo con fame, pero no caso de Xurxo sobráballe todo, pois o bandullo tíñao cheo, non foi a fame o que o levou á emigrar.
De volta a Levallois Perret, o ladiño de París, Xurxo presentouse, o día seguinte, na Policía pariseña. O final todo arranxado: CARTA DE IDENTITE-CARTA DE TRABALL, en fin, un currante mais,”
pero legalizado.

A dicir verdade, o feito destar lonxe da terra e dos seus, facía que a morriña se apropiara del. Se a todo isto engadímoslle o descoñecemento da lingua e os diferentes costumes, os traballos de segunda categoría que teñen gardados pos emigrantes (sempre os mesmos)...
Cada día levantábase pensando o mesmo, que tiña que voltar, pero quería voltar con algo no peto, sería unha vergonza chegar á casa co mesmo que cando se foi. Isto levábao a non darse conta do tempo e o final pasa media vida.
El voltou o cabo dun ano, con poucos cartos, pero moi ledo destar outra vez coa súa xente.

O ano que estivo alí descorreu entre o traballo e añoranza dos seus, a tristura destar lonxe e non saber como vai a ser esa aventura, se fará fortuna ou se o querer facela convertirate en escravo, que sin darte conta pasaran os anos, lonxe dos teus e sen vivir o mellor da túa vida.
Qué triste ter que emigrar, pero máis triste aínda e ter que pasar fame.Qué mundo mais cabrón; Este é o mundo que nos queremos?

O meu agradecemento as persoas que nomeo, xa que todas elas axudarono a lograr unha vida mellor, penso que o conseguiu e non foi en Paris, a todas e todos grazas.

6-01-2010

EL HECHIZADO

2010-03-03T09:09:00.000-08:00

Entre 1665 e 1700 gobernou, en España, este rei chamado el HECHIZADO, fillo de Felipe lV.

Dícise del que era enfermo e de corta intelixencia, entre outras cousas.

Morreu sen deixar descendencia, por sorte.
Nesta foto pódese observar como se fai referencia a que: el reinaba e a súa nai gobernaba.

Fora como fora, o texto da foto non ten desperdicio, non si?

Xubilación

2010-02-28T04:29:00.000-08:00

Canto levamos escoitado istes días. Todo mundo está a falar: os políticos, os sindicatos, a prensa, os empresarios (como non, istes últimos non podían ser menos) Penso eu, non sería mellor que se adicaran a buscarlle relevo a quen os representa? Vaia exemplo de país: as súas empresas en quebra, os traballadores no paro e el agarrado o sillón de máximo representante da patronal Española.

Deste xeito nos vai, para mostra un botón. Fíxense nesta fotografía, cinco graos de temperatura no exterior, unha persoa con setenta e moitos anos, intentando gañarse o sustento que outros lle negan cunha mísera pensión que non lle chega nin para pagar o aluguer da vivenda.

Qué vergonza para todos e especialmente para os que nos gobernan que teñamos que estar toda unha vida traballando e cando chega a xubilación non nos den suficiente para poder vivir e teñamos que facer como este home, situarnos na rúa máis céntrica dunha cidade, aplicando a máxima inventiva pra gañar uns cuantos euros máis, que nos permitan mal vivir.

Ruta: Ponte Merced - Chorexe - Santa Mariña

2010-02-21T01:20:00.000-08:00

Punto de saída: Alvidron“ LAR DOS AVOS”.

Distancia a percorrer: (ida e volta) 11,400Km.

Percorrido: Descorre todo por camiños asfaltados.

Cobertura telefónica: non moi boa.

A ruta pódese facer andando ou en bicicleta.

Tempo estimado: andando ida e volta (2 horas,40 minutos) en bicicleta ida e volta (1hora,10 minutos) contando alguna que outra parada para contemplar a natureza e o fluir do rio ulla, que cruzaremos dúas veces por distintas pontes.

Partimos da aldea de Alvidrón dirección Ponte Merced. A 400m atopamos a aldea de Feás e a 2km Ponte Merced.

Cruzamo-la ponte do rio Ulla e a escasos metros atopamos un cruceiro. Un pouco mais adiante ven unha curva moi pechada e perigosa ,neste punto colleremos a esquerda, camiño de Chorexe, tal e como nos indica o cartei.
A 4,200km atopamos a aldea,colleremos a esquerda e a 200m atoparemos o Pazo de Pardo Ouro (popular Xinecólogo moi querido nestas terras, alá polo ano 1950). Continuaremos iste camiño ata chegar a Santa Mariña,antes atoparemos de novo outra ponte do rio Ulla, que cruzaremos. De seguido veñen catro casas e un pouco mais adiante un stop, dende iste punto xa se devisa a igrexa de Santa Mariña. No medio da aldea atópase unha praza (km 6,300 do noso percorrido). Nesta aldea podemos ver o pazo dos condes que lle deron nome á parroquia.Os seus restos repousan no cemiterio ó pe da igrexa.

De volta á praza colleremo-lo camino que fai baixada e nos levará á Ponte Merced (km 9,200) xusto de frente topámonos coa capela, pois ben, debemos coller a dereita polo mesma estrada da ida, ata o punto de partida,(km 11,400)LAR DOS AVOS.

A outra cara da vida

2010-02-14T11:17:00.000-08:00

Viven sós e dormen ó raso; Atenazados polo frío son despreciados pola sociedade. O seu corpo desprende cheiro a rancio, as dificultades e avatares da vida arrastróunos a iste furado. Esa vida na que nunca pensaron nin quixeron para eles.
Pel curtida de durmir moitos días e noites en caixeiros, estacións e outros cobixos, refuxiándose en algúns casos no alcohol ( compañeiro inseparábel) que os leva a imaxinación de lugares, de soños e fantasías para esquecer todo aquelo que fixeron mal, que xa non poden arranxar e tampouco voltar atrás.

Reveláronse contra todo e contra todos, so lles queda o compañeiro, o cartón de viño: “Don Simón”, ese que durme o seu carón, que lles axuda a esquecer o que foron, o que son, e o que seguirán sendo.

Mais patriota non se pode ser...

2010-02-11T11:31:00.001-08:00

Como apréciase na foto mais patriota non se pode ser.

Cadaquén que saque as súas conclusións, eu as miñas resérvoas para unha mellor ocasión.

MUSEO DO XAMON - MADRID

2010-02-05T09:42:00.001-08:00

Fíxense no texto desta fotografía: "pan tumaca"; Cando menos curiosa, algún iluminado quixo facer algunha graza porque doutra maneira non se entendería.Para min non ten ningunha, trátase do respeto e aprecio que me merecen tódalas linguas,como via de comunicación e entendemento entre as persoas. Neste caso estamos a falar do idioma "CATALÁN".O correcto sería con iste texto "pa amb tomàquet" polo demais nada que obxectar as tapas e racións de xamón son moi boas e abundantes.

XUBILARSE OS 67 ANOS

2010-02-01T07:51:00.000-08:00

Canto lle temos que agradecer os nosos políticos, en especial ó Presidente do Goberno Sr. Zapatero, que pensou na xubilación dos traballadores. Quere que teña lugar aos 67 anos. A dicir verdade,,non sei como ímoslle pagar tanta xenerosidade, pois en vez de envellecer e morrer na nosa casa, o carón dos nosos fillos e netos, farémolo no traballo, preto do patrón e de ahí, xa nos levarán o tanatorio. Qué ben pensado está! así xa non seremos unha carga pra ninguén. Estou a pensar se non será cómplice cosnosos fillos na toma dunha medida tan ocurrente, e deste xeito terémolos na casa ata os 35 anos..

Qué pouca vergonza teñen aqueles que nos gobernan. Eles póñense os mellores salarios. Eles viaxan a nosa conta e moitos en coche brindado. Viven nos mellores barrios, nas mellores casas, con persoal de limpeza e demais privilexios. Abóndalles estar uns cantos meses gobernando pra ter dereito a xubilación. Convertiron a política nunha horta, onde eles, fan e desfan sen contar con ninguén. Sempre en beneficio propio e a colleita sempre pra os mesmos. Fixeron que sexa hereditario, pasa de pais a fillos, a dona e irmans, curmáns,... como se dunha parcela se tratara. Sitúan nos poderes públicos as persoas ou familia que lles sexa afín.

Sométennos a súa disciplina como se dun rabaño de ovellas se tratara (xa sabemos que as ovellas por onde pasa unha, pasan todas).

Tivemos que salvar a Banca cos nosos cartos. Eu pregunto: qué fai ela por nós? A resposta xa a sabemos, cobrarnos boas comisións, eso sí aos partidos politicos regálanlles os cartos pras campañas electorais.

Temos que revelarnos e dicir ata aquí chegou a hipocrisía e tanto abuso de poder; pois o pobo votaos pra que nos administren con transparencia e o fagan pra todos non so para eles e uns cuantos mais.

Porque non se combate con firmeza aos que se apropian do diñeiro público?

Porque non vixían o fraude fiscal das grandes empresas, en vez de perseguir o pequeno contribuínte?

Porque non moderan o gasto rebaixando o seu xornal: Ministros, Senadores, Diputados, Secretarios, Sub-Secretarios, Directores Xerais etc...etc... ? a lista sería interminábel.

Qué fan na rúa todas as persoas, que teñen ou tiveron cargos e cometeron irregularidades na súa xestión apropiándose de diñeiro público?. Si esto fixéra molo calquera de nós, tiñamos cadea pra tempo.

Arte Salvado

2010-02-01T03:07:00.001-08:00

As autoridades Republicanas, crearon o "COMITÉ INTERNACIONAL PARA SALVAMENTO DE LOS TESOROS" sendo o seu Presidente o Sr Timoteo Perez Rubio.
En camións como iste foron trasladadas a Xenebra, obras de arte de grandes pintores, como as Meniñas de Velázquez, para que non foran destruidas na Guerra Civil española.
Grazas a solidariedade de diferentes museos de Europa e América estas obras estiveron a salvo e hoxe podemos contemplalas en varios museos entre eles, o Prado e o Reina Sofía.

De Madrid ao ceo ou inferno?

2010-01-28T13:31:00.000-08:00

Hai un dito que di “DE MADRID AO CEO” pois eu, o máis preto que estiven do ceo, foi en Nova York, cando nos levaron de visita a un rañaceos.

Por certo, en Madrid, o que me rañaron foi o peto e non me subiron a ninguna altura... todo foi cos pes pousados na terra. Como se pode ver nunha das fotografías.

“Espero que na miña terra non tomen exemplo” . Como di o meu amigo Xaquín: ”CARALLO POS CASTIZOS”

Viaxe en AVE

2010-01-26T23:34:00.001-08:00

Aeroporto de Lavacoia. Día 16-01-2010. Estou a viaxar de Santiago a Barcelona, lendo o xornal GALICIA HOXE que na sua páxina oito está adicada a falar da alta velocidade. Di textualmente: "PESE AO PULO DE FOMENTO O AVE NON CHEGARA NO 2015 “. Adxunto aparece un plano de cómo se atopan na actualidade as obras. Fai mención a primeira data do compromiso de Fomento, o ano 2012, despois falaron do 2015 e agora do 2017 ... e a iste paso non e nada descabelado pensar no 2020 para conexión coa Meseta e xa non digamos, as conexións con LUGO, FERROL ou o mesmo VIGO.

Hoxe, día 24 de xaneiro do 2010, cando son as 19.45 horas, atópome na estación de ATOCHA-MADRID no medio dun barullo moi audible, trátase de xente que viaxa para Navarra e acaban de facerlles saber que o seu tren sairá con retraso, calculan uns trinta minutos. Mentres polo servizo de megafonía invitan aos viaxeiros do AVE con destino Sevilla e Córdoba a embarcar pola porta número 7 e así , de seguido, van anunciando os trens de alta velocidade para destinos diferentes. Bótolle unha ollada ás pantallas e podo comprobar que cada media hora sale un tren para Barcelona e coa mesma frecuencia para outras ciudades do eixe Mediterraneo-Andaluz.

Isto faime lembrar o abandonamento das xentes e pobos do norte da Península, entre eles, a miña terra.Comezo a pensar na de ministros galegos que gobernaron e gobernan na actualidade ,ex-Presidentes de goberno galegos, ex-Presidentes fillo de galego, qué poucos sentimentos a súa terra nai! ¿Qué temos que facer para ser escoitados e atendidos do mesmo xeito que o resto do estado ¿ Acaso non contribuimos cos nosos impostos o mantemento e desenvolvemento das melloras no ámbito nacional? parece que estamos en desigualdade de condicións con respeto outras rexions en tema de servizos, entre eles o que estou a tratar.

Xa son as 20.10 e tócame embarcar pola porta nº5. Sae o tren AVE as 20.30 destino Barcelona.Por razóns informáticas tócame viaxar en asiento diferente ó da miña dona “quedando separados polo pasillo”. Din que non hai mal que por ben non veña, neste caso así foi, pois ó meu carón viaxaba unha rapaza de Zaragoza, chamada Pilar, de profesión veterinaria, moi comunicativa e coñecedora da miña terra. Iniciamos conversación, e contoume que os primeiros anos de Universidade pasóunos en Lugo na facultade de Veterinaria. coméntame a cantidade de horas que pasaba no tren dende Zaragoza a Lugo e o mal comunicadas que están ámbalasdúas ciudades. Invítame a falarlle en galego, di que o entende perfectamente. Lémbrase dos viños e tapas pola Rúa Nova, dos paseos pola Muralla... e voltando o noso idioma, di que é moi doce e meloso e que inspira confianza. Doulle as grazas por tanta alabanza e seguimos a conversa falando da actualidade e como non tamén de política. Respecto a este tema ela teno moi claro, non cree nos políticos , comenta que son persoas con poucos valores e que a ela so lle interesan as persoas bondadosas e solidarias; Faime saber que ven de deixar o seu noivo no aeroporto de Barajas, de profesión médico, que pertence a O.N.G. médicos sen fronteiras, e que marcha con destino a axudar as persoas feridas no terremoto de HAITI . Está preocupada polo que está a acontecer alí e pola sorte que correrá o seu noivo.

Anuncian por megafonía a chegada a Zaragoza. Trescentos kilómetros percorridos. Unha hora e cuarto de viaxe e o tempo que pasounos sen enterarnos. Despedímonos dela a miña dona e máis eu, desexámonos moita sorte e ela engade que iste ano XACOBEO pensa visitar GALIZA pois é unha terra que namóralle. Por cumpridos que non quede, nós tamén lle dicimos que a súa terra Aragonesa ten unhas paraxes encantadoras e unha xente moi acolledora.

Comeza de novo a circular o tren. A miña muller e mais eu comentamos o agradable e simpática que era a moza pese ao momento de tristura que supoño estaría a pasar.De seguido alcanzamos os 300km hora quedámonos adormilados. Despértanos o so dun teléfono móvil dun pasaxeiro que iba a nosa veira, ó parecer era alguén que se equivocou , pois o señor que recibía a chamada insistía que él non se chamaba Miguel e que non se adicaba á venta de pisos. Para que vexan vostedes, calquera diría que hai crisi ... a verdade, non se nota. O tren vai cheo e o señor ou señora quere comprar un piso as once e media da noite dun domingo, seguro que debía tratarse dunha ganga dada a insistencia do comprador. Mágoa o número equivocado, outra vez será.

Xa non hai tempo para mais. Invitannos a baixar do tren, xa chegamos a destino: BARCELONA -SANTS ¿Poderei contar algún día, un conto viaxando en AVE a GALIZA? Boas noites.

Castelo de Pambre

2010-01-22T12:48:00.000-08:00

Esta Ruta pódese facer en bicileta ou en coche. Existe sinalización en todo o percorrido.

Punto de partida: Alvidrón-LAR DOS AVOS

Cobertura telefónica: Non moi boa

Descorre: por camiños asfaltados.

Tempo estimado: en bicicleta( ida e volta 3 horas) contando as paradiñas que imos facer para contemplar a natureza que nos acompaña en todo o percorrido. En coche ( 1 hora e 10 minutos)

O Castelo de Pambre, atópase na parroquia de Pambre, comarca da Ulloa, Concello de Palas de Rei. Foi construído no século XIV por Gonzalo Azores Ulloa. Esta construcción foi o único Castelo que sobreviviu as reboltas irmandiñas (século XV) .Na actualidade é propiedade privada.

O percorrido que fariamos dende O LAR DOS AVOS descorrería pola estrada que nos leva a Ponte Merced (km 2) ; Unha vez alcanzado este lugar cruzaremos pola ponte medieval. De contado veremos un cruceiro a nosa dereita e a uns 200 metros un curva moi pechada, xusto ahí, un cruce de camiños, onde colleremos o que nos levará a Pidre (km 2,900 ). Adentrarémonos na aldea e ó chegar ó campo da festa, colleremos a man dereita . Seguindo esa estrada a 1 km, atopámonos outra mais estreita, tomaremo-la vía da man esquerda que nos levará a aldea de Santo Xurxo (km 5,100 ).Chegado a este lugar atoparémonos con outra estrada un pouquiño mais ancha que colleremos a esquerda. Seguiremos por ela ata chegar a primeira aldea, aquí atoparemos un rótulo que nos indica Pambre a esquerda. A continuación ven unha aldea chamada San Cibrao, seguiremos por este camiño ata chegar o castelo ( km 9,400).

A volta farémola á inversa.

Recomendación:non esquecer a cámara fotográfica.

Igrexa de Antas de Ulla

2010-01-17T13:13:00.001-08:00

Así gastan os cartos os nosos políticos, mais de cen mil euros, doados pola Consellería de cultura, para o arranxo da Igrexa.

Paréceme un despropósito e un insulto á intelixencia.Os gobernantes teñen á pobación das zonas rurais abandoadas a súa sorte: nin auga potable, red de sumidoiros nin se arranxan os camiños...

Existe unha lei de obrigado cumprimento para istos servizos que data de hai moitos anos e que están incumplindo facendo oídos xordos a mais dunha queixa.

Ademais paréceme que vai sendo hora de que fagamos uso da Carta Magna, a Constitución, e de que España sexa un país laico e aconfesional.

Xa sei que moitos estarán a dicir que a Igrexa trátase dun patrimonio de todos, pero teño as miñas dúbidas e fágome esta pregunta :"Quen ten a chave da igrexa?" A resposta é doada, a chave tena o crego que é o seu dono.

Pareceríame ben o seu arranxo se só existira unha única igrexa,pro neste caso son dúas para unha pobación de sete- centas persoas:Non sería mellor adicar estes cartos a mellora do centro de saúde para que tivera mais capacidade,obter unha asistencia de calidade, dotando de mais medios e persoal? Cada día esta a estoupar de xente e un non se da rebulido en tan pouco espazo.Pero isto non importa para os que nos gobernan, é mais sinxelo que a xente reze pola súa saúde. Así entre rezos e oracións vai pasando o tempo e as aldeas e a poboación van envellecendo, á vez, ámbalas dúas. Os clérigos ledos e todo queda como estaba.

Eu tiven un profesor que adicóuse a política pro mentres exerceu de mestre sempre dicía esta frase de algo que non comprendía: ”VALGAME DEUS O QUE SOMOS DICÍA O DOUTOR PANDOLFO DIANTE A CAVEIRA DUN BURRO,VALGAME DEUS….”

16-1-2010

AVE

2010-01-09T05:38:00.001-08:00

Como pódese ver na fotografía, colgando dunha das torres da Sagrada Familia de Barcelona atópase unha pancarta na que se pide o desvío do AVE.
Paréceme ben se realmente pode afectar as estructuras do templo; Aproveito pra darlle unha idea a Fomento: "que o desvíen e o leven a Galiza" pois descorrería por paraxes e terras nas que non se atopa ningún monumento nin tesouro e os galegos estaríamoslle moi agradecidos. Dispoñeríamos dun tren rápido para viaxar; Non como agora que tárdase catorce horas en unir as dúas nazóns, e xa postos a pedir, que fagan unha estación en Palas de Rei. E a dicir verdade non sería nada desatinado, pois co goberno de Felipe Gonzalez a alta velocidade chegou a Andalucía, gobernando Aznar levóuno a Valladolid, aínda que descoñezo se ten parada en Quintanilla de Onésimo,onde acostumaba a xogar a partida de cartas. Agora que temos Xosé Blanco de ministro - orixinario de Palas de Rei - (ESO SÍ, DE FALAR A SÚA LINGUA MATERNA NIN TORTA) paréceme moi acertada esta idea, seguro que os cataláns veríanno con bos ollos pois eles que son viaxeiros incansables, amantes da gastronomía galega e dos seus paisaxes estou convencido que non terían recelo en apoiar esta iniciativa.

9-01-2010

o Gato Roque

2010-01-02T02:16:00.001-08:00

Roque era un gato de cor amárelo, que na casa e fora dela sempre estaba preto do seu dono. Cando saían xuntos a pasear, Roque sempre ía o seu carón, co rabo levantado refregándose as pernas do seu amo e de cando en vez, levantaba a cachola e respondía con un miou...pero iso sí, facíao moi frouxiño, suficiente para que o seu amigo Xesús se dera conta de que estaba na súa compañía.

Algunha vez alexábase un pouco para xogar entre as herbas con algún saltamontes que se lle cruzaba no camiño, pois topaba moi divertido os saltos que daba este insecto voador; cando el chegaba a onde se pousara no primeiro salto, o saltamontes xa non se topaba alí, xa fixera outro salto... e así entre salto e salto descorría o tempo e o xogo.

O seu amigo Xesús decidiu traerlle un compañeiro para que xogara con Roque: a gatiña Merruxiña, esta era de cor agrisado moi presumida, sempre estaba a limpar os seus pes coa lingua, como se levara zapatos de charol e lles estivera sacando brillo,. De seguido fixeron amistade; as carreiras dentro da casa eran frenéticas como se dunha competición se tratara. Un día toparon un carolo do millo que o converteron en pelota de xogar o fútbol, pasábano dun o outro, elevábano no aire e a diversión non cesaba.

Pasou o tempo e un bon día o seu amo viu que só xogaba Roque e que faltaba Merruxiña. Preocupado por se lle houbera pasado algo malo, decidiu buscala, chamando polo seu nome :Merruxiña.a.a.a.a Merruxiña.a.a.a.a e desta que se escoita unha voz moi frouxa miau.au…miau.au.. O son saía dunha caixa de madeira,. Xesús achegouse pra observar e dentro dela atopou a Merruxiña cos seus catro fillos recén nacidos, cos olliños pechados como se non quixeran saber nada do que acontecía. Durmían o calor da súa nai mentres ela lamíaos unha e outra vez.

Pasaron os días e os gatiños foron medrando. Comezaron a saír da súa cama, a correr e a xogar entre eles cunhas landras que toparon debaixo da mesa da cociña; Roque e Merruxiña pendentes dos pequenos, en todo momento, para que non se fixeran mal, decidiron para-lo xogo, voltar á casa e mostrarlles tódolos recunchos do seu fogar.

Un veciño chamado Xosé da tendeira que rexentaba unha taberna, decidiu falar con Roque e Merruxiña para que lle deran consello, pois tiña que botar fora uns ratos que estábanlle a come-las galletas e o arroz que tiña na tenda, ademais non o deixaban dormir polas noites co tropel que facían no faio.

Roque escoitou con atención ó seu veciño e finalmente aconsellouno para que esperara uns meses a que medraran os gatiños e que cando estes foran grandes, dous deles quedarían a durmir no local e asalarían os donos do alleo. Xosé comprometeuse a facer unha cama de virutas de carpinteiro, enrriba do mostrador, para que tiveran un bo sitio para exercer a vixiancia.

Transcorrido o tempo acordado, Roque falou cos seus meniños e organizaron o plan. Levóunos a falar con Xosé, quen ensinoulle-la cama e os furados por onde entraban os ratos.

Aquela mesma noite apousentáronse no canastro coas virutas e de seguido comezaron a controlar. De cando en vez, facían un percorrido arredor das caixas das galletas e mais do arroz.

Pola mañán cedo, a súa nai que os botara moito en falta foi xunto deles para saber como pasaran a noite. Abriu a porta da tenda e atopouse cos dous gatiños moi ledos e satisfeitos , pois en toda noite non rebuliu ningún rato.

Así seguiron facendo durante unhas noites e dado o éxito que tiveron, Xosé decidiu facer unha festa para darlle nome os gatiños eficientes e a os seus irmáns.

Celebraron a festa con tódolos gatos da parroquia como invitados e tamén tódolos veciños, estes acordaron poñerlles o nome de Isidoro, Sonia, Micifú e Pinto, iste último polos cores branco e negro tan rechamantes que tiña.

O remate da festa, tomou a palabra o Sr, Xosé e anunciou os invitados que posto que todos estaban dacordo, concederían a Isidoro e Pinto a vixiancia da aldea.

Dende aquela reunión, a familia de gatos é un referente dentro da súa comunidade, Pasean a turnos. aldea arriba, aldea abaixo. Todos os veciños están moi contentos xa que non hai nin rastro de ratos.

Sonia quedouse a vivir cos seus país e Micifú foi para Cruña pois sempre dicía que non lle gustaba a aldea, que el tiña que vivir onde houbera porto de mar, aínda que tódolos veráns pásavos cos seus país e irmáns na aldea. Así que marchou pra cerca da torre de Hércules onde polas mañás, daba unha volta polos acantilados na procura de facerse con algún peixe. O mediodía regresaba ó seu fogar para estar na compaña dos seus donos.

Así descorreu a vida distes gatiños moi queridos por todos os que os coñecían. A súa presencia non deixaba ninguén indiferente pois eran moi educados e correctos con todo o mundo, saudaban a todo bicho que se lles cruzara no camiño e sempre estaban dispostos a botar unha man a quen os necesitara.

1-01-2010

Avó: Alfonso

A PITIÑA CURRUPELA

2009-12-18T23:36:00.000-08:00

A GALIÑA COS SEUS SETE PITIÑOS

Despois de vinteún días que a pitiña Currupela estivo quentando coas súas plumiñas, os sete ovos, comeza abrirse e a saír os pitiños de color amarelo, moi agudiños un deles chamado Currupín correndo… correndo… vai a beber auga e os seus irmáns , Currupón e Currupes, van detrás pra beber eles tamén, e a súa nai Currupela comeza a berrar "non bebades esa auga esta moi fría e iádesvos costipar"; pero Currupin xa bebera e o cabo dunhas horas comeza atoparse mal. Refuxado debaixo das plumas da súa nai empeza toser e ten moitos mocos. A súa nai preocupada, decide levalo a un curandeiro con moita experiencia, chamado galo Crispin. Este dille que ten que obedecer a súa nai, que mentres sexa pequeniño non se separe dela e que durman todos xuntos así co calor de todos curarase de seguido. Currupela pregúntalle canto lle ten que pagar e o galo Crispin,repóndelle que cun bico dos tres pitiños el xa está mais que pago.
Currupes vai correndo e dálle o bico ,Currupin que esta o seu carón dálle outro e Currupón bótase a chorar, non lle quere dar o bico; A súa nai Currupela toda a avergoñada trata de convencelo dicíndolle que cando cheguen a casa, daralle para comer grans de millo. O final decide darlle o bico pero deseguido refuxiase debaixo da plumaxe da súa nai.

Cando van para casa, van cantando Currupón…Currupín….Currupés… os pitiños somos tres,Currupón…Currrupín…Currupés…os pitiños somos tres.

Chegan a casa e a súa nai ponse a escarbar nunhas herbas diante da porta, en busca de comida. Currupón comeza a chorar e a dicirlle á súa nai que el quere os grans de millo que lle prometera había un anaco. Currupín e o seu irmán Currupés esgázanse a rir dicíndolle "eres un chorón". E mentres isto sucede Currupón comezar a correr ó carón da súa nai. Había catro pitiños mais pois eran os catro ovos que deixara Currupela abandonados para ir a curar Currupín. Todos contentos empezan a darlle nome os outros irmáns e deciden poñerlles Currupata, Currupote,Currupato e Currupete.
Todos moi ledos comenzan a cantar unha canción, Currupón…Currupín… Currupés… Corrupata…Currupote…Currupato...Currupete que xa somos sete repiten isto unha e outra vez e así xogando o carón da súa nai foron medrando.
Currupón xa non chorou mais a súa nai deulles grans de millo a todos. Fixéronse grandes e foron todos moi felices converténdose na envexa do galiñeiro.

Para miña neta : AINA

Avó Alfonso.

19-12-2009

Chegada a Galiza

2009-12-18T01:58:00.001-08:00

Ainiña miña netiña,
cantas ganas de verte eu tiña,
xa me contaron canto te rías
e so foron cartoce días.
Nesta túa terra chamada Galiza
chega a miña neta co seu sorriso,
moi ledos todos e ela tamén
celebramos a súa chegada por primeira vez.
Xa so me queda
pedirche cariño por esta aldea,
e amor por esta terra,
pois aínda estando lonxe, ela sempre espera.

26/08/2009 avó: Alfonso